Shloka 20
Narada Questions Pulastya — Narada Questions Pulastya: The Vamana Purana Begins and Satī’s Monsoon Lament
इमानि यूथानि वने मृगाणां चरन्ति धावन्ति रमन्ति शंभो तथाचिराभाः सुतरां स्फुरन्ति पश्येह नीलेषु घनेषु देव नूनं समृद्धिं सलिलस्य दृष्ट्वा चरन्ति शूरास्तरुणद्रुमेषु
imāni yūthāni vane mṛgāṇāṃ caranti dhāvanti ramanti śaṃbho tathācirābhāḥ sutarāṃ sphuranti paśyeha nīleṣu ghaneṣu deva nūnaṃ samṛddhiṃ salilasya dṛṣṭvā caranti śūrāstaruṇadrumeṣu
ఓ శంభో, అడవిలో జింకల గుంపులు సంచరిస్తూ, పరుగెత్తుతూ, క్రీడిస్తూ ఉన్నాయి. ఓ దేవా, నీలంగా దట్టమైన మేఘాలలో ఇక్కడ మెరుపుల కాంతులు అత్యంతంగా స్ఫురిస్తున్నాయి. నీటి సమృద్ధిని చూసి ధైర్యవంతమైన జీవులు యువ వృక్షాల మధ్య సంచరిస్తున్నట్లు నిశ్చయం।
{ "primaryRasa": "adbhuta", "secondaryRasa": "vira", "rasaIntensity": 0, "emotionalArcPosition": "", "moodDescriptors": [] }
FAQs
The verse reads nature as a communicative field: creatures respond to environmental signs, implying that humans too should cultivate attentiveness (pramāda-rahitatā) and align action with dharma and circumstance.
It is descriptive-omen material embedded in narrative flow, serving as contextualization rather than a core pañcalakṣaṇa category; it supports the Purāṇic storytelling environment (ākhyāna) that may precede genealogical or divine-act sections.
Lightning in dense clouds signifies imminent transformation and hidden power; ‘abundance of water’ signals fertility and renewal. The direct address to Śambhu subtly sacralizes the scene, consistent with the Vāmana Purāṇa’s tendency to integrate Śaiva devotion within broader Purāṇic narration.