
ఈ అధ్యాయంలో ఈశ్వరుడు ప్రాభాసక్షేత్రపు పూర్వభాగంలో నైరృత (దక్షిణ-పడమర) దిశ వైపు ఉన్న ‘మేఘేశ్వర’ శివక్షేత్ర మహిమను ఉపదేశిస్తాడు. ఆ స్థలం పాపమోచనకరం, సర్వపాతకనాశనం అని వర్ణించబడింది. తర్వాత అనావృష్టి-భయం వల్ల కలిగే సామూహిక సంక్షోభానికి పరిహారం చెప్పబడుతుంది—అక్కడ పండిత బ్రాహ్మణులు శాంతికర్మ నిర్వహించాలి, వారుణీ విధానంలో జలంతో భూమిని సంస్కరించాలి/అభిషేకించాలి; ఇది వర్షాన్ని ఆహ్వానించి ధర్మవ్యవస్థను పునఃస్థాపించే క్రమం. మేఘాలతో ప్రతిష్ఠితమైన లింగాన్ని నిత్యం పూజించే చోట అనావృష్టి భయం కలగదని, నియమబద్ధ భక్తి ద్వారా ప్రకృతి-సామాజిక స్థిరత్వం లభిస్తుందని ప్రతిపాదిస్తుంది.
Verse 1
ईश्वर उवाच । तस्यैव पूर्वभागे तु नैरृते पापमोचनात् । मेघेश्वरेति विख्यातं सर्वपातकनाशनम्
ఈశ్వరుడు పలికెను—ఆ పవిత్ర ప్రాంతపు పూర్వభాగంలో, నైరృత దిశవైపు, పాపమోచనకారిణిగా ‘మేఘేశ్వర’మని ప్రసిద్ధమైన, సమస్త పాతకనాశకమైన తీర్థం ఉంది.
Verse 2
अनावृष्टिभये जाते शांतिं तत्रैव कारयेत् । वारुणीं विप्रमुख्यैस्तु भावयेदुदकैर्महीम्
అనావృష్టి భయం కలిగినప్పుడు, అక్కడే శాంతికర్మ చేయించవలెను. ప్రముఖ బ్రాహ్మణుల నేతృత్వంలో వారుణీ విధిని నిర్వహించి, జలాలతో భూమిని అభిషేకించి పవిత్రం చేయవలెను.
Verse 3
मेघैः प्रतिष्ठितं लिंगं यत्र नित्यं प्रपूज्यते । अनावृष्टिभयं किंचिन्न च तत्र प्रजायते
మేఘములచే ప్రతిష్ఠింపబడిన లింగం ఎక్కడ నిత్యం పూజింపబడుతుందో, అక్కడ అనావృష్టి భయం ఏమాత్రం కలుగదు.
Verse 226
इति श्रीस्कांदे महापुराण एकाशीति साहस्र्यां संहितायां सप्तमे प्रभासखण्डे प्रथमे प्रभासक्षेत्रमाहात्म्ये मेघेश्वरमाहात्म्यवर्णनंनाम षड्विंशत्युत्तरद्विशततमोऽध्यायः
ఇట్లు శ్రీ స్కంద మహాపురాణము, ఏకాశీతి-సాహస్రీ సంహితలో, సప్తమ ప్రభాసఖండములో, ప్రథమ ప్రభాసక్షేత్రమాహాత్మ్యంలో ‘మేఘేశ్వరమాహాత్మ్యవర్ణనం’ అను ద్విశత షడ్వింశతితమ అధ్యాయము సమాప్తమైంది.