Adhyaya 259

Verse 1

ईश्वर उवाच । ततो गच्छेन्महादेवि पर्णादित्यं सुरेश्वरम् । प्राचीसरस्वतीकूले तटे चोत्तरतः स्थितम्

ఈశ్వరుడు పలికెను—తదుపరి, ఓ మహాదేవీ, ప్రాచీ-సరస్వతి ఉత్తర తీరంలో ఉన్న దేవేశ్వరుడు పర్ణాదిత్యుని దర్శించుటకు వెళ్లవలెను.

Verse 2

पुरा त्रेतायुगे देवि पर्णादोनाम वै द्विजः । प्रभासं क्षेत्रमासाद्य तपस्तेपे सुदारुणम् । आराधयामास रविं भक्त्या परमया युतः

పూర్వం త్రేతాయుగంలో, దేవీ, పర్ణాద అనే ఒక ద్విజుడు (బ్రాహ్మణుడు) ఉండెను. అతడు ప్రభాస క్షేత్రానికి చేరి అత్యంత ఘోరమైన తపస్సు చేసి, పరమ భక్తితో రవి (సూర్యదేవుడు)ను ఆరాధించెను.

Verse 3

तर्पयित्वा ततः सूर्यं धूपमाल्यविलेपनैः । वेदोक्तैः स्तवनैः सूक्तैर्दिवारात्रं समाहितः

అనంతరం ధూపము, మాలలు, చందనాది లేపనములతో సూర్యదేవుని తర్పణం చేసి తృప్తిపరచెను. తరువాత వేదోక్త స్తవనాలు, సూక్తాలతో దివారాత్రం సమాధానచిత్తుడై స్తుతించుచుండెను.

Verse 4

एवं च ध्यायतस्तस्य कालेन महता ततः । तुतोष भगवान्सूर्यो वाक्यमेतदुवाच ह

ఇలా అతడు దీర్ఘకాలం ధ్యానమగ్నుడై ఉండగా, భగవాన్ సూర్యుడు ప్రసన్నుడై ఈ వాక్యమును పలికెను.

Verse 5

परितुष्टोऽस्मि विप्रेन्द्र तपसानेन सुव्रत । वरं वरय भद्रं ते नित्यं यन्मनसेप्सितम्

హే విప్రేంద్రా, హే సువ్రతా! నీ ఈ తపస్సుతో నేను పూర్తిగా ప్రసన్నుడనయ్యాను. నీకు మంగళం కలుగుగాక—నీ మనసులో నిత్యం కోరుకునేదే వరంగా కోరుకొనుము.

Verse 6

ब्राह्मण उवाच । एष एव वरः कामो यत्तुष्टो भगवान्स्वयम् । दर्शनं तव देवेश स्वप्नेष्वपि च दुर्ल्लभम्

బ్రాహ్మణుడు పలికెను—భగవాన్ స్వయంగా ప్రసన్నుడవడం ఇదే నాకు కావలసిన వరం. హే దేవేశా! నీ దర్శనం స్వప్నాలలో కూడా దుర్లభము.

Verse 7

अवश्यं यदि दातव्यो वरो मम दिवाकर । अत्र संनिहतो देव सदा त्वं भव भास्कर

నాకు తప్పక వరం ఇవ్వవలసి ఉంటే, ఓ దివాకరా! ఓ దేవా, ఇక్కడే సదా సన్నిహితుడై ఉండు—ఓ భాస్కరా, ఇక్కడ నిత్యంగా నివసించు।

Verse 8

तव प्रसादात्ते यांतु तव लोकं दिवा कर । एवं भविष्यतीत्युक्त्वा ह्यन्तर्धानं गतो रविः

నీ ప్రసాదంతో వారు నీ లోకాన్ని పొందుగాక, ఓ దివాకరా. ‘ఇలా జరుగును’ అని చెప్పి రవి అంతర్ధానమయ్యాడు।

Verse 9

पर्णादोऽपि स्थितस्तत्र तस्याराधनतत्परः । तत्र भाद्रपदे मासे षष्ठ्यां स्नानं समाचरेत् । पर्णादित्यं ततः पश्येन्न स दुःखमवाप्नुयात्

పర్ణాద కూడా అక్కడే నిలిచి, ఆయన ఆరాధనలో నిమగ్నుడయ్యాడు. అక్కడ భాద్రపద మాసంలో షష్ఠి నాడు స్నానం చేయాలి; ఆపై పర్ణాదిత్య దర్శనంతో దుఃఖం కలగదు।

Verse 10

गोशतस्य प्रयागे तु सम्यग्दत्तस्य यत्फलम् । तत्फलं लभते मर्त्यः पर्णादित्यस्य दर्शनात्

ప్రయాగంలో వంద గోవులను సమ్యక్‌గా దానం చేసిన ఫలం ఏదో, అదే ఫలాన్ని మానవుడు పర్ణాదిత్య దర్శనమాత్రంతో పొందుతాడు।

Verse 11

ये सेवंते महाकुष्ठं पांगुल्यं च विवर्चिकाः । पर्णादित्यं न जानंति नूनं ते मंदबुद्धयः

మహాకుష్ఠం, పాంగుల్యం, వివర్చిక వంటి రోగాలను జణుకు ‘సేవించే’ వారు పర్ణాదిత్యను నిశ్చయంగా తెలియరు; వారు మందబుద్ధులు।

Verse 259

इति श्रीस्कान्दे महपुराण एकाशीति साहस्र्यां संहितायां सप्तमे प्रभासखंडे प्रथमे प्रभासक्षेत्रमाहात्म्ये पर्णादित्यमाहात्म्यवर्णनंनामैकोनषष्ट्युत्तरद्विशततमोऽध्यायः

ఇట్లు శ్రీస్కాంద మహాపురాణంలోని ఏకాశీతి-సాహస్రీ సంహితలో, సప్తమ ప్రభాసఖండంలోని ప్రథమ ప్రభాసక్షేత్ర మాహాత్మ్యంలో ‘పర్ణాదిత్య మహాత్మ్య వర్ణనం’ అనే రెండువందల యాభై తొమ్మిదవ అధ్యాయం సమాప్తమైంది।