Adhyaya 224

Verse 1

ईश्वर उवाच । ततो गच्छेन्महादेवि लिंगमिंद्रप्रतिष्ठितम् । पापमोचननामाढ्यं दक्षिणे पुरुषोत्तमात्

ఈశ్వరుడు పలికెను—హే మహాదేవీ! తదుపరి పురుషోత్తమునకు దక్షిణంగా ఉన్న, ‘పాపమోచన’ అనే నామంతో ప్రసిద్ధమైన, ఇంద్రుడు ప్రతిష్ఠించిన లింగమునకు వెళ్లవలెను.

Verse 2

वृत्रं हत्वा पुरा शक्रो ब्रह्महत्यासमन्वितः । अब्रवीत्स ऋषीन्दिव्यान्कथमेषा गमिष्यति

పూర్వకాలంలో వృత్రుని సంహరించిన శక్రుడు (ఇంద్రుడు) బ్రహ్మహత్యా దోషంతో కలుషితుడయ్యెను. అప్పుడు ఆయన దివ్య ఋషులను అడిగెను—“ఈ పాపం నన్ను విడిచి ఎలా పోతుంది?”

Verse 3

ब्रह्महत्या हि दुष्प्रेक्ष्या विवर्णजननी मम । दुर्गंधचारिणी चैव सर्वतेजोविनाशिनी

బ్రహ్మహత్య దుర్దర్శనీయమైన భయంకరమైనది; అది నన్ను వివర్ణుడిని చేస్తుంది, దుర్గంధంతో సంచరిస్తుంది, సమస్త తేజస్సు మరియు ప్రాణశక్తిని నశింపజేస్తుంది।

Verse 4

अथोचुस्तं सुरगणा नारदाद्या महर्षयः । प्रभासं गच्छ देवेश क्षेत्रं पापहरं हि तत्

అప్పుడు దేవగణములు, నారదాది మహర్షులు అతనితో ఇలా అన్నారు—“హే దేవేశా! ప్రభాసానికి వెళ్లు; ఆ క్షేత్రం నిజంగా పాపహరమైంది.”

Verse 5

तत्राराध्य महादेवं मोक्ष्यसे ब्रह्महत्यया । स तथेति प्रतिज्ञाय गतस्तत्र वरानने

“అక్కడ మహాదేవుని ఆరాధిస్తే బ్రహ్మహత్య నుండి విముక్తి పొందుతావు.” అని చెప్పగా, అతడు “తథాస్తు” అని ప్రతిజ్ఞ చేసి, ఓ సుందరముఖీ, అక్కడికి వెళ్లాడు।

Verse 6

लिंगं संस्थापयामास देवदेवस्य शूलिनः । तस्य पूजारतो नित्यं धूपगंधानुलेपनैः

అతడు దేవదేవుడైన శూలధారి పరమేశ్వరుని లింగాన్ని స్థాపించాడు; ధూపము, సుగంధ ద్రవ్యాలు, చందనాదుల అనులేపనాలతో నిత్యం పూజలో లీనమయ్యాడు।

Verse 7

ततोऽस्य गात्रदौर्गंध्यं नाशमाश्वभ्यगच्छत । विवर्णत्वं गतं सर्वं वपुश्चाभूत्तथोत्तमम्

అప్పుడు అతని శరీర దుర్గంధం త్వరగా నశించింది; సమస్త వివర్ణత తొలగిపోయి, అతని దేహకాంతి మళ్లీ ఉత్తమంగా మారింది।

Verse 8

अथ हृष्टमना भूत्वा वाक्यमेतदुवाच ह । तत्रागत्य नरो भक्त्या यश्चैनं पूजयिष्यति

అప్పుడు హర్షితమనస్సుతో అతడు ఈ వాక్యమును పలికెను—ఎవడు అక్కడికి భక్తితో వచ్చి ఈ లింగమును పూజించునో…

Verse 9

ब्रह्महत्यादिकं पापं नाशं तस्य प्रयास्यति । एवमुक्त्वा सहस्राक्षः प्रहृष्टस्त्रिदिवं ययौ

అతనికి బ్రహ్మహత్యాది పాపములు నిశ్చయంగా నశించును. ఇలా చెప్పి సహస్రాక్షుడు (ఇంద్రుడు) హర్షితుడై త్రిదివమునకు వెళ్లెను.

Verse 10

ब्रह्महत्याविनिर्मुक्तः पूज्यमानो दिवौकसैः । गोदानं तत्र दातव्यं ब्राह्मणे वेदपारगे । ब्रह्महत्यापनोदार्थं तत्र श्राद्धं समाचरेत्

బ్రహ్మహత్యాపాపం నుండి విముక్తుడై, దేవలోకవాసులచే పూజింపబడుతూ, అక్కడ వేదపారగుడైన బ్రాహ్మణునికి గోదానం చేయవలెను. బ్రహ్మహత్యా నివారణార్థం అక్కడ విధివిధానంగా శ్రాద్ధం ఆచరించవలెను.

Verse 224

इति श्रीस्कान्दे महापुराण एकाशीतिसाहस्र्यां संहितायां सप्तमे प्रभासखण्डे प्रथमे प्रभासक्षेत्रमाहात्म्य इन्द्रेश्वरमाहात्म्यवर्णनंनाम चतुर्विंशत्युत्तरद्विशततमोऽध्यायः

ఇట్లు శ్రీ స్కంద మహాపురాణము, ఏకాశీతిసాహస్రీ సంహితలోని సప్తమ ప్రభాసఖండము, ప్రథమ ప్రభాసక్షేత్రమాహాత్మ్యంలో ‘ఇంద్రేశ్వరమాహాత్మ్యవర్ణనము’ అను నామముగల రెండువందల ఇరవై నాలుగవ అధ్యాయము సమాప్తమైంది.