Verse 2
Paramahansa
न दण्डं न शिखां न यज्ञोपवीतं न चाच्छादनं चरति परमहंसः । न शीतं न चोष्णं न सुखं न दुःखं न मानावमानौ च; षडूर्मिवर्जं निन्दागर्वमत्सरदम्भमदर्पेच्छाद्वेषसुखदुःखकामक्रोधलोभमोहहर्षाहंकारादीन् च हित्वा स्ववपुः कुणपमिव दृश्यते । यतस्तद्वपुरपध्वस्तं संशयविपरीतमिथ्याज्ञानानां यो हेतुः तेन नित्यनिवृत्तः; तन्नित्यबोधः; तत्स्वयमेवावस्थितिः । तं शान्तमचलमद्वयानन्दविज्ञानघन एवास्मि । तदेव मम परमं धाम; तदेव शिखा च; तदेवोपवीतं च । परमात्मात्मनोरेकत्वज्ञानेन तयोर्भेद एव विभग्नः; सा सन्ध्या ॥ २॥
न । दण्डम् । न । शिखाम् । न । यज्ञोपवीतम् । न । च । आच्छादनम् । चरति । परमहंसः । न । शीतम् । न । च । उष्णम् । न । सुखम् । न । दुःखम् । न । मानः । अवमानौ । च । षट्-ऊर्मि-वर्जम् । निन्दा-गर्व-मत्सर-दम्भ-मद-आर्प-इच्छा-द्वेष-सुख-दुःख-काम-क्रोध-लोभ-मोह-हर्ष-अहंकार-आदीन् । च । हित्वा । स्व-वपुः । कुणपम् । इव । दृश्यते । यतः । तत् । वपुः । अपध्वस्तम् । संशय-विपरीत-मिथ्या-ज्ञानानाम् । यः । हेतुः । तेन । नित्य-निवृत्तः । तत् । नित्य-बोधः । तत् । स्वयम्-एव । अवस्थितिः । तम् । शान्तम् । अचलम् । अद्वय-आनन्द-विज्ञान-घनः । एव । अस्मि । तत् । एव । मम । परमम् । धाम । तत् । एव । शिखा । च । तत् । एव । उपवीतम् । च । परम-आत्म-आत्मनोः । एकत्व-ज्ञानेन । तयोः । भेदः । एव । विभग्नः । सा । सन्ध्या ॥ २॥
na daṇḍaṃ na śikhāṃ na yajñopavītaṃ na cācchādanaṃ carati paramahaṃsaḥ | na śītaṃ na coṣṇaṃ na sukhaṃ na duḥkhaṃ na mānāvamānau ca; ṣaḍūrmivarjaṃ nindā-garva-matsara-dambha-madārpecchā-dveṣa-sukha-duḥkha-kāma-krodha-lobha-moha-harṣāhaṃkārādīn ca hitvā svavapuḥ kuṇapam iva dṛśyate | yatas tad vapur apadhvastaṃ saṃśaya-viparīta-mithyā-jñānānāṃ yo hetus tena nitya-nivṛttaḥ; tan nitya-bodhaḥ; tat svayam evāvasthitiḥ | taṃ śāntam acalam advayānanda-vijñāna-ghana evāsmi | tad eva mama paramaṃ dhāma; tad eva śikhā ca; tad evopavītaṃ ca | paramātmātmanoḥ ekatva-jñānena tayoḥ bheda eva vibhagnaḥ; sā sandhyā || 2 ||
పరమహంసుడు దండమును, శిఖను, యజ్ఞోపవీతమును, ఆచ్ఛాదనమును ధరించి సంచరించడు. అతనికి శీతోష్ణాలు లేవు, సుఖదుఃఖాలు లేవు, మానాపమానాలు లేవు; షడూర్ములు (క్షుధ, తృష్ణ, శోక, మోహ, జరా, మృత్యు) లేని వాడై నింద, గర్వ, మత్సర, దంభ, మద, దర్ప, ఇచ్ఛ, ద్వేష, సుఖదుఃఖ, కామ, క్రోధ, లోభ, మోహ, హర్ష, అహంకారాది అన్నిటిని విడిచి, తన దేహాన్ని శవంలా చూస్తాడు. ఎందుకంటే ఈ దేహమే సందేహం, విపరీతజ్ఞానం, మిథ్యాజ్ఞానాలకు కారణం; అది (అతనికి) నిరసించబడినందున అతడు నిత్యనివృత్తుడు, నిత్యబోధస్వరూపుడు, స్వయంస్థితుడు. నేనే ఆ శాంతుడు, అచలుడు, అద్వైత ఆనంద-విజ్ఞానఘనము. అదే నా పరమధామం; అదే నా శిఖ; అదే నా యజ్ఞోపవీతం. పరమాత్మ-ఆత్మ ఏకత్వజ్ఞానంతో వారి భేదం నిశ్చయంగా ఛేదింపబడుతుంది—అదే సంధ్యా।
The Paramahaṃsa does not go about with a staff, nor a topknot, nor a sacred thread, nor even a covering. For him there is neither cold nor heat, neither pleasure nor pain, neither honor nor dishonor; free from the six waves (hunger, thirst, sorrow, delusion, old age, death), abandoning blame, pride, envy, hypocrisy, intoxication, arrogance, desire, hatred, pleasure and pain, lust, anger, greed, delusion, elation, egoism and the rest, his own body is seen as though a corpse. Because that body—being the cause of doubt, perverted cognition, and false knowledge—has been sublated, he is ever withdrawn (from it); he is constant awareness; he is self-established. I am indeed that peaceful, unmoving, non-dual mass of bliss-consciousness. That alone is my supreme abode; that alone is my topknot; that alone is my sacred thread. By the knowledge of the oneness of the Supreme Self and the self, their difference is indeed cut asunder—this is the twilight worship (sandhyā).