Adhyaya 135: Prescriptions for Expiation of Offences: Red/Black Garments, Improper Touch in Darkness, Impure Leftovers, Eating Boar-Meat, and Consuming Jālapāda

Verse 1

अथ जालपादभक्षणापराधप्रायश्चित्तम् ॥ श्रीवराह उवाच ॥ रक्तवस्त्रेण संयुक्तो यो हि मामुपसर्पति ॥ तस्यापि शृणु सुश्रोणि कर्म संसारमोक्षणम् ॥

ఇప్పుడు ‘జాలపాద’ భక్షణంతో కలిగిన అపరాధానికి ప్రాయశ్చిత్తం. శ్రీవరాహుడు పలికెను—ఎర్ర వస్త్రం ధరించి నా దగ్గరకు వచ్చేవాడికి కూడా, ఓ సుశ్రోణి, సంసారబంధన విమోచక కర్మను విను.

Verse 2

रजस्वलासु नारीषु रजो यत्तत्प्रवर्तते ॥ तेनासौ रजसा पुष्टो कर्मदोषेण जानतः ॥

రజస్వల స్త్రీలలో ప్రవహించే రజస్సు—ఆ రజస్సు వల్ల అతడు (పురుషుడు) ప్రభావితుడై/పుష్టుడై ఉంటాడు; ఇది తెలిసికొని చేసిన కర్మదోషం.

Verse 3

वर्षाणि दश पञ्चैव वसते तत्र निश्चितात् ॥ रजो भूत्वा महाभागे रक्तवस्त्रपरायणः ॥

అతడు నిశ్చయంగా అక్కడ పదిహేను సంవత్సరాలు నివసిస్తాడు; ఓ మహాభాగే, రజస్సుగా మారినట్లుగా, ఎర్ర వస్త్రధారణలో పరాయణుడై ఉంటాడు.

Verse 4

प्रायश्चित्तं प्रवक्ष्यामि तस्य कायविशोधनम् ॥ येन शुध्यन्ति ते भूमे पुरुषाः शास्त्रनिश्चिताः ॥

నేను అతనికి ప్రాయశ్చిత్తాన్ని—అంటే దేహశుద్ధిని—వివరిస్తాను; ఓ భూమీ, శాస్త్రనిర్ణీతమైన విధానంతో ఆ పురుషులు శుద్ధి పొందుతారు.

Verse 5

एकाहारं ततः कृत्वा दिनानि दश सप्त च ॥ वायुभक्षस्त्रीण्यहानि दिनमेकं जलाशनः ॥

ఆపై ఏకాహారం (రోజుకు ఒక్కసారి భోజనం) చేస్తూ పదిహేడు రోజులు ఉండాలి; మూడు రోజులు వాయుభక్షుడై (ఉపవాసం) ఉండి, ఒక రోజు జలాహారమే చేయాలి.

Verse 6

एवं स मुच्यते भूमे मम विप्रियकारकः ॥ प्रायश्चित्तं ततः कृत्वा ममासौ रोचते सह ॥

ఇలా, ఓ భూమీ, నాపట్ల అప్రీతికరంగా ప్రవర్తించినవాడు విముక్తుడవుతాడు; ఆపై ప్రాయశ్చిత్తం చేసి మళ్లీ నాకు ప్రీతికరుడవుతాడు.

Verse 7

एतत्ते कथितं भूमे रक्तवस्त्रविभूषिते ॥ प्रायश्चित्तं महाभागे सर्वसंसारमोक्षणम् ॥

ఓ భూమీ, ఎర్ర వస్త్రాలతో అలంకృతమైనదానా, ఈ ప్రాయశ్చిత్తాన్ని నీకు చెప్పాను; ఓ మహాభాగ్యవతీ, ఇది సమస్త సంసారబంధనాల నుండి విమోచనాన్ని ఇస్తుంది.

Verse 8

यस्तु मामन्धकारेषु विना दीपेन सुन्दरि ॥ स्पृशते च विना शास्त्रं त्वरमाणो विमोहितः ॥

కానీ, ఓ సుందరీ, ఎవడు చీకటిలో దీపం లేకుండా నన్ను తాకుతాడో, మరియు మోహితుడై తొందరపడి శాస్త్రాన్ని ఆశ్రయించకుండా అలా చేస్తాడో,

Verse 9

पतनाṃ तस्य वक्ष्यामि शृणुष्व त्वं वसुन्धरे ॥ तेन क्लेशं समासाद्य क्लिश्यते च नराधमः ॥

అతని పతనాన్ని నేను వివరిస్తాను; ఓ వసుంధరా, నీవు వినుము. ఆ కర్మవల్ల క్లేశాన్ని పొందీ, ఆ అధముడు బాధపడును.

Verse 10

अनन्यमानसो भूत्वा भूमे ह्येतत्प्रसाधयेत् ॥ प्रायश्चित्तं प्रवक्ष्यामि अन्धकारे तु यः पुरा ॥

ఓ భూమీ, ఏకాగ్రమనస్సుతో దీనిని విధివిధానంగా నిర్వహించాలి. పూర్వం అంధకారంలో (ఈ దోషం) చేసినవానికి ప్రాయశ్చిత్తాన్ని నేను చెప్పుదును.

Verse 11

संस्पृशेत्सोऽपि धर्मात्मा येन लोकं मम व्रजेत् ॥ अक्ष्णोराच्छादनं कृत्वा दिनानि दश पञ्च च ॥

ధర్మాత్ముడైనవాడుకూడా నా లోకాన్ని పొందునట్లు ఆ స్పర్శక్రియను చేయాలి. కళ్లను కప్పుకొని పది రోజులు మరియు మరి ఐదు రోజులు (మొత్తం పదిహేను) ఉండాలి.

Verse 12

एकाहारं ततः कृत्वा दिनविंशं समाहितः ॥ यस्य कस्यापि मासस्य एकामेव च द्वादशीम् ॥

తర్వాత ఏకాహారంగా ఉండి, మనస్సును సమాధానపరచుకొని ఇరవై రోజులు గడపాలి. మరియు ఏ నెలలోనైనా ఒకే ద్వాదశీ తిథిని (ఎంచుకోవాలి).

Verse 13

एकाहारस्ततो भूत्वा निषीदेत्च जलाशनः ॥ ततो यवान्नं भुञ्जीत गोमूत्रेण तु पाचितम् ॥

తర్వాత ఏకాహారంగా ఉండి, కేవలం నీటినే ఆశ్రయించి కూర్చుండాలి. ఆపై గోమూత్రంతో వండిన యవాన్నాన్ని భుజించాలి.

Verse 14

प्रायश्चित्तेन चैतेन मुच्यते पातकात्ततः ॥ यः पुनः कृष्णवस्त्रेण मम कर्मपरायणः ॥

ఈ ప్రాయశ్చిత్తంతోనే అతడు ఆ పాపం నుండి విడుదలవుతాడు. అయితే మళ్లీ నల్ల వస్త్రం ధరించి నా కర్మకాండలలో పరాయణుడై అలా చేయువాడు—

Verse 15

देवि कर्माणि कुर्वीत तस्य वै पातनं शृणु ॥ घुणो वै पञ्चवर्षाणि लाजवास्तुसमाश्रयः ॥

దేవీ, ఎవడు ఈ విధంగా (అనుచితంగా) కర్మలు చేస్తాడో, అతని పతనాన్ని విను. అతడు ఐదు సంవత్సరాలు ఘుణ (చెక్క పురుగు)గా మారి, పొట్టు/తవ్వు మధ్యనే నివాసం చేసుకుంటాడు.

Verse 16

पञ्च वर्षाणि नकुलो दश वर्षाणि कच्छपः ॥ एवं भ्रमति संसारे मम कर्मपरायणः ॥

ఐదు సంవత్సరాలు అతడు నకుల (ముంగిస)గా, పది సంవత్సరాలు కచ్ఛప (తాబేలు)గా అవుతాడు. ఈ విధంగా, నా కర్మాలలో పరాయణుడైనప్పటికీ, సంసారంలో తిరుగుతూనే ఉంటాడు.

Verse 17

पारावतेषु जायेत नव वर्षाणि पञ्च च ॥ जातो ममापराधेन स्थितः पारावतो भुवि ॥

అతడు పావురాల మధ్య తొమ్మిది సంవత్సరాలు మరియు మరొక ఐదు సంవత్సరాలు (మొత్తం పద్నాలుగు) జన్మిస్తాడు. నాపై చేసిన అపరాధం వల్ల జన్మించి, భూమిపై పావురంగా నిలిచి ఉంటాడు.

Verse 18

मम तिष्ठति पार्श्वेषु यत्रैवाहं प्रतिष्ठितः ॥ प्रायश्चित्तं प्रवक्ष्यामि तस्य संसारमोक्षणे

నేను ఎక్కడ ప్రతిష్ఠితుడనై ఉన్నానో, అక్కడే అతడు నా పక్కన నిలిచి ఉంటాడు. అతని సంసారమోక్షణార్థం ప్రాయశ్చిత్తాన్ని నేను ఉపదేశిస్తాను.

Verse 19

त्रीणि पिण्डांस्त्रिरात्रं तु एवं मुच्येत किल्बिषात् ॥ य एतेन विधानेन देवि कर्माणि कारयेत्

మూడు పిండాలను అర్పించి మూడు రాత్రుల వ్రతాన్ని ఆచరించినవాడు కిల్బిష పాపం నుండి విముక్తుడవుతాడు. దేవీ, ఈ విధానముతో కర్మలను చేయించేవాడు.

Verse 20

शुचिर्भागवतो भूत्वा मम मार्गानुसारतः ॥ न स गच्छति संसारं मम लोकं स गच्छति

శుచిగా, భాగవతుడిగా మారి నా మార్గానుసారంగా నడిచేవాడు సంసారానికి వెళ్లడు; నా లోకానికే చేరుతాడు.

Verse 21

वाससा चाप्यधौतेन यो मे कर्माणि कारयेत् ॥ शुचिर्भागवतो भूत्वा मम मार्गानुसारकः

ఉతకని వస్త్రం ధరించి నా కర్మలను చేయించేవాడు—(అయినా విధి ప్రకారం) శుచిగా, భాగవతుడిగా ఉండి నా మార్గానుసారిగా ఉండాలి.

Verse 22

तस्य दोषं प्रवक्ष्यामि अपराधं वसुन्धरे ॥ पतन्ति येन संसारं वाससोच्छिष्टकारिणः

వసుంధరా, ఆ దోషాన్ని—అపరాధాన్ని—నేను చెప్పుదును; దాని వల్ల వస్త్రోచ్ఛిష్టం చేసే వారు సంసారంలో పడిపోతారు.

Verse 23

देवि भूत्वा गजो मत्तस्तिष्ठत्येकं नरो भुवि ॥ उष्ट्रश्चैकं भवेञ्जन्म जन्म चैकं वृकस्तथा

దేవీ, (దోషఫలంగా) మత్త గజమై మనిషి భూమిపై ఒక జన్మ నిలుస్తాడు. అతడు ఒక జన్మ ఒంటెగా, అలాగే ఒక జన్మ తోడేలుగా అవుతాడు.

Verse 24

गोमायुरेकं जन्मापि जन्म चैकं हयस्तथा ॥ सारङ्गस्त्वेकजन्मा वै मृगो भवति वै ततः

అతడు ఒక జన్మలో నక్కగా, అలాగే ఒక జన్మలో గుర్రంగా ఉంటాడు. తరువాత ఒక జన్మలో సారంగ (జింక)గా, ఆపై మృగం (జింక)గా అవుతాడు.

Verse 25

सप्तजन्मान्तरं पश्चात्ततो भवति मानुषः ॥ मद्भक्तश्च गुणज्ञश्च मम कर्मपरायणः

ఏడు జన్మల అంతరం తరువాత అతడు మనిషిగా అవుతాడు. అతడు నా భక్తుడు, గుణాలను తెలిసినవాడు, నా విధిత కర్మలలో నిమగ్నుడు.

Verse 26

दक्षो निरपराधश्च अहङ्कारविवर्जितः ॥ धरण्युवाच ॥ श्रुतमेतन्मया देव यत्त्वया समुदाहृतम्

అతడు దక్షుడు, అపరాధరహితుడు, అహంకారవర్జితుడు. ధరణి పలికింది—ఓ దేవా, మీరు ప్రకటించినదాన్ని నేను విన్నాను.

Verse 27

संसारं वाससोच्छिष्टा येन गच्छन्ति मानुषाः ॥ प्रायश्चित्तं च मे ब्रूहि सर्वकर्मसुखावहम्

వస్త్ర-ఉచ్ఛిష్ట అపవిత్రత వల్ల మనుషులు చేరే సంసారాన్ని గురించి, సమస్త కర్మాలకు శుభప్రదమైన ప్రాయశ్చిత్తాన్ని కూడా నాకు చెప్పండి.

Verse 28

प्रायश्चित्तं प्रवक्ष्यामि मम कर्मपरायणः ॥ यावकेन त्रीण्यहानि पिण्याकेन दिनत्रयम् ॥

నా విధిత కర్మాలలో పరాయణుడైనవానికి ప్రాయశ్చిత్తాన్ని చెబుతున్నాను: మూడు రోజులు యావక (యవగంజి)తో, మూడు రోజులు పిణ్యాక (నూనెఖలి)తో జీవించాలి.

Verse 29

पर्णभक्षस्त्रीण्यहानि पयोभक्षो दिनत्रयम् ॥ पायसेन त्रिरात्रं तु वायुभक्षो दिनत्रयम् ॥

మూడు దినాలు ఆకులనే ఆహారంగా, మూడు దినాలు పాలనే ఆహారంగా; తరువాత మూడు రాత్రులు పాయసం (క్షీరాన్నం)తో; మరల మూడు దినాలు వాయుభక్షణం అంటే ఉపవాసం చేయాలి।

Verse 30

एवं कृत्वा महाभागे वाससोच्छिष्टकारिणः ॥ अपराधं न विन्देरन्संसारं न प्रयान्ति च ॥

ఓ మహాభాగే! ఈ విధంగా చేసినచో, వస్త్రోచ్ఛిష్టం వల్ల అపవిత్రత చేసినవారు మరల అపరాధాన్ని పొందరు; అలాగే సంసారచక్రంలోనికి ప్రవేశించరు।

Verse 31

श्वानोच्छिष्टं तु यो दद्यान्मम कर्मपरायणः ॥ पापं तस्य प्रवक्ष्यामि संसारे च महद्भयम् ॥

కుక్క ఉచ్ఛిష్టంతో అపవిత్రమైనదాన్ని ఇతరులకు ఇచ్చేవాడు—తాను నా విధించిన కర్మాచరణకు పరాయణుడనని చెప్పుకున్నా—అతని పాపాన్ని, సంసారంలో కలిగే మహాభయాన్ని నేను ప్రకటిస్తాను।

Verse 32

श्वानो वै सप्त जन्मानि गोमायुः सप्त वै तथा ॥ उलूकः सप्तवर्षाणि पश्चाज्जायेत मानुषः ॥

అతడు ఏడు జన్మలు కుక్కగా, అలాగే ఏడు జన్మలు గోమాయు (నక్క/శృగాలం)గా; తరువాత ఏడు సంవత్సరాలు గుడ్లగూబగా; ఆపై మనుష్యుడిగా జన్మిస్తాడు।

Verse 33

विशुद्धात्मा श्रुतिज्ञश्च मद्भक्तश्चैव जायते ॥ गृहे भागवतोत्कृष्टे अपराधविवर्जितः ॥

అనంతరం అతడు విశుద్ధాత్ముడిగా, శ్రుతిజ్ఞానమున్నవాడిగా, నా భక్తుడిగా జన్మిస్తాడు; భాగవతులలో ఉత్తమమైన గృహంలో, అపరాధరహితుడై।

Verse 34

शृणु तत्त्वेन वसुधे प्रायश्चित्तं महौजसम् ॥ तरन्ति मानुषा येन त्यक्त्वा संसारसागरम् ॥

హే వసుధా, తత్త్వముగా ఆ మహౌజస్వి ప్రాయశ్చిత్తాన్ని వినుము; దానివలన మనుష్యులు సంసారసాగరాన్ని విడిచి దాటుదురు.

Verse 35

मूलभक्षो दिनत्रय्यां फलाहारो दिनत्रयम् ॥ शाकभक्षो दिनत्रय्यां पयोभक्षो दिनत्रयम् ॥

మూళ్లను మూడు దినములు భక్షించాలి; మూడు దినములు ఫలాహారం చేయాలి; మూడు దినములు శాకభక్షణం చేయాలి; మూడు దినములు పాలు మాత్రమే ఆహారంగా తీసుకోవాలి.

Verse 36

दध्याहारो दिनत्रय्यां पायसेन दिनत्रयम् ॥ वाय्वाहारो दिनत्रय्यां स्नानं कृत्वा दृढव्रतः ॥

మూడు దినములు పెరుగు ఆహారంగా తీసుకోవాలి; మూడు దినములు పాయసం (ఖీరు) తీసుకోవాలి; మూడు దినములు వాయ్వాహారం (ఉపవాసం) చేయాలి. స్నానం చేసి దృఢవ్రతుడై ఉండాలి.

Verse 37

भुक्त्वा वराहमांसं तु यश्च मामिह सर्पति ॥ पातनं तस्य वक्ष्यामि यथा भवति सुन्दरी ॥

కాని ఎవడు వరాహమాంసం భక్షించి ఇక్కడ నన్ను సమీపించునో, ఓ సుందరీ, అతని పతనం ఎలా జరుగునో నేను చెప్పెదను.

Verse 38

वराहो दश वर्षाणि कृत्वानुचरते वने ॥ व्याधो भूत्वा महाभागे समाः पञ्च च सप्त च ॥

అతడు పది సంవత్సరములు వరాహుడై అడవిలో సంచరిస్తాడు; ఓ మహాభాగే, తరువాత వ్యాధుడు (వేటగాడు)గా అయి ఐదు మరియు ఏడు—మొత్తం పన్నెండు సంవత్సరములు ఉంటాడు.

Verse 39

ततश्च मूषको भूत्वा वर्षाणि च चतुर्दश ॥ ऊनविंशतिवर्षाणि यातुधानश्च जायते ॥

తదనంతరం అతడు మూషకుడై పద్నాలుగు సంవత్సరాలు జీవిస్తాడు; మరియు పందొమ్మిది సంవత్సరాలు యాతుధానుడు (హానికర దైత్యుడు)గా జన్మిస్తాడు।

Verse 40

सल्लकी चाष्टवर्षाणि जायते भवने बहु ॥ व्याघ्रस्त्रिंशच्च वर्षाणि जायते पिशिताशनः ॥

అతడు సల్లకీ రూపంలో ఎనిమిది సంవత్సరాలు, అనేకులు/అనేక సంపదలున్న ఇంట జన్మిస్తాడు; మరియు వ్యాఘ్రుడిగా, మాంసాహారిగా, ముప్పై సంవత్సరాలు జన్మిస్తాడు।

Verse 41

एवं संसारितां गत्वा वराहामिषभक्षकः ॥ जायते विपुले सिद्धे कुले भागवते तथा ॥

ఇలా వరాహమాంసభక్షకుడిగా సంసారచక్రంలో తిరిగి, తరువాత అతడు విశిష్టమైన, సిద్ధమైన మరియు భాగవత (భక్త) వంశంలో జన్మిస్తాడు।

Verse 42

हृषीकेशवचः श्रुत्वा सर्वं सम्पूर्णलक्षणम् ॥ शिरसा चाञ्जलिं कृत्वा वाक्यं चेदमुवाच ह ॥

హృషీకేశుని వాక్యాలను—సర్వంగా సంపూర్ణ లక్షణాలతో ఉన్నవాటిని—విని, అతడు శిరస్సు వంచి, అంజలి ఘటించి, ఈ మాటలు పలికాడు।

Verse 43

एतन मे परमं गुह्यं तव भक्तसुखावहम् ॥ वराहमांसभक्तस्तु येन मुच्येत किल्बिषात् ॥

ఇది నాకు పరమ గుహ్యం, మీ భక్తులకు శుభప్రదం—వరాహమాంసం భక్షించే వాడు ఏ ఉపాయంతో కిల్బిషం (దోషం/పాపం) నుండి విముక్తుడవుతాడు?

Verse 44

तरन्ति मानुषा येन तिर्यक्संसारसागरात् ॥ गोमयेन दिनं पञ्च कणाहारेण सप्त वै ॥

ఏ ఉపాయంతో మనుష్యులు తిర్యక్‌యోని సంసారసాగరాన్ని దాటగలరో—అందుకు ఐదు రోజులు గోమయం సేవించి, ఏడు రోజులు కణ (ధాన్యకణ) ఆహారం తీసుకోవాలి.

Verse 45

पानीयं तु ततो भुक्ता तिष्ठेत्सप्तदिनं ततः ॥ अक्षारलवणं सप्त सक्तुभिश्च तथा त्रयः ॥

ఆపై కేవలం నీరు మాత్రమే త్రాగి తదుపరి ఏడు రోజులు అలాగే ఉండాలి. తరువాత ఏడు రోజులు క్షార-లవణ రహితంగా ఉండి, అలాగే మూడు రోజులు సక్తు (వేపిన పిండి) తీసుకోవాలి.

Verse 46

क्षान्तं दान्तं तथा कृत्वा अहङ्कारविवर्जितः ॥ दिनान्येकोनपञ्चाशच्चरेत्कृतविनिश्चयः ॥

తనను క్షమాశీలుడిగా, ఇంద్రియనిగ్రహంతో ఉన్నవాడిగా చేసుకొని, అహంకారాన్ని విడిచి, దృఢ సంకల్పంతో నలభై తొమ్మిది రోజులు ఈ నియమాన్ని ఆచరించాలి.

Verse 47

विमुक्तः सर्वपापेभ्यः ससंज्ञो विगतज्वरः ॥ कृत्वा मम च कर्माणि मम लोकं स गच्छति ॥

అతడు సమస్త పాపాల నుండి విముక్తుడై, సంపూర్ణ చైతన్యంతో, జ్వరరహితుడై, నా విధించిన కర్మలను ఆచరించి నా లోకానికి చేరుతాడు.

Verse 48

जालपादं भक्षयित्वा यस्तु मामुपसर्पति ॥ जालपादस्ततो भूत्वा वर्षाणि दश पञ्च च ॥

జాలపాదాన్ని భక్షించి తరువాత నన్ను ఆశ్రయించేవాడు, దాని ఫలంగా జాలపాదుడై పది మరియు ఐదు—అంటే పదిహేను సంవత్సరాలు అలాగే ఉంటాడు.

Verse 49

कुम्भीरो दश वर्षाणि पञ्च वर्षाणि सूकरः ॥ तावद्भ्रमति संसारे मम चैवापराधतः ॥

పది సంవత్సరాలు అతడు కుంభీరుడు (మకరం)గా, ఐదు సంవత్సరాలు శూకరుడిగా అవుతాడు; నా పట్ల చేసిన అపరాధం వల్ల అంతకాలం సంసారంలో తిరుగుతాడు.

Verse 50

कृत्वा तु दुष्करं कर्म जायते विपुले कुले ॥ शुद्धो भागवतश्रेष्ठो ह्यपराधविवर्जितः ॥

కాని కఠినమైన ప్రాయశ్చిత్తకర్మను చేసి అతడు గొప్ప కులంలో జన్మిస్తాడు—శుద్ధుడై, ఉత్తమ భాగవతభక్తుడై, నిజంగా అపరాధరహితుడై.

Verse 51

सर्वकर्माण्यतिक्रम्य मम लोकं स गच्छति ॥ प्रायश्चित्तं प्रवक्ष्यामि जालपादस्य भक्षणे ॥

సర్వ కర్మబంధాలను అతిక్రమించి అతడు నా లోకానికి చేరుతాడు. ఇప్పుడు జాలపాద భక్షణానికి ప్రాయశ్చిత్తాన్ని నేను ఉపదేశిస్తాను.

Verse 52

तरन्ति मनुजा येन घोरसंसारसागरात् ॥ यावकान्नं दिनत्र्यां वायुभक्षो दिनत्रयम् ॥

ఏ నియమాచరణతో మనుష్యులు ఘోర సంసారసాగరాన్ని దాటుతారో: మూడు రోజులు యావకాన్నం, మరియు మూడు రోజులు వాయుభక్షణం (అంటే ఉపవాసం).

Verse 53

फलभक्षो दिनत्र्यां तिलभक्षो दिनत्रयम् ॥ अक्षारलवणान्नाशी पुनस्तत्र दिनत्रयम् ॥

మూడు రోజులు ఫలభక్షణం చేయాలి; మూడు రోజులు తిలభక్షణం చేయాలి; తరువాత మళ్లీ మూడు రోజులు క్షారం, ఉప్పు లేని అన్నం భుజించాలి.

Verse 54

दशपञ्च दिनान्येवं प्रायश्चित्तं समाचरेत् ॥ जालपादापराधस्य एवं कुर्वीत शोधनम्॥ विनीतात्मा शुचिर्भूत्वा य इच्छेत्सुशुभां गतिम् ॥

ఈ విధంగా పదిహేను రోజులు విధివిధానంగా ప్రాయశ్చిత్తం ఆచరించాలి. జాలపాద సంబంధ అపరాధానికి ఇలానే శుద్ధి చేయాలి. వినీతమనస్సుతో, శుచిగా మారి, శుభగతిని కోరువాడు ఇలా చేయాలి.

Verse 55

अन्धो भूत्वा महाभागे एकं जन्म तमोमयः ॥ सर्वाशी सर्वभक्षश्च मानवः सोऽभिजायते ॥

ఓ మహాభాగే! అంధుడై అతడు ఒక జన్మంతా తమోమయ స్థితిలో ఉంటాడు; అతడు మనుష్యుడిగా పుట్టి ఏదైనా తినేవాడు—సర్వభక్షకుడవుతాడు.

Verse 56

येनासौ लभते सिद्धिं कृष्णवस्त्रापराधतः ॥ सप्ताहं यावकं भुक्त्वा त्रिरात्रं सक्तुपिण्डिकाम् ॥

కృష్ణవస్త్ర సంబంధ అపరాధం నుండి అతడు సిద్ధి (శుద్ధి) పొందే విధానం ఇది—ఒక వారం యావకాన్ని భుజించి, మూడు రాత్రులు సక్తు పిండికను (గుండ్రని ముద్ద) తీసుకోవాలి.

Verse 57

किल्बिषाद्येन मुच्यन्ते तव कर्मपरायणाः ॥ श्रीवराह उवाच ॥ शृणु तत्त्वेन मे देवि कथ्यमानं मयाऽनघे ॥

“ఏ విధానంతో నీకు చెందిన కర్మపరాయణులు పాపాది నుండి విముక్తి పొందుతారు?” శ్రీవరాహుడు అన్నాడు—“హే దేవి, హే అనఘే! నేను చెప్పుచున్నదాన్ని తత్త్వంగా విను.”

Verse 58

एवं दिनान्येकविंशत्कृत्वा वै शुभलक्षणम् ॥ अपराधं न विन्देत मम लोकं स गच्छति

ఈ విధంగా ఇరవై ఒక రోజులు శుభలక్షణమైన నియమాన్ని ఆచరించినవాడు అపరాధంలో పడడు; అతడు నా లోకానికి చేరుతాడు.

Verse 59

तिलभक्षो दिनान्सप्त पाषाणस्य च भक्षकः ॥ पयो भुक्त्वा दिनं सप्त कारयेद्बुद्धिमान्मनः

ఏడు దినములు నువ్వులనే భక్షించి, తపస్సు నిమిత్తం ‘రాతివంటి’ కఠినాహారమును కూడా స్వీకరించాలి; తదుపరి ఏడు దినములు కేవలం పాలు మాత్రమే తీసుకొని జ్ఞానుడు మనస్సును స్థిరపరచి నియమించాలి।