Srimad Bhagavatam — Ashtama Skandha, Shloka 19
Kūrma Supports Mandara; Hālahala Appears; Śiva Becomes Nīlakaṇṭha
तदुग्रवेगं दिशि दिश्युपर्यधो विसर्पदुत्सर्पदसह्यमप्रति । भीता: प्रजा दुद्रुवुरङ्ग सेश्वरा अरक्ष्यमाणा: शरणं सदाशिवम् ॥ १९ ॥
tad ugra-vegaṁ diśi diśy upary adho visarpad utsarpad asahyam aprati bhītāḥ prajā dudruvur aṅga seśvarā arakṣyamāṇāḥ śaraṇaṁ sadāśivam
ข้าแต่พระราชา พิษอันไม่อาจต้านทานและยากจะทนทานนั้นแผ่กระจายอย่างรุนแรงไปทุกทิศ ทั้งขึ้นและลง ครั้นแล้วเหล่าประชาทั้งหลายและเหล่าเทวะพร้อมทั้งองค์ผู้เป็นใหญ่ ต่างหวาดกลัวและรู้สึกไร้ที่พึ่ง จึงรีบไปขอพึ่งพิงพระสทาศิวะ พระศิวะเจ้า
One may question that since the Supreme Personality of Godhead was personally present, why did He accompany all the demigods and people in general to take shelter of Lord Sadāśiva instead of intervening Himself. In this connection Śrīla Madhvācārya warns:
FAQs
In this verse, when the unbearable poison spreads everywhere and no one can protect themselves, all beings take shelter of Sadāśiva—showing that in overwhelming danger devotees seek refuge in a divine protector.
Because the fierce, irresistible poison from the churning spread in all directions and no other shelter seemed effective; thus, unprotected, they fled to Sadāśiva for refuge.
When situations feel unbearable and beyond control, this verse teaches turning to sincere prayer, humility, and divine shelter rather than panic—seeking higher guidance and protection.