Adhyaya 250

Verse 1

ईश्वर उवाच । ततो गच्छेन्महादेवि लिंगं त्रैलोक्यविश्रुतम् । गंगेश्वरेति विख्यातं संगमेश्वरपश्चिमे

ఈశ్వరుడు పలికెను—హే మహాదేవీ, తదుపరి త్రిలోకప్రసిద్ధమైన ఆ లింగమునకు వెళ్ళుము; సంగమేశ్వరుని పడమట వైపున ‘గంగేశ్వర’మని ఖ్యాతి పొందినది।

Verse 2

यदा गंगा समाहूता विष्णुना प्रभविष्णुना । अन्तकालेऽभिषेकार्थं स्वकायस्य वरानने

హే వరాననే దేవీ, సర్వవ్యాపి ప్రభువైన విష్ణువు అంత్యకాలంలో తన దివ్య దేహాభిషేకార్థం గంగను ఆహ్వానించినప్పుడు।

Verse 3

ततो दृष्ट्वा तु तत्क्षेत्रं पुण्यं ह्यृषिनिषेवितम् । सर्वत्र व्यापितं लिंगैराश्रमैश्च तपस्विनाम्

అనంతరం ఆమె ఋషులు సేవించిన ఆ పుణ్యక్షేత్రాన్ని దర్శించి, అది ఎక్కడికక్కడ శివలింగములతోను తపస్వుల ఆశ్రమములతోను వ్యాపించి ఉన్నదని చూచెను।

Verse 4

ततो गंगासरिच्छ्रेष्ठा पूर्वसागरगामिनी । स्थापयामास तल्लिंगं शिवभक्तिपरायणा

అనంతరం తూర్పు సముద్రం వైపు ప్రవహించే నదులలో శ్రేష్ఠమైన గంగా, శివభక్తికి పరాయణమై, ఆ లింగాన్ని స్థాపించెను।

Verse 5

तं दृष्ट्वा तु वरारोहे गंगास्नानफलं लभेत् । अश्वमेधसहस्रस्य फलं प्राप्नोति मानवः

హే వరారోహే, దాని దర్శనమాత్రమున గంగాస్నానఫలము లభించును; మనుష్యుడు సహస్ర అశ్వమేధ యాగఫలముతో సమానమైన పుణ్యాన్ని పొందును।

Verse 250

इति श्रीस्कान्दे महापुराण एकाशीतिसाहस्र्यां संहितायां सप्तमे प्रभासखण्डे प्रथमे प्रभासक्षेत्रमाहात्म्ये गंगेश्वरमाहात्म्यवर्णनंनाम पञ्चाशदुत्तरद्विशततमोऽध्यायः

ఇట్లు శ్రీ స్కాంద మహాపురాణంలోని ఏకాశీతిసాహస్రీ సంహితలో, సప్తమ ప్రభాసఖండంలోని ప్రథమ ప్రభాసక్షేత్రమాహాత్మ్యంలో ‘గంగేశ్వరమాహాత్మ్యవర్ణనం’ అనే ద్విశతపంచాశత్తమ (250వ) అధ్యాయం సమాప్తమైంది।