Adhyaya 269
ఈ అధ్యాయంలో ఈశ్వరుడు మహాదేవిని ఉద్దేశించి ఒక మహాతీర్థాన్ని సూచిస్తాడు—విదురుని మహాశ్రమం. అక్కడ ధర్మమూర్తిమాన్ అయిన విదురుడు ‘రౌద్ర’ తపస్సుతో ఘోరమైన సాధన చేశాడని వర్ణన. ఆ క్షేత్ర పవిత్రత శైవ మూలకృత్యంతో అనుసంధానమై ఉంది—అక్కడ మహాదేవ లింగ ప్రతిష్ఠ జరిగింది; అది ‘త్రిభువనేశ్వర’మని ప్రసిద్ధి, సర్వలోకాధిపత్యానికి స్థానిక ప్రకటనలా। ఆ లింగ దర్శనంతో భక్తులు కోరిన ఫలాలను పొందుతారు, పాపశాంతి కలుగుతుందని చెప్పబడింది. ఆ స్థలం ‘విదురాట్టాలక’గా పిలవబడుతుంది; గణులు, గంధర్వులు సేవించే ‘ద్వాదశస్థానక’ పుణ్యసంకులం, మహాపుణ్యం లేక దుర్లభం. అక్కడ వర్షాభావం కూడా విశిష్ట క్షేత్రలక్షణంగా పేర్కొనబడింది; చివరికి అక్కడి దివ్య లింగ దర్శనం పాపోపశమనానికి ఉపకరిస్తుందని ఉపసంహారం।
Shlokas
Verse 1
ईश्वर उवाच । ततो गच्छेन्महादेवि विदुरस्याश्रमं महत् । यत्राकरोत्तपो रौद्रं विदुरो धर्म मूर्त्तिमान्
ఈశ్వరుడు పలికెను—తదుపరి, ఓ మహాదేవీ, విదురుని మహాశ్రమానికి వెళ్లవలెను; అక్కడ ధర్మమూర్తియైన విదురుడు ఘోర తపస్సు ఆచరించెను.
Verse 2
प्रतिष्ठाप्य महादेवं लिंगं त्रिभुवनेश्वरम् । तं दृष्ट्वा मानवो देवि सर्वान्कामानवाप्नुयात्
అక్కడ త్రిభువనేశ్వరుడైన మహాదేవుని లింగాన్ని ప్రతిష్ఠించి—ఓ దేవీ—దానిని దర్శించుట మాత్రమున మనుష్యుడు సమస్త కోరికలను పొందును.
Verse 3
विदुराट्टालकं नाम गणगंधर्वसेवितम् । द्वादशस्थानकं स्थानं नाल्पपुण्येन लभ्यते
ఆ స్థలము ‘విదురాట్టాలక’మని పిలువబడును; శివగణములు, గంధర్వులు సేవించెదరు. అది ‘ద్వాదశస్థానక’ పుణ్యక్షేత్రము; స్వల్ప పుణ్యముతో లభించదు.
Verse 4
नावर्षणं भवेत्तत्र कदाचिदपि पार्वति । लिंगानि तत्र दिव्यानि पश्येत्पापोपशांतये
ఓ పార్వతీ, అక్కడ ఎప్పుడూ అనావృష్టి కలుగదు. పాపశాంతికై ఆ స్థలములోని దివ్య లింగములను దర్శించవలెను.
Verse 269
इति श्रीस्कांदे महापुराण एकाशीतिसाहस्र्यां संहितायां सप्तमे प्रभासखण्डे प्रथमे प्रभासक्षेत्रमाहात्म्ये विदुराश्रम माहात्म्यवर्णनंनामैकोनसप्तत्युत्तरद्विशततमोऽध्यायः
ఇట్లు శ్రీ స్కందమహాపురాణము, ఏకాశీతిసాహస్రీ సంహిత, సప్తమ ప్రభాసఖండము, ప్రథమ ప్రభాసక్షేత్రమాహాత్మ్యము నందలి ‘విదురాశ్రమమాహాత్మ్యవర్ణనము’ అను రెండువందల అరవై తొమ్మిదవ అధ్యాయము సమాప్తమైంది.