Adhyaya 339

Verse 1

ईश्वर उवाच । ततो गच्छेन्महादेवि कूपं त्रैलोक्यविश्रुतम् । देविकायास्तटे रम्ये हुंकारेणैव पूर्यते

ఈశ్వరుడు పలికెను—తదుపరి, ఓ మహాదేవీ, త్రిలోకప్రసిద్ధమైన ఆ బావికి వెళ్లవలెను. దేవికా నది రమ్య తీరమున అది కేవలం ‘హుం’ నాదముచేతనే నిండిపోతుంది.

Verse 2

ततोऽधस्तात्पुनर्याति सलिलं तत्र भामिनि । तण्डीनाम पुरा प्रोक्तो देविकातटमास्थितः

తదుపరి, ఓ భామినీ, అక్కడి జలము మళ్లీ క్రిందికి ప్రవహిస్తుంది. పురాకాలంలో ‘తండీ’ అనే ఒకడు దేవికా తీరమున నివసించెను అని చెప్పబడింది.

Verse 3

तपस्तेपे महादेवि शिवभक्तिपरायणः । तस्यैवं तप्यमानस्य तस्मिन्देशे वरानने

ఓ మహాదేవీ, అతడు శివభక్తికి పరాయణుడై తపస్సు చేసెను. ఓ వరాననే, ఆ దేశమున అతడు ఈ విధంగా తపస్సు చేయుచుండగా—

Verse 4

आजगाम मृगो वृद्धस्तं देशमन्ध दृक्प्रिये । स पपात महागर्ते अगाधे जलवर्जिते

హే అంధదృష్టి-ప్రియే! ఒక వృద్ధ మృగము ఆ దేశమునకు వచ్చి, జలము లేని అతి లోతైన మహాగర్తములో పడిపోయెను।

Verse 5

तं दृष्ट्वा कृपयाविष्टः स मुनिर्मौनमास्थितः । हुंकारं कुरुते तत्र भूयोभूयश्च भामिनि

దానిని చూచి కరుణతో నిండిన ఆ ముని మౌనమును ఆశ్రయించెను; కాని హే భామినీ! అక్కడ అతడు మళ్లీ మళ్లీ ‘హుం’ ధ్వనిని ఉచ్చరించెను।

Verse 6

अथ हुंकारशब्देन तस्य गर्तः प्रपूरितः । ततो मृगो विनिष्क्रांतः कृच्छ्रेण सलिलात्प्रिये

అనంతరం ‘హుం’ శబ్దముచేత ఆ గర్తము పూర్తిగా నిండెను; హే ప్రియే! అప్పుడు ఆ మృగము కష్టపడి జలములోనుండి బయటకు వచ్చెను।

Verse 7

मानुषं रूपमाश्रित्य तमृषिं पर्यपृच्छत । विस्मयं परमं गत्वा काम्यदं कर्मणः फलम्

మానవ రూపమును ధరించి అది ఆ ఋషిని ప్రశ్నించెను; పరమ ఆశ్చర్యమునకు చేరి, కర్మ యొక్క కామ్యఫలమును వివరించెను।

Verse 8

मृगत्वे पतितश्चात्र नरो भूत्वा विनिर्गतः । सोऽब्रवीत्तस्य माहात्म्यं सलिलस्य द्विजोत्तमः

ఇక్కడ మృగత్వమునకు పడిన వాడు మళ్లీ నరుడై బయటకు వచ్చెను; అప్పుడు ద్విజోత్తమ ముని ఆ జలమున మహాత్మ్యమును ప్రకటించెను।

Verse 9

अतोऽहं नरतां प्राप्तो नान्यदस्तीह कारणम् । ततस्तत्सलिलं भूयः प्रविष्टं धरणीतले

అందువల్లనే నేను మానవస్థితిని పొందాను; ఇక్కడ మరొక కారణం లేదు. ఆ తరువాత ఆ జలం మళ్లీ భూమి లోనికి ప్రవేశించింది.

Verse 10

ततो हुंकृतवान्भूयः स ऋषिः कौतुकान्वितः । आपूरितः पुनः कूपः सलिलेन पुरा यथा

అప్పుడు ఆశ్చర్యభరితుడైన ఆ ఋషి మళ్లీ పవిత్రమైన ‘హుం’ అని ఉచ్చరించాడు. వెంటనే బావి పూర్వంలాగానే నీటితో నిండిపోయింది.

Verse 11

ततः स कृतवान्स्नानं तथा च पितृतर्पणम् । मत्वा तीर्थवरं तत्र ततः प्राप्तः परां गतिम्

ఆ తరువాత అతడు అక్కడ స్నానం చేసి పితృతర్పణమును కూడా నిర్వహించాడు. ఆ స్థలాన్ని ఉత్తమ తీర్థమని భావించి, అనంతరం పరమగతిని పొందాడు.

Verse 12

अद्यापि हुंकृते तस्मिन्सलिलौघः प्रवर्तते । तत्र गत्वा नरो भक्त्या अपि पापरतोऽपि यः

ఈనాటికీ అక్కడ ‘హుం’ అని ఉచ్చరించగానే జలప్రవాహం ప్రారంభమవుతుంది. భక్తితో అక్కడికి వెళ్లే మనిషి—పాపరతుడైనా సరే—

Verse 13

न मानुष्यं पुनर्जन्म प्राप्नोति जगतीतले । तत्र स्नात्वा शुचिर्भूत्वा यः श्राद्धं कुरुते नरः

అతడు భూమిపై మళ్లీ మానవజన్మను పొందడు. అక్కడ స్నానం చేసి శుద్ధుడై శ్రాద్ధం చేసే మనిషి,

Verse 14

मुच्यते सर्वपापेभ्यः पितृलोके महीयते । कुलानि तारयेत्सप्त अतीताऽनागतानि च

అతడు సమస్త పాపాల నుండి విముక్తుడై పితృలోకంలో గౌరవింపబడును. గతమూ రాబోయేదీ అయిన ఏడు వంశములను అతడు తరింపజేయును।