Adhyaya 232

Verse 1

ईश्वर उवाच । ततो गच्छेन्महादेवि कूपं त्रैलोक्यपूजितम् । पश्चिमे तस्य तीर्थस्य पांडवानां महात्मनाम्

ఈశ్వరుడు పలికెను—తదనంతరం, హే మహాదేవీ, త్రిలోకపూజితమైన ఆ కూపమునకు వెళ్లవలెను; ఆ తీర్థమునకు పడమట వైపున మహాత్ములైన పాండవుల పవిత్ర కూపము ఉన్నది।

Verse 2

यदाऽरण्यमनुप्राप्ताः पांडवाः पृथिवीतले । भ्रममाणा महादेवि प्रभासं क्षेत्रमागताः

పాండవులు భూమిపై అరణ్యమునకు చేరి, సంచరిస్తూ, హే మహాదేవీ, ప్రభాస పుణ్యక్షేత్రమునకు వచ్చిరి।

Verse 3

ततस्ते न्यवसंस्तत्र किंचित्कालं समाहिताः । गत्वा क्षेत्रं महापुण्यं ततः कृष्णाऽब्रवीदिदम्

అనంతరం వారు మనస్సు సమాధానపరచుకొని అక్కడ కొంతకాలం నివసించిరి. ఆ మహాపుణ్యక్షేత్రమునకు వెళ్లి, కృష్ణా (ద్రౌపది) అప్పుడు ఈ మాటలు పలికెను।

Verse 4

ब्राह्मणानां सहस्राणि भुंजते भवतां गृहे । दूरे जलाश्रयश्चैव न तावंतश्च किंकराः

మీ గృహమున వేలాది బ్రాహ్మణులు భోజనం చేస్తారు; కాని జలాశ్రయం దూరముగా ఉంది, సేవకులూ అంతగా లేరు।

Verse 5

तस्माज्जलाश्रयः कार्यं आश्रमस्य समीपतः । यत्र स्नानं करिष्यामि युष्माकं संप्रसादतः

కాబట్టి ఆశ్రమానికి సమీపంలో ఒక జలాశయం నిర్మించాలి; మీ ప్రసాదము మరియు అనుగ్రహముచేత నేను అక్కడ స్నానం చేయుదును।

Verse 6

ततस्तु पांडवाः सर्वे सहितास्ते वरानने । अखनंस्तत्र ते कूपं द्रौपदीवाक्यप्रेरिताः

అనంతరం, ఓ సుందరముఖీ, ద్రౌపదీ వాక్యప్రేరణతో పాండవులందరూ కలిసి అక్కడ ఒక బావిని తవ్విరి।

Verse 7

अथाजगाम तत्रैव भगवान्देवकीसुतः । श्रुत्वा समागतान्पार्थान्द्वारावत्याः सबांधवः

అనంతరం దేవకీసుతుడైన భగవానుడు అక్కడికే వచ్చెను; పార్థులు వచ్చారని విని ద్వారావతీ నుండి బంధువులతో కూడి ఆయన సమాగమించెను.

Verse 8

प्रद्युम्नेन च सांबेन गदेन निषधेन च । युयुधानेन रामेण चारुदेष्णेन धीमता

ప్రద్యుమ్నుడు, సాంబుడు, గదుడు, నిషధుడు, యుయుధానుడు, రాముడు మరియు ధీమంతుడైన చారుదేష్ణుడు—వారితో కూడి.

Verse 9

अन्यैः परिवृतः शूरैर्यादवैर्युद्ध दुर्मदैः । ते समेत्य यथान्यायं समस्ता यदुपुंगवाः

ఇతర యుద్ధోన్మత్త వీర యాదవులతో పరివృతులై, ఆ యదుపుంగవులందరూ విధివిధానంగా సమేతులై కలిసిరి.

Verse 10

ततः कथावसाने च कस्मिंश्चित्कारणांतरे । वासुदेवः पांडुसुतमिदं वचनमब्रवीत्

అనంతరం సంభాషణ ముగిసిన తరువాత, ఏదో ప్రత్యేక కారణం వల్ల వచ్చిన ఒక సందర్భంలో, వాసుదేవుడు పాండుపుత్రునితో ఈ వచనములు పలికెను।

Verse 11

युधिष्ठिर महाबाहो किं ते कामकरोम्यहम् । राज्यं धान्यं धनं चापि अथवा रिपुनाशनम्

హే మహాబాహు యుధిష్ఠిరా! నీకు నేను ఏమి వరమివ్వగలను? రాజ్యమా, ధాన్యమా, ధనమా—లేదా శత్రునాశమా?

Verse 12

युधिष्ठिर उवाच । शक्तस्त्वं यादवश्रेष्ठ सर्वकर्मस्वसंशयः । प्रतिज्ञातं त्वया पूर्वं वर्षैर्द्वादशभिः प्रियम्

యుధిష్ఠిరుడు అన్నాడు: హే యాదవశ్రేష్ఠా! నీవు నిస్సందేహంగా ప్రతి కార్యంలో సమర్థుడవు. పూర్వం నీవు పన్నెండు సంవత్సరాల తరువాత ప్రియమైనదాన్ని ఇస్తానని ప్రతిజ్ఞ చేశావు।

Verse 13

तन्नास्ति त्रिषु लोकेषु यन्न सिद्ध्यति भूतले । त्वयि तुष्टे जगन्नाथ सर्वदेवनमस्कृते

హే జగన్నాథా, సర్వదేవనమస్కృతా! నీవు ప్రసన్నుడైతే, త్రిలోకములలో భూతలమందు సిద్ధించనిది ఏదీ లేదు।

Verse 14

अवश्यं यदि तुष्टोऽसि मम सर्वजगत्पते । अत्र सांनिध्यमागच्छ कूपे नित्यं जनार्दन

హే సర్వజగత్పతే! నీవు నిజంగా ప్రసన్నుడైతే, హే జనార్దనా, ఈ బావిలో నిత్యం నీ సాన్నిధ్యముతో నివసించుము।

Verse 15

अत्रागत्य नरो यस्तु भक्त्या स्नानं समाचरेत् । स यातु वैष्णवं स्थानं प्रसादात्तव केशव

ఇక్కడికి వచ్చి భక్తితో స్నానం చేసే మనిషి, ఓ కేశవా! నీ ప్రసాదంతో వైష్ణవ లోకాన్ని పొందుగాక.

Verse 16

ईश्वर उवाच । एवं भविष्यतीत्युक्त्वा तदाऽमन्त्र्य युधिष्ठिरम् । प्रययौ द्वारकां कृष्णः सर्वलोकनमस्कृतः

ప్రభువు పలికెను—“ఇలా జరుగును.” అని చెప్పి, అప్పుడు యుధిష్ఠిరుని వీడ్కోలు తీసుకొని, సర్వలోక నమస్కృతుడైన శ్రీకృష్ణుడు ద్వారకకు బయలుదేరెను.

Verse 17

तस्मिञ्छ्राद्धं नरः कृत्वा वाजिमेधफलं लभेत् । प्रसादाद्देवदेवस्य विष्णोरमिततेजसः

అక్కడ శ్రాద్ధం చేసినవాడు అశ్వమేధ యజ్ఞఫలాన్ని పొందును—దేవదేవుడైన అపారతేజస్సు విష్ణువు ప్రసాదంతో.

Verse 18

तदर्धं तर्पणेनैव स्नानात्पादमवाप्नुयात् । तस्मात्सर्वप्रयत्नेन तत्र श्राद्धं समाचरेत्

తర్పణం మాత్రమేచేత ఆ పుణ్యానికి సగం, స్నానం వల్ల నాలుగో వంతు లభిస్తుంది; కనుక సమస్త ప్రయత్నంతో అక్కడ శ్రాద్ధం చేయవలెను.

Verse 19

ज्येष्ठस्य पौर्णमास्यां यः स्नानं श्राद्धं करिष्यति । सावित्रीं चैव संपूज्य स यास्यति परमं पदम्

జ్యేష్ఠ పౌర్ణమి నాడు ఎవడు స్నానం, శ్రాద్ధం చేసి, సావిత్రీదేవిని సంపూజిస్తాడో, అతడు పరమపదాన్ని పొందును.

Verse 20

गोदानं तत्र देयं तु सम्यग्यात्राफलेप्सुभिः

యాత్రాఫలాన్ని సంపూర్ణంగా కోరువారు అక్కడ నిశ్చయంగా గోదానం చేయవలెను।