Adhyaya 306

Verse 1

ईश्वर उवाच । ततो गच्छेन्महादेवि सांबादित्यमनुत्तमम् । तस्मादुत्तरभागे तु सर्वपातकनाशनम्

ఈశ్వరుడు పలికెను—హే మహాదేవీ, తదుపరి అనుత్తమమైన సాంబాదిత్యుని దర్శనార్థం వెళ్లుము; దాని ఉత్తర భాగమున సర్వపాపనాశకమైన పుణ్యస్థలం ఉంది।

Verse 2

यत्र सांबस्तपस्तप्त्वा ह्याराध्य च दिवाकरम् । प्राप्तवान्सुन्दरं देहं सहस्रांशुप्रसादतः

ఆ పవిత్ర స్థలమున సాంబుడు తపస్సు చేసి దివాకర సూర్యుని ఆరాధించాడు; సహస్రకిరణధారి ప్రభువు ప్రసాదముచే అతడు సుందరమైన పునఃప్రాప్త దేహమును పొందెను.

Verse 3

यदा रोषेण संशप्तः पित्रा जांबवतीसुतः । आराधयामास तदा विष्णुं कमललोचनम्

జాంబవతీ సుతుడైన సాంబుడు తండ్రి క్రోధముతో శపించబడినప్పుడు, అప్పుడు అతడు కమలలోచనుడైన విష్ణువును ఆరాధించెను.

Verse 4

अनुग्रहार्थं शापस्य सांबो जांबवतीसुतः । प्रसन्नवदनो भूत्वा विष्णुः प्रोवाच तं प्रति

శాప విమోచనానుగ్రహార్థం, ప్రసన్నవదనుడైన విష్ణువు జాంబవతీ సుతుడైన సాంబుని ఉద్దేశించి పలికెను.

Verse 5

गच्छ प्राभासिके क्षेत्रे ब्रह्मभागमनुत्तमम् । ऋषितोयातटे रम्ये ब्राह्मणैरुपशोभिते

“ప్రాభాసిక క్షేత్రమునకు వెళ్లుము—బ్రహ్మభాగమని పిలువబడే అనుత్తమ స్థలమునకు; ఋషితోయా నది రమ్య తీరమున, బ్రాహ్మణులచే శోభితమైన చోట.”

Verse 6

तत्राऽहं सूर्यरूपेण वरं दास्यामि पुत्रक । इत्युक्तः स तदा सांबो विष्णुना प्रभविष्णुना

“అక్కడ నేను సూర్యరూపమున, ఓ కుమారా, నీకు వరమును ప్రసాదించెదను.” అని ప్రభవిష్ణువైన శ్రీవిష్ణువు అప్పుడు సాంబునకు పలికెను.

Verse 7

गतः प्राभासिके क्षेत्रे रम्ये शिवपुरे शिवे । तत्राराध्य परं देवं भास्करं वारितस्करम्

అతడు ప్రాభాసిక క్షేత్రమున, రమ్యమైన శివపురమునకు వెళ్లెను; అక్కడ అనర్థమును అధర్మమును నివారించు పరమదేవుడైన భాస్కరుని ఆరాధించెను.

Verse 8

प्रसादयामास तदा स्तुत्वा स्तोत्रैरनेकधा

అప్పుడు అతడు అనేక విధముల స్తోత్రములతో స్తుతించి దేవుని ప్రసన్నుని చేసెను.

Verse 9

प्रत्युवाच रविः सांबं प्रसन्नस्ते स्तवेन वै । शीघ्रं गच्छ नरश्रेष्ठ ऋषितोयातटे शुभे

రవి సాంబునకు ప్రత్యుత్తరమిచ్చెను—“నీ స్తవనముచేత నేను నిజముగా ప్రసన్నుడనయ్యాను. ఓ నరశ్రేష్ఠా, శీఘ్రముగా ఋషితోయా నది శుభ తీరమునకు వెళ్లు.”

Verse 10

इत्युक्तः स तदाऽगत्य ऋषितोयातटं शुभम् । नारदो यत्र ब्रह्मर्षिस्तपस्तप्यति चैव हि

ఇట్లు చెప్పబడినవాడై అతడు అప్పుడు వెళ్లి ఋషితోయా నది శుభ తీరమునకు చేరెను—అక్కడ బ్రహ్మర్షి నారదుడు నిజముగా తపస్సు చేయుచున్నాడు.

Verse 11

तत्र गत्वा हरेः सूनुरुन्नतस्थानवासिनः । आसन्ये ब्राह्मणास्तान्स इदं वचनमब्रवीत्

అక్కడికి వెళ్లిన హరిపుత్రుడు సాంబుడు ఆ మహోన్నత పుణ్యస్థానంలో నివసించే బ్రాహ్మణులను సమీపించి, దగ్గర ఉన్న వారితో ఈ మాటలు పలికెను।

Verse 12

सांब उवाच । एष वै ब्रह्मणो भागः प्रभासे क्षेत्र उत्तमे । अत्र वै ब्राह्मणा ये तु ते वै श्रेष्ठाः स्मृता भुवि

సాంబుడు పలికెను—ఈ ఉత్తమ ప్రభాసక్షేత్రము నిజముగా బ్రహ్మశక్తి యొక్క అంసమే. ఇక్కడ నివసించే బ్రాహ్మణులు భూమిపై శ్రేష్ఠులని స్మరింపబడుదురు।

Verse 13

भवतां वचनाद्विप्राः सूर्यमाराधयाम्यहम् । मम वै पूर्वमादिष्टं स्थानमेतच्च विष्णुना

హే ద్విజ బ్రాహ్మణులారా, మీ వచనముచే నేను సూర్యదేవుని ఆరాధించెదను; ఎందుకంటే ఈ స్థలమును నాకు పూర్వమే విష్ణువు నియమించి ఆజ్ఞాపించెను।

Verse 14

विप्रा ऊचुः । सिद्धिस्ते भविता सांब आराधय दिवाकरम् । इत्युक्तः स तदा विप्रैः प्रविष्टोऽथ प्रभाकरम्

బ్రాహ్మణులు పలికిరి—హే సాంబా, నీకు నిశ్చయంగా సిద్ధి కలుగును; దివాకరుడైన సూర్యుని ఆరాధించుము. అట్లు విప్రులచే చెప్పబడినవాడై, అతడు అప్పుడు ప్రభాకరుని సన్నిధిలో ప్రవేశించెను।

Verse 15

नित्यमाराधयामास सांबो जांबवतीसुतः । तपोनिष्ठं च तं दृष्ट्वा विष्णुः कारुणिको महान्

జాంబవతీ సుతుడైన సాంబుడు నిత్యము సూర్యుని ఆరాధించుచుండెను. అతడు తపస్సులో స్థిరుడని చూచి మహాకరుణామయుడైన విష్ణువు అతనిపై కటాక్షము చేసెను।

Verse 16

इदं वै चिन्तयामास पुत्रवात्सल्यसंयुतः । यथैश्वर्यप्रदो रुद्रो यथा विष्णुश्च मुक्तिदः

పుత్రవాత్సల్యంతో యుక్తుడైన భగవాన్ విష్ణువు ఇలా మనసులో ఆలోచించాడు—“రుద్రుడు ఐశ్వర్యప్రదుడిగా ప్రసిద్ధుడు; విష్ణువు ముక్తిప్రదుడు.”

Verse 17

यज्ञैरिष्टो हि देवेन्द्रो यथा स्वर्गप्रदः स्मृतः । शुद्धिकर्तृ यथा तोयं मृत्तिकाभस्मसंयुतम् । दहनात्मा यथा वह्निर्विघ्नहर्त्ता गणेश्वरः

“యజ్ఞాలతో ఆరాధింపబడిన దేవేంద్రుడు ఇంద్రుడు స్వర్గప్రదుడిగా స్మరించబడతాడు; మట్టితో, భస్మంతో కలిసిన నీరు శుద్ధికర్త; అగ్ని దహనస్వభావుడు; గణేశ్వరుడు విఘ్నహర్త…”

Verse 18

स्वच्छंदभारतीदाने यथा ब्रह्मसुता नृणाम् । तथाऽरोग्यप्रदाता च नान्यो देवो दिवाकरात्

“బ్రహ్మ కుమార్తె సరస్వతి మనుష్యులకు స్వేచ్ఛగా వాక్ప్రతిభా, విద్యను ప్రసాదించినట్లే, దివాకరుడు (సూర్యుడు) తప్ప ఆరోగ్యప్రదాత మరొక దేవుడు లేడు.”

Verse 19

अनेकधाऽराधितोऽपि स देवो भास्करः शुचिः । न ददाति वरं यत्तु तन्मे शापस्य कारणात्

“ఆ పవిత్ర దేవుడు భాస్కరుణ్ని నేను అనేక విధాలుగా ఆరాధించినా, నేను కోరిన వరాన్ని ఆయన ఇవ్వడం లేదు—దానికి కారణం నా శాపమే.”

Verse 20

एवं संचिन्त्य भगवान्विष्णुः कमललोचनः । सूर्यरूपं समाश्रित्य तस्य तुष्टो जनार्दनः

ఇలా ఆలోచించిన కమలలోచనుడైన భగవాన్ విష్ణువు, జనార్దనుడు, సూర్యరూపాన్ని ఆశ్రయించి (సాంబుని పట్ల) ప్రసన్నుడయ్యాడు.

Verse 21

योऽपरनारायणख्यस्तस्यैव सन्निधौ स्थितः । प्रत्यक्षः स ततो विष्णुः सूर्यरूपी दिवाकरः । उवाच परमप्रीतो वरदः पुण्यकर्मणाम्

అప్పుడు 'అపర-నారాయణుడు' అని పిలువబడే సాంబని సమీపంలో నిలిచి, సూర్యరూపంలో ఉన్న విష్ణువు ప్రత్యక్షమయ్యాడు. పుణ్యాత్ములకు వరాలిచ్చే ఆ భాస్కరుడు పరమ సంతోషంతో పలికాడు.

Verse 22

अलं क्लेशेन ते सांब किमर्थं तप्यसे तपः । प्रसन्नोऽहं हरेः सूनो वरं वरय सुव्रत

ఓ సాంబా! ఇక నీకు కష్టాలు చాలు, ఎందుకోసం తపస్సు చేస్తున్నావు? ఓ హరి పుత్రా! నేను ప్రసన్నుడనయ్యాను, ఓ సువ్రతా! నీకు కావలసిన వరాన్ని కోరుకో.

Verse 23

सांब उवाच । निर्मलस्त्वत्प्रसादेन कुष्ठमुक्तकलेवरः । भवानि देवदेवेश प्रत्यक्षाऽम्बरभूषण । अस्मिन्स्थाने स्थितो रम्ये नित्यं सन्निहितो भव

సాంబడు పలికెను: నీ అనుగ్రహం వల్ల నేను నిర్మలుడనై, కుష్టు వ్యాధి నుండి విముక్తుడనయ్యాను. ఓ దేవాదిదేవా! ప్రత్యక్ష దైవమా! ఈ రమణీయ ప్రదేశంలో స్థితుడవై, ఎల్లప్పుడూ ఇక్కడే సన్నిహితుడవై ఉండుము.

Verse 24

सूर्य उवाच । अधुना निर्मलो देहस्तव सांब भविष्यति इहागत्य नरो यस्तु सप्तम्यां रविवासरे । उपवासपरो भूत्वा रात्रौ जागरणे स्थितः

సూర్యుడు పలికెను: ఓ సాంబా! ఇప్పుడు నీ శరీరం నిర్మలమవుతుంది. ఆదివారం నాడు వచ్చే సప్తమి తిథినాడు ఇక్కడికి వచ్చి, ఉపవాసం ఉండి రాత్రి జాగరణ చేసే మానవుడు...

Verse 25

अष्टादशानि कुष्ठानि पापरोगास्तथैव च । कदाचिन्न भविष्यन्ति कुले तस्य महात्मनः

ఆ మహాత్ముని వంశంలో పద్దెనిమిది రకాల కుష్టు రోగాలు గానీ, పాపల వల్ల వచ్చే రోగాలు గానీ ఎప్పుడూ సంభవించవు.

Verse 26

कृत्वा स्नानं नरो यस्तु भक्तियुक्तो जितेन्द्रियः । पूजयेद्रविवारेण सांबादित्यं महाप्रभम् । स रोगहीनो धनवान्पुत्रवाञ्जायते नरः

ఇంద్రియనిగ్రహంతో భక్తియుక్తుడై స్నానం చేసి ఆదివారము మహాప్రభువైన సాంబాదిత్యుని పూజించువాడు రోగరహితుడై ధనవంతుడుగా, పుత్రవంతుడుగా అవుతాడు.

Verse 27

तस्यैव पूर्वदिग्भागे किञ्चिदीशानमाश्रितम् । कुंडं पापहरं पुण्यं स्वच्छोदपरि पूरितम्

అదే స్థలపు తూర్పు భాగంలో, కొద్దిగా ఈశాన్య దిశను ఆశ్రయించిన చోట, పాపహరమూ పుణ్యప్రదమూ అయిన ఒక కుండము ఉంది; అది స్వచ్ఛమైన నీటితో నిండివుంది.

Verse 28

तत्र स्नात्वा च् विधिवत्कुर्याच्छ्राद्धं विचक्षणः । भोजयेद्ब्राह्मणान्यस्तु सांबादित्यं प्रपूजयेत्

అక్కడ స్నానం చేసి వివేకవంతుడు విధివిధానంగా శ్రాద్ధం చేయాలి; అలాగే బ్రాహ్మణులకు భోజనం పెట్టి సాంబాదిత్యుని యథావిధిగా పూజించువాడు—

Verse 29

सर्वकामसमृद्धात्मा सूर्य लोके महीयते

అతడు సమస్త ధర్మసమ్మత కోరికలతో సమృద్ధాత్ముడై సూర్యలోకంలో మహిమింపబడతాడు.

Verse 306

इति श्रीस्कांदे महापुराण एकाशीतिसाहस्र्यां संहितायां सप्तमे प्रभासखण्डे प्रथमे प्रभासक्षेत्रमाहात्म्ये सांबादित्य माहात्म्यवर्णनंनाम षडुत्तरत्रिशततमोध्यायः

ఇట్లు శ్రీ స్కంద మహాపురాణంలోని ఏకాశీతిసాహస్రీ సంహితలో, సప్తమ ప్రభాసఖండంలోని ప్రథమ ‘ప్రభాసక్షేత్రమాహాత్మ్య’ భాగంలో ‘సాంబాదిత్యమాహాత్మ్యవర్ణనం’ అనే మూడు వందల ఆరవ అధ్యాయం సమాప్తమైంది.