Skanda Purana — Prabhasa Khanda, Shloka 111
हर एव विजानाति कारणं कतमोऽपि न । एवं तथेति तौ प्रोक्त्वा संस्थितौ पर्वतोऽपि सः
hara eva vijānāti kāraṇaṃ katamo'pi na | evaṃ tatheti tau proktvā saṃsthitau parvato'pi saḥ
“కారణాన్ని హరుడు (శివుడు) ఒక్కడే తెలుసును; మరెవ్వరూ కాదు।” అని చెప్పి—“అలానే కావాలి” అని వారు ఇద్దరూ అక్కడే నిలిచారు; ఆ పర్వతమూ స్థిరంగా నిలిచింది.
Purāṇic narrator (contextual; reporting the conclusion of Hari–Hara exchange)
Tirtha: Vastrāpatha-kṣetra (linked to Mandara-sthairya motif)
Type: kshetra
Scene: A solemn affirmation—‘So be it’—as Śiva is declared sole knower; the mountain is shown immovable, symbolizing destiny fixed and sacred geography stabilized.
FAQs
Some sacred unfoldings remain divine mysteries; humility before Śiva’s will is part of purāṇic dharma.
The Vastrāpathakṣetra narrative within Prabhāsa Khaṇḍa, tied to the sanctity of its mountain setting.
None in this verse; it emphasizes divine knowledge and assent.