Adhyaya 66

Verse 1

ईश्वर उवाच । ततो गच्छेन्महालिंगमर्घ्येश्वरमिति श्रुतम् । उत्तरे तु विशालाक्ष्या नातिदूरे व्यवस्थितम्

ఈశ్వరుడు పలికెను—అనంతరం ‘అర్ఘ్యేశ్వర’మని ప్రసిద్ధమైన మహాలింగమునకు వెళ్లవలెను. అది విశాలాక్షీకి ఉత్తరంగా, ఎక్కువ దూరం కాకుండా స్థితమైయున్నది.

Verse 2

लिंगं महाप्रभावं हि सुरगन्धर्वपूजितम् । यदा देवी समायाता वडवानलधारिणी

ఈ లింగము మహాప్రభావముగలది; దేవతలచే, గంధర్వులచే పూజింపబడినది. వడవానలాన్ని ధరించిన దేవి అక్కడికి వచ్చినప్పుడు…

Verse 3

प्रभासक्षेत्रमासाद्य दृष्ट्वा तत्र महोदधिम् । अर्घ्यं दत्तवती तत्र विधिना तन्महोदधेः

ప్రభాసక్షేత్రమునకు చేరి అక్కడి మహోదధిని దర్శించి, ఆమె విధివిధానముగా ఆ మహాసముద్రమునకు అర్ఘ్యమును సమర్పించింది.

Verse 4

प्रतिष्ठाप्य महल्लिंगं संपूज्य विधिना ततः । प्रविवेशाथ देवेशि स्नानार्थं च महोदधौ

మహాలింగమును ప్రతిష్ఠించి, విధిపూర్వకంగా సంపూర్ణ పూజ చేసి, ఓ దేవేశీ, ఆమె స్నానార్థముగా మహోదధిలో ప్రవేశించింది.

Verse 5

यस्मादर्घ्यं पुरा दत्त्वा पश्चा दीशः प्रतिष्ठितः । तेनार्घ्येशेति विख्यातं लिंगं पापप्रणाशनम्

పూర్వకాలంలో ముందుగా అర్ఘ్యము సమర్పించి, తరువాత ఈశ్వరుని ప్రతిష్ఠించారు; అందువల్ల ఈ లింగము ‘అర్ఘ్యేశ’ అని ప్రసిద్ధి పొందింది—పాపనాశకము.

Verse 6

पंचामृतेन संस्नाप्य विधिना यस्तमर्चयेत् । सप्तजन्मानि देवेशि स विद्यामधिगच्छति । सम्यक्छास्त्रप्रवक्ता च सर्वसंदेहवित्तमः

హే దేవేశీ! ఎవడు విధిపూర్వకంగా పంచామృతంతో ఆయనకు అభిషేకం చేసి ఆరాధిస్తాడో, వాడు ఏడు జన్మలపాటు సత్యవిద్యను పొందుతాడు; శాస్త్రాలను సమ్యకంగా బోధించే వాడై, సమస్త సందేహాలను నివారించుటలో అగ్రజ్ఞాని అవుతాడు।

Verse 66

इति श्रीस्कांदे महापुराण एकाशीतिसाहस्र्यां संहितायां सप्तमे प्रभासखण्डे प्रथमे प्रभासक्षेत्रमाहात्म्येऽर्घ्येश्वरमाहात्म्यवर्णनंनाम षट्षष्टितमोऽध्यायः

ఇట్లు శ్రీ స్కాంద మహాపురాణంలోని ఏకాశీతి-సాహస్రీ సంహితలో, సప్తమ ప్రభాసఖండంలోని ప్రథమ ‘ప్రభాసక్షేత్రమాహాత్మ్య’ భాగంలో ‘అర్ఘ్యేశ్వరమాహాత్మ్యవర్ణనం’ అనే షట్షష్టితమ అధ్యాయం సమాప్తమైంది।