Skanda Purana — Prabhasa Khanda, Shloka 2
मृग्युवाच । शृणु देव प्रवक्ष्यामि यद्वृत्तं कन्यके वने । ऋषिरुद्दालकोनाम गंगाकूले महातपाः
mṛgyuvāca | śṛṇu deva pravakṣyāmi yadvṛttaṃ kanyake vane | ṛṣiruddālakonāma gaṃgākūle mahātapāḥ
మృగీ చెప్పింది—ఓ రాజా, వినుము; కన్యక వనంలో జరిగిన వృత్తాంతాన్ని నేను చెప్పుదును. గంగాతీరంలో ఉద్దాలకుడు అనే మహాతపస్వి ఋషి ఉండెను.
Mṛgī (doe / woman born from a doe)
Tirtha: Gaṅgā-kūla (within Kanyaka-vana narrative frame)
Type: river
Listener: Rājā
Scene: The doe-woman begins her tale: a serene Ganga bank with an austere sage Uddālaka in a hermitage; Kanyaka forest surrounds with flowering groves.
FAQs
Purāṇic dharma ties personal destiny to sacred landscapes—forests, riverbanks, and sages’ tapas become causes in the moral narrative.
Gaṅgā-kūla is invoked as a sanctified setting; the broader frame remains Vastrāpatha-kṣetra māhātmya.
None; the verse introduces a sage renowned for tapas, implying ascetic discipline rather than prescribing a rite.