Adhyaya 81

Verse 1

ईश्वर उवाच । ततो गच्छेन्महादेवि देवेशं दैत्यसूदनम् । पापघ्नं सर्वजंतूनां प्रभासक्षेत्रवासिनाम्

ఈశ్వరుడు పలికెను—అప్పుడు, ఓ మహాదేవీ, దేవేశుడైన దైత్యసూదనుని దర్శించుటకు వెళ్లవలెను; ప్రభాసక్షేత్రవాసులైన సమస్త జీవుల పాపాలను నశింపజేసేవాడు ఆయనే.

Verse 2

अनादियुगसंस्थानं सर्व कामप्रदं शुभम् । संसारसागरे घोरे स्थितं नौरिव तारणे

ఇది అనాది యుగాలనుండి స్థాపితమై, శుభప్రదమై, సమస్త కోరికలను ప్రసాదించేది. ఘోర సంసారసాగరంలో దాటించు నావవలె నిలిచియున్నది.

Verse 3

अन्ये सर्वेऽपि नश्यंति कल्पांते ब्रह्मणो दिने । एतानि मुक्त्वा देवेशि न्यग्रोधं सप्त कल्पगम

బ్రహ్మదినంలోని కల్పాంతంలో ఇతర సమస్తమూ నశిస్తుంది. కాని, ఓ దేవేశీ, ఇవన్నీ విడిచి ఈ న్యగ్రోధ (వటవృక్షం) ఏడు కల్పాల వరకు నిలిచియుంటుంది.

Verse 4

कल्पवृक्षं तथाऽगारं वैडूर्यं पर्वतोत्तमम् । श्रीदैत्यसूदनं देवं मार्कंडेयं महामुनिम्

కల్పవృక్షము, అలాగే పవిత్ర నివాసము; వైడూర్యమనే ఉత్తమ పర్వతము; పూజ్య దేవుడు శ్రీదైత్యసూదనుడు; మరియు మహాముని మార్కండేయుడు—(ఇవి ఇక్కడ ప్రసిద్ధమైనవి).

Verse 5

अक्षयाश्चाव्ययाश्चैते सप्तकल्पानि सुन्दरि । देवि किं बहुनोक्तेन वर्णितेन पुनःपुनः

ఓ సుందరీ, ఇవి ఏడు కల్పాల వరకు అక్షయమూ అవ్యయమూ. ఓ దేవీ, మరెందుకు ఎక్కువగా చెప్పడం—మళ్లీ మళ్లీ వర్ణించడం వల్ల ఏమి ప్రయోజనం?

Verse 6

श्रीदैत्यसूदनाद्देवि नान्यास्ति भुवि देवता । यवाकारं तु तस्यैव क्षेत्रपातकनाशनम्

ఓ దేవీ, భూమిపై శ్రీదైత్యసూదనుని తప్ప మరే దేవత లేదు. ఆయనకే సంబంధించిన ఈ ‘యవాకార’ రూపము/పరిమాణము కూడా క్షేత్రపాపాలను నశింపజేస్తుంది.

Verse 7

सेवितं चर्षिभिः सिद्धैर्यक्षविद्याधरोरगैः । तस्य सीमां प्रवक्ष्यामि विष्णुक्षेत्रस्य भामिनि

ఋషులు, సిద్ధులు, యక్షులు, విద్యాధరులు, నాగులు సేవించి పూజించిన—ఓ కాంతిమతీ! ఇప్పుడు నేను ఆ విష్ణు-క్షేత్రపు సరిహద్దును ప్రకటిస్తాను.

Verse 8

पूर्वे यमेश्वरं यावच्छ्रीसोमेशं तु पश्चिमे । उत्तरे तु विशालाक्षी दक्षिणे सरितां पतिः

తూర్పున యమేశ్వరము వరకు, పడమరన శ్రీసోమేశము వరకు; ఉత్తరాన విశాలాక్షీ, దక్షిణాన నదుల అధిపతి—ఇదే పవిత్ర సరిహద్దు.

Verse 9

एतत्क्षेत्रं यवाकारं वैष्णवं पापनाशनम्

ఈ క్షేత్రం యవదాన్యాకారమై, వైష్ణవ స్వరూపమై, పాపనాశకమైంది.

Verse 10

अत्र क्षेत्रे मृता ये तु पापिनोऽपि नरा ध्रुवम् । स्वर्गं गच्छंति ते सर्वे संतः सुकृतिनो यथा

ఈ క్షేత్రంలో పాపులైన మనుష్యులు కూడా మరణిస్తే, వారు నిశ్చయంగా అందరూ స్వర్గానికి వెళ్తారు—సత్పురుషులు, పుణ్యవంతులు వెళ్లినట్లే.

Verse 11

अत्र दत्तं हुतं जप्तं तपस्तप्तं कृतं हि यत् । तत्सर्वं चाक्षयं प्रोक्तं सप्तकल्पावधि प्रिये

హే ప్రియే! ఇక్కడ ఇచ్చిన దానం, చేసిన హోమం, చేసిన జపం, ఆచరించిన తపస్సు—అవి అన్నీ అక్షయమని చెప్పబడినవి, ఏడు కల్పాల వరకు నిలిచేవి.

Verse 12

तत्रैकमपि यो देवि ब्राह्मणं भोजयिष्यति । विधिना विष्णुमुद्दिश्य कोटिर्भवति भोजिता

హే దేవీ, అక్కడ ఎవడు విధిపూర్వకంగా విష్ణువును ఉద్దేశించి ఒక్క బ్రాహ్మణునికైనా భోజనం పెట్టునో, అతనికి ఆ భోజనదానం కోటి బ్రాహ్మణులకు భోజనం పెట్టిన ఫలమును ఇస్తుంది।

Verse 13

तत्रोपवासं यः कुर्यान्नरो भक्तिसमन्वितः । एकेनैवोपवासेन उपवासायुतं फलम् । चक्रतीर्थे नरः स्नात्वा सोपवासो जितेंद्रियः

అక్కడ భక్తితో ఉపవాసం చేసే మనిషి, ఒక్క ఉపవాసంతోనే పదివేల ఉపవాసాల ఫలాన్ని పొందుతాడు। చక్రతీర్థంలో స్నానం చేసి, ఉపవాసిగా ఇంద్రియనిగ్రహంతో ఉన్నవాడు ఆ మహాపుణ్యాన్ని పొందుతాడు।

Verse 14

द्वादश्यां कार्त्तिके मासि दद्याद्विप्रेषु कांचनम् । विष्णुं संपूज्य विधिवन्मुच्यते सर्वपातकैः

కార్తీక మాసంలోని ద్వాదశీనాడు బ్రాహ్మణులకు స్వర్ణదానం చేయాలి। విధివిధానంగా విష్ణువును సంపూజించి, అతడు సమస్త పాపాల నుండి విముక్తుడవుతాడు।

Verse 15

देव्युवाच । दैत्यसूदननामेति कथं तस्य प्रकीर्तितम् । कस्मिन्काले तु देवेश तन्मे विस्तरतो वद

దేవి పలికింది—అతనికి ‘దైత్యసూదన’ అనే నామం ఎలా ప్రసిద్ధి చెందింది? ఏ కాలంలో, ఓ దేవేశా, అది జరిగింది? దానిని నాకు విస్తారంగా చెప్పండి।

Verse 16

ईश्वर उवाच । शृणु देवि प्रवक्ष्यामि माहात्म्यं पापनाशनम् । दैत्यसूदनदेवस्य पुरा वृत्तं महोदयम्

ఈశ్వరుడు పలికెను—హే దేవీ, విను; పాపనాశకమైన మహాత్మ్యాన్ని నేను వివరిస్తాను—దైత్యసూదన దేవుని ప్రాచీనమైన, పరమ మంగళకరమైన వృత్తాంతాన్ని।

Verse 17

देवि तस्यैव नामानि कल्पेकल्पे भवंति वै । अनादिनिधनान्येव संभवन्ति पुनःपुनः

హే దేవి, ఆయన నామములే ప్రతి ప్రతి కల్పమున ఉద్భవించుచున్నవి; అవి అనాది-అనంతములై మళ్లీ మళ్లీ ప్రకాశించుచున్నవి.

Verse 18

पूर्वकल्पे श्रिया वृत्तो वामनस्तु द्वितीयके । वज्रांगस्तु तृतीये वै तुरीये कमलाप्रियः

పూర్వ కల్పమున ఆయన ‘శ్రియావృత్త’గా ప్రసిద్ధి; రెండవ కల్పమున ‘వామన’గా; మూడవ కల్పమున నిజముగా ‘వజ్రాంగ’గా; నాలుగవ కల్పమున ‘కమలాప్రియ’ (లక్ష్మీప్రియ)గా కీర్తింపబడెను.

Verse 19

पंचमे दुःखहर्त्ता च षष्ठे तु पुरुषोत्तमः । श्रीदैत्यसूदनो देवः कल्पे वै सप्तमे स्मृतः

ఐదవ కల్పమున ఆయన ‘దుఃఖహర్త’—దుఃఖనాశకుడు—అని స్మరింపబడెను; ఆరవ కల్పమున ‘పురుషోత్తమ’; ఏడవ కల్పమున ‘శ్రీ-దైత్యసూదన’ దేవుడు, దైత్యసంహారకుడు, అని ప్రసిద్ధి పొందెను.

Verse 20

तस्यैव नाम चोत्पत्तिं कथयामि यथार्थतः

ఇప్పుడు ఆ నామమునకు సంబంధించిన ఉద్భవాన్ని కూడా యథార్థముగా వివరిస్తాను.

Verse 21

पुरा देवासुरे युद्धे दानवैर्देवकंटकैः । निर्जिता देवताः सर्वे जग्मुस्ते शरणं हरिम् । क्षीरोदवासिनं देवमस्तुवन्प्रणताः स्थिताः

పూర్వకాలమున దేవాసుర యుద్ధములో, దేవులకు కంటకములైన దానవులు సమస్త దేవతలను జయించిరి. అప్పుడు వారు అందరూ హరిని శరణు కోరిరి—క్షీరసాగరనివాసి ఆ దేవుని—మరియు శిరస్సు వంచి నిలిచి ఆయనను స్తుతించిరి.

Verse 22

देवा ऊचुः । जय देव जगन्नाथ दैत्यासुरविमर्द्दन । वाराहरूपमास्थाय उद्धृता वसुधा त्वया

దేవులు పలికిరి— జయ జయ, ఓ దేవ జగన్నాథా, దైత్యాసురవిమర్దనా! వరాహరూపం ధరించి నీవు వసుధను పైకి ఎత్తి उद्धరించితివి।

Verse 23

उद्धृता मत्स्यरूपेण वेदा उदधिमध्यतः । कूर्मरूपी तथा भूत्वा क्षीरोदार्णवमंथनम्

మత్స్యరూపంలో నీవు సముద్రమధ్యమునుండి వేదాలను उद्धరించితివి; కూర్మరూపమై క్షీరసాగరమథనాన్ని నీవే ఆధారమై నిలిపితివి।

Verse 24

कृत्वा त्वया जगन्नाथ उद्धृता श्रीर्नमो ऽस्तु ते । श्रीपतिः श्रीधरो देव आर्त्तानामर्तिनाशनः

ఓ జగన్నాథా, నీ కృత్యముచే శ్రీ (లక్ష్మీ/సంపద) ప్రकटమై उद्धృతమైంది— నీకు నమస్కారం. ఓ దేవా, నీవు శ్రీపతి, శ్రీధరుడు, ఆర్తుల ఆర్తినాశకుడు।

Verse 25

बलिर्वामनरूपेण त्वया बद्धोऽसुरारिणा । हिरण्याक्षो महादैत्यो हिरण्यकशिपुर्हतः

వామనరూపం ధరించి, ఓ అసురశత్రువా, నీవు బలిని బంధించితివి. మహాదైత్యుడు హిరణ్యాక్షుడు హతుడయ్యెను; హిరణ్యకశిపుడును నిహతుడయ్యెను।

Verse 26

नारसिंहेन रूपेण अन्तरिक्षे धृतस्त्वया । देवमूल महादेव उद्धृतं भुवनं त्वया

నరసింహరూపం ధరించి నీవు అంతరిక్షమున జగత్తును ధరించితివి. ఓ మహాదేవా, దేవమూలాధారా, నీ చేతనే భువనము ఎత్తబడి నిలుపబడెను।

Verse 27

त्वया विना जगन्नाथ भुवनं निष्प्रभी कृतम् । सूर्येणेव तु विक्रान्तं तमोभिरिव दानवैः

ఓ జగన్నాథా! నీవు లేనిదే ఈ లోకం కాంతిహీనమైపోయింది. సూర్యుడు లేనిచోట చీకటి అలుముకున్నట్లు, దానవులు ఈ లోకాన్ని ఆక్రమించారు.

Verse 28

श्रुत्वा स्तोत्रमिदं देवि विष्णुः कमललोचनः । उवाच देवान्ब्रह्माद्यान्क्षीरोदार्णव बोधितः

ఓ దేవీ! ఈ స్తోత్రాన్ని విని, క్షీరసాగరంలో మేల్కొన్న కమలనాభుడైన విష్ణువు, బ్రహ్మ మొదలైన దేవతలతో ఇట్లు పలికెను.

Verse 29

भयं त्यजध्वं वै देवा दानवान्प्रति सर्वथा । अचिरेणैव कालेन घातयिष्यामि दानवान्

ఓ దేవతలారా! దానవుల పట్ల భయాన్ని పూర్తిగా విడిచిపెట్టండి. అతి తక్కువ కాలంలోనే నేను ఆ దానవులను సంహరిస్తాను.

Verse 30

एवमुक्त्वाथ तैः सार्द्धमा जगाम जनार्द्दनः । दानवान्घातयामास स चक्रेण पृथक्पृथक्

ఇలా పలికి జనార్ధనుడు వారితో కలిసి వెళ్ళాడు. ఆయన తన చక్రంతో దానవులను ఒక్కొక్కరిగా సంహరించడం ప్రారంభించాడు.

Verse 31

भयार्त्ता दानवाः सर्वे पलायनपरायणाः । प्रभासं क्षेत्रमासाद्य समुद्राभिमुखा भवन्

భయంతో పీడితులైన దానవులందరూ పారిపోవడానికి సిద్ధపడ్డారు. వారు ప్రభాస క్షేత్రానికి చేరుకుని సముద్రం వైపు మళ్ళారు.

Verse 32

नश्यमानास्ततो दृष्ट्वा दैत्यान्दैत्यविनाशनम् । संजघ्ने तान्स चक्रेण निःशेषान्सर्वदानवान्

దైత్యులు నశించుచున్నట్లు చూచి దైత్యవినాశకుడు చక్రంతో వారిని సంహరించాడు; ఏ దానవుడూ మిగలలేదు.

Verse 33

हतेषु सर्वदैत्येषु देवब्राह्मणतापसैः । कल्याणमभवत्तत्र जगत्स्वस्थमनाकुलम्

సర్వ దైత్యులు హతులైన తరువాత దేవులు, బ్రాహ్మణులు, తపస్వులకై అక్కడ క్షేమం కలిగింది; జగత్తు ఆరోగ్యంగా, స్థిరంగా, కలతలేకుండా అయింది.

Verse 34

तत्प्रभृत्येव देवस्य दैत्यसूदननाम तत् । एतन्माहात्म्यमतुलं कथितं तव सुन्दरि । दैत्यसूदनदेवस्य महाभाग्यं महोदयम्

అప్పటినుంచి ఆ దేవునికి ‘దైత్యసూదన’ అనే నామం ఏర్పడింది. ఓ సుందరి, నేను నీకు ఈ అతుల మహాత్మ్యాన్ని చెప్పితిని—దైత్యసూదన దేవుని మహాభాగ్యం, మహోన్నతి.

Verse 35

तं दृष्ट्वा न जडो नांधो न दरिद्रो न दुःखितः । जायते सप्त जन्मानि सत्यंसत्यं वरानने

ఆయన దర్శనముచేత ఏడు జన్మల వరకు జడబుద్ధి, అంధత్వం, దారిద్ర్యం లేదా దుఃఖంతో ఎవడూ జన్మించడు. ఓ వరాననే, ఇది సత్యం సత్యం.

Verse 36

श्रवणद्वादशीं पुण्यां रोहिण्यां चाष्टमीं शुभाम् । शयनोत्थापनीं चैव नरः कृत्वा प्रयत्नतः

యే పురుషుడు శ్రద్ధతో పుణ్యమైన శ్రవణ-ద్వాదశి, శుభమైన రోహిణీ-అష్టమి మరియు శయనోత్థాపనీ వ్రతాన్ని ప్రయత్నపూర్వకంగా ఆచరిస్తాడో…

Verse 37

एकैकेनोप वासेन उपवासायुतं फलम् । लभते नात्र सन्देहो दैत्यसूदनसन्निधौ

అక్కడ ఒక్కొక్క ఉపవాసంతో పది వేల ఉపవాసాల ఫలం లభిస్తుంది—ఇందులో సందేహం లేదు—దైత్యసూదనుని సన్నిధిలో।

Verse 38

चण्डालः श्वपचो वापि तिर्यग्योनिगतोऽपि वा । प्राणत्यागे कृते तस्मिन्नाच्युतं लोकमाप्नुयात्

చండాలుడైనా, శ్వపచుడైనా, లేదా తిర్యగ్యోనిలో జన్మించినవాడైనా—ఆ పవిత్ర స్థలంలో ప్రాణత్యాగం చేస్తే అచ్యుతుడు (విష్ణువు) యొక్క అవినాశి లోకాన్ని పొందుతాడు।

Verse 39

कार्तिक्यां चैव वैशाख्यां मासमेकमुपोषयेत् । दैत्यसूदनमध्यस्थः सम्यक्छ्रद्धासमन्वितः

కార్తీకమాసంలోనూ అలాగే వైశాఖమాసంలోనూ ఒక పూర్తి నెల ఉపవాసం చేయాలి—దైత్యసూదనుని సన్నిధిలో నివసిస్తూ, సమ్యక్ శ్రద్ధతో యుక్తుడై।

Verse 40

एकैकेनोपवासेन कोटिकोटि पृथक्पृथक् । लभते तत्फलं सर्वं विष्णुक्षेत्रप्रभावतः

అక్కడ ఒక్కొక్క ఉపవాసంతో కోటి కోట్లు వేరువేరుగా సమస్త ఫలాలు లభిస్తాయి—ఇది అంతా విష్ణు క్షేత్ర ప్రభావం వల్లనే।

Verse 41

दीपं ददाति यस्तत्र मासं वा पक्षमेव वा । एकैक दीपदानेन कोटिदीपफलं लभेत्

అక్కడ దీపదానం చేసే వాడు—ఒక నెలైనా లేదా పక్షకాలమైనా—ప్రతి ఒక్క దీపదానంతో కోటి దీపదానాల ఫలాన్ని పొందుతాడు।

Verse 42

पंचामृतेन संस्नाप्य देवदेवं चतुर्भुजम् । एकादश्यां निराहारः पूजयित्वाऽच्युतो भवेत्

పంచామృతంతో దేవదేవుడైన చతుర్భుజ భగవంతుని అభిషేకించి, ఏకాదశినాడు సంపూర్ణ నిరాహారంగా పూజించినవాడు అచ్యుతస్థితిని పొందును।

Verse 43

चातुर्मास्यं विधानेन दैत्यसूदनसन्निधौ । नियमेन क्षिपेद्यस्तु तस्य तुष्यति केशवः

విధివిధానాలతో దైత్యసూదనుని సన్నిధిలో చాతుర్మాస్య వ్రతాన్ని ఆచరించి, నియమసంయమాలతో ఆ కాలాన్ని గడిపినవానిపై కేశవుడు ప్రసన్నుడగును।

Verse 44

अन्यक्षेत्रेषु यत्कृत्वा चातुर्मास्यानि कोटिशः । तत्फलं लभते सर्वं दैत्यसूदनदर्शनात्

ఇతర క్షేత్రాలలో కోటిసార్లు చాతుర్మాస్య వ్రతాలు చేసిన ఫలం ఏదో, అది అంతా ఇక్కడ దైత్యసూదనుని దర్శనమాత్రంతో లభించును।

Verse 45

ब्रह्माण्डं सकलं दत्त्वा यत्पुण्यफलमाप्नुयात् । तत्पुण्यं लभते सर्वं दैत्यसूदनदर्शनात्

సకల బ్రహ్మాండాన్ని దానం చేసిన ఫలంగా ఏ పుణ్యం లభించునో, ఆ పుణ్యమంతా ఇక్కడ దైత్యసూదనుని దర్శనమాత్రంతోనే లభించును।

Verse 46

एकादश्यां तु यस्तत्र कुरुते जागरं नरः । गीतनृत्यैस्तथा वाद्यैः प्रेक्षणीयैस्तथाविधैः । स याति वैष्णवं लोकं यं गत्वा न निवर्त्तते

అక్కడ ఏకాదశినాడు జాగరణం చేసే మనిషి—భజనగానం, నృత్యం, వాద్యాలు మరియు అటువంటి పవిత్ర ఆచారాలతో—వైష్ణవ లోకానికి చేరును; అక్కడికి వెళ్లినవాడు తిరిగి రాడు।

Verse 47

हत्याऽयुतानीह सुसंचितानि स्तेयानि रुक्मस्य न सन्ति संख्या । निहंति केनापि पुरा कृतानि सर्वाणि भद्रा निशि जागरेण

హే భద్రే! ఇక్కడ సుసంచితమైన పదివేల హత్యాపాపాలైనా, బంగారు దొంగతనాల అసంఖ్య పాపాలైనా—పూర్వం చేసినవన్నీ—రాత్రి జాగరణం వల్ల ఏదో దివ్యశక్తిచే నశించిపోతాయి।

Verse 48

मार्गा न ते प्रेतपुरी न दूता वनं च तत्खेचरखड्गपत्रम् । स्वप्ने न पश्यंति च ते मनुष्या येषां गता जागरणेन भद्रा

హే భద్రే! ఎవరి రాత్రి జాగరణం సఫలమైందో, వారికి ప్రేతపురికి వెళ్లే మార్గాలు లేవు; యమదూతలు లేరు; ఖడ్గపత్ర వనం కూడా లేదు. వారు ఆ భయాలను స్వప్నంలోనూ చూడరు।

Verse 49

कन्यासहस्रं विधिवद्ददाति रत्नैरलंकृत्य स्वधर्मबुद्ध्या । गवां सहस्रं कुरुजांगले तु तेषां परं जागरणेन विष्णोः

ఎవరైనా స్వధర్మబుద్ధితో విధివిధానంగా రత్నాలతో అలంకరించిన వెయ్యి కన్యలను దానం చేసినా, లేదా కురుజాంగలంలో వెయ్యి గోవులను దానం చేసినా—విష్ణువు రాత్రి జాగరణ ఫలం వాటికన్నా శ్రేష్ఠమని ప్రకటించబడింది।

Verse 50

कृत्वा चैवोपवासं च योऽश्नाति द्वादशीदिने । नैवेद्यं तुलसीमिश्रं हत्याकोटिविनाशनम्

ముందుగా ఉపవాసం చేసి, తరువాత ద్వాదశీ రోజున తులసి కలిపిన నైవేద్యాన్ని భుజించే వాడు—ఆ ఆచరణతో కోటి కోటి హత్యాసమాన మహాపాపాలూ నశిస్తాయి।

Verse 51

इति ते कथितं देवि माहात्म्यं पापनाशनम् । दैत्यसूदनदेवस्य किमन्यत्परिपृच्छसि

హే దేవీ! ఈ విధంగా దైత్యసూదన దేవుని పాపనాశక మహాత్మ్యం నీకు చెప్పబడింది. ఇక నీవు మరేమి ప్రశ్నించదలచుకున్నావు?

Verse 52

पीतवस्त्राणि देवस्य गां हिरण्यं च दापयेत् । स्नात्वा चक्रवरे तीर्थे मुच्यते सर्वपातकात्

దేవునికి పీతవస్త్రాలు సమర్పించి, గోవును మరియు స్వర్ణాన్ని దానమివ్వాలి. ఉత్తమమైన చక్రతీర్థంలో స్నానం చేసినవాడు సమస్త పాపాల నుండి విముక్తుడగును.

Verse 81

इति श्रीस्कांदे महापुराण एकाशीति साहस्र्यां संहितायां सप्तमे प्रभासखण्डे प्रथमेप्रभासक्षेत्रमाहात्म्ये श्रीदैत्यसूदनमाहात्म्यवर्णनंनामैकाशीतितमोऽध्यायः

ఇట్లు శ్రీ స్కంద మహాపురాణంలోని ఏకాశీతి-సాహస్రీ సంహితలో, సప్తమ ప్రభాసఖండంలోని ప్రథమ ‘ప్రభాసక్షేత్రమాహాత్మ్య’ భాగంలో ‘శ్రీ దైత్యసూదనమాహాత్మ్యవర్ణనం’ అనే ఎనభై ఒకటవ అధ్యాయం సమాప్తమైంది.