Srimad Bhagavatam — Chaturtha Skandha, Shloka 46
Dhruva’s Darśana, Transformative Prayers, and the Boon of the Dhruva-loka
Pole Star
सुरुचिस्तं समुत्थाप्य पादावनतमर्भकम् । परिष्वज्याह जीवेति बाष्पगद्गदया गिरा ॥ ४६ ॥
surucis taṁ samutthāpya pādāvanatam arbhakam pariṣvajyāha jīveti bāṣpa-gadgadayā girā
สุรุจิ มารดาผู้น้อยของธรูวะมหาราช เห็นเด็กผู้ไร้เดียงสาก้มลงแทบพระบาทของตน ก็รีบประคองให้ลุกขึ้น กอดไว้ด้วยสองมือ และด้วยเสียงสั่นเครือเพราะน้ำตาแห่งความรู้สึก ได้อวยพรว่า “ลูกเอ๋ย ขอให้เจ้ามีชีวิตยืนยาว!”
FAQs
This verse shows Suruci’s inner change—she lifts and embraces Dhruva with tear-choked words, indicating remorse and a softened heart after witnessing the power of his devotion.
After Dhruva’s spiritual success and return, Suruci’s earlier harshness gives way to affection and regret; she blesses him spontaneously, overwhelmed with emotion.
It teaches that sincere change is possible: pride and cruelty can be replaced by humility and compassion when one recognizes another’s virtue and the consequences of one’s actions.