Adhyaya 234

Verse 1

ईश्वर उवाच । ततो गच्छेन्महादेवि तीर्थं त्रैलोक्यविश्रुतम् । दशाश्वमेधिकंनाम महापातकनाशनम्

ఈశ్వరుడు పలికెను—తదుపరి, హే మహాదేవి, త్రిలోకవిఖ్యాతమైన ‘దశాశ్వమేధిక’ అనే తీర్థమునకు, మహాపాతకనాశకమగు దానికీ, వెళ్లవలెను.

Verse 2

वाजिमेधः पुरा चेष्टं दशभिस्तत्र भामिनि । भरतेन समागत्य मत्वा क्षेत्रमनुत्तमम्

హే సుందరీ, పూర్వకాలంలో భరతుడు ఆ స్థలాన్ని అనుత్తమ పుణ్యక్షేత్రమని తెలిసి అక్కడికి వచ్చి పది అశ్వమేధ యజ్ఞాలను ఆచరించాడు।

Verse 3

तत्र तृप्तः सहस्राक्षः सोमनाथेन भामिनि । कृपणाः खानपानैश्च दक्षिणाभिर्द्विजातयः

హే సుందరీ, అక్కడ సోమనాథుని అనుగ్రహంతో సహస్రాక్షుడు (ఇంద్రుడు) తృప్తి పొందాడు; ద్విజులు భోజనపానాలు మరియు దక్షిణలతో సంతుష్టులయ్యారు।

Verse 4

अथोचुस्त्रिदशाः सर्वे सुप्रीता भरतं नृपम् । तुष्टास्तव महाबाहो यज्ञैः संतर्पिता वयम् । वरं वृणीष्व राजेंद्र यत्ते मनसि वर्त्तते

అప్పుడు సమస్త దేవతలు అత్యంత సంతోషించి రాజు భరతునితో అన్నారు— “హే మహాబాహో, నీ యజ్ఞాలచే మేము తృప్తులమై సంతుష్టులమయ్యాము. హే రాజేంద్ర, నీ హృదయంలో ఉన్నదేదైనా వరంగా కోరుకో।”

Verse 5

राजोवाच । अत्रागत्य नरो भक्त्या यः स्नानं कुरुते नरः । दशानामश्वमेधानां स प्राप्नोतु फलं शुभम्

రాజు అన్నాడు— “ఇక్కడికి వచ్చి భక్తితో స్నానం చేసే మనిషి పది అశ్వమేధ యజ్ఞాల శుభఫలాన్ని పొందుగాక।”

Verse 6

देवा ऊचुः । दशानामश्वमेधानां श्रद्धया फलमाप्स्यति । दशाश्वमेधिकंनाम तीर्थमेतन्महीतले । ख्यातिं यास्यति राजेंद्र नात्र कार्या विचारणा

దేవతలు అన్నారు— “శ్రద్ధతో అతడు తప్పక పది అశ్వమేధాల ఫలాన్ని పొందుతాడు. హే రాజేంద్ర, భూమిపై ఈ తీర్థం ‘దశాశ్వమేధిక’ అనే నామంతో ఖ్యాతి పొందుతుంది; ఇందులో సందేహం అవసరం లేదు।”

Verse 7

ईश्वर उवाच । ततः प्रभृति तत्तीर्थं प्रख्यातं धरणीतले । दशाश्वमेधिकमिति सर्वपापप्रणाशनम्

ఈశ్వరుడు పలికెను—అప్పటినుంచి ఆ తీర్థం భూమిపై ‘దశాశ్వమేధికం’ అనే నామంతో ప్రసిద్ధి పొందింది; అది సర్వపాపనాశకము.

Verse 8

ऐंद्रवारुणमाश्रित्य गोमुखादाऽश्वमेधिकम् । अत्रांतरे महादेवि शिवक्षेत्रं विदुर्बुधाः

ఇంద్ర-వరుణ సంబంధిత పవిత్ర ప్రాంతాన్ని ఆశ్రయించి, గోముఖం నుండి ఆశ్వమేధిక తీర్థం వరకు ఉన్న మధ్యభాగాన్ని, ఓ మహాదేవీ, పండితులు శివక్షేత్రమని తెలుసుకొందురు.

Verse 9

सर्वपापहरं दिव्यं स्वर्गसोपानसंनिभम् । सपादकोटितीर्थानां स्थानं तत्परिकीर्तितम

అది దివ్యమైనది, సర్వపాపహరమైనది, స్వర్గానికి ఎక్కించే మెట్లవలె; ‘సపాదకోటి’ తీర్థాల నివాసస్థానమని అది ప్రసిద్ధి చెందింది.

Verse 10

प्राणत्यागे कृते तत्र शिवलोके च मोदते । तिर्यग्योनिगताः पापा कीटपक्षिमृगादयः

అక్కడ ప్రాణత్యాగం చేసినవాడు శివలోకంలో ఆనందిస్తాడు. కీటకాలు, పక్షులు, మృగాలు మొదలైన తిర్యగ్యోనిలో పుట్టిన పాపజీవులకూడా (ఆ స్థల ప్రభావంతో) ఉద్ధరింపబడుదురు.

Verse 11

तेऽपि यांति परं स्थानं यत्र देवो महेश्वरः । तिलोदकप्रदानेन मातृकाः पैतृकास्तथा

వారూ దేవ మహేశ్వరుడు నివసించే పరమస్థానానికి చేరుదురు. అలాగే తిలోదక (నువ్వుల నీరు) దానం చేయుటవలన మాతృపక్ష, పితృపక్ష పితరులకూడా తద్విధంగా ఉపకారము పొందుదురు.

Verse 12

पितरस्तस्य तृप्यंति यावदाभूतसंप्लवम् । तत्रेष्टा ब्रह्मणा पूर्वमसंख्याता मखोत्तमाः

అతని పితృదేవతలు మహాప్రళయము వరకు తృప్తి పొందుతారు. అక్కడ పూర్వం బ్రహ్మదేవుడు అసంఖ్యాక ఉత్తమ యజ్ఞాలు నిర్వహించాడు.

Verse 13

शक्रश्च देवराजत्वे तत्रेष्ट्वा समवाप्तवान् । कार्त्तवीर्येण तत्रैव कृतं यज्ञशतं पुरा

శక్రుడు కూడా అక్కడ యజ్ఞం చేసి దేవరాజ్యాన్ని పొందాడు. అలాగే పురాతనకాలంలో కార్త్తవీర్యుడు అదే స్థలంలో వంద యజ్ఞాలు చేశాడు.

Verse 14

एवं तत्प्रवरं स्थानं क्षेत्रगर्भांतिकं प्रिये । मृतानां तत्र जंतूनामपुनर्भवदायकम्

ప్రియమా, ఈ విధంగా ఆ స్థలం అత్యుత్తమమైనది, క్షేత్ర హృదయానికి సమీపంగా ఉంది; అక్కడ మరణించిన జీవులకు అది పునర్జన్మరహితత్వాన్ని ప్రసాదిస్తుంది.

Verse 15

वृषोत्सर्गं तु यस्तत्र कुर्याद्वै भावितात्मवान् । यावंति वृषरोमाणि तावत्स्वर्गे महीयते

భావితాత్ముడై, నియమభక్తితో అక్కడ వృషోత్సర్గం చేసే వాడు—ఆ వృషభపు రోమాలు ఎంతైతే అంతకాలం స్వర్గంలో గౌరవింపబడతాడు.

Verse 234

इति श्रीस्कांदे महापुराण एकाशीतिसाहस्र्यां संहितायां सप्तमे प्रभासखंडे प्रथमे प्रभासक्षेत्र माहात्म्ये दशाश्वमेधमाहत्म्यवर्णनंनाम चतुस्त्रिंशदुत्तरद्विशततमोऽध्यायः

ఇట్లు శ్రీ స్కంద మహాపురాణంలోని ఏకాశీతిసాహస్రీ సంహితలో, సప్తమ ప్రభాసఖండంలోని ప్రథమ ప్రభాసక్షేత్ర మాహాత్మ్యంలో ‘దశాశ్వమేధ మాహాత్మ్య వర్ణనం’ అనే రెండువందల ముప్పై నాల్గవ అధ్యాయం సమాప్తమైంది.