Adhyaya 136

Verse 1

ईश्वर उवाच । ततो गच्छेन्महादेवि लोमशेश्वरमुत्तमम् । दुःखान्तकारिणीपूर्वे धनुषां सप्तके स्थितम्

ఈశ్వరుడు పలికెను—ఓ మహాదేవి! అనంతరం దుఃఖాంతకారిణీకి తూర్పున ఏడు ధనుస్సుల దూరంలో ఉన్న ఉత్తమ లోమశేశ్వరుని దర్శించుటకు వెళ్లవలెను.

Verse 2

स्थापितं तत्र देवेशि लोमशेन महर्षिणा । गुहामध्ये महालिंगं तपः कृत्वा सुदुश्चरम्

హే దేవేశి! అక్కడ మహర్షి లోమశుడు అత్యంత దుష్కరమైన తపస్సు చేసి గుహలో మహాలింగాన్ని స్థాపించాడు.

Verse 3

कोटीनां त्रितयं सार्धमिंद्राद्याः स्वर्भुजः प्रिये । यदा नाशं गमिष्यंति तदा तस्य क्षयो ध्रुवम्

ప్రియే, ఇంద్రాది స్వర్గభోగులు సార్ధముగా మూడు కోట్లు (సంవత్సరాలు) నిలిచియుంటారు; వారు నాశమునకు గమించినప్పుడు ఆ వ్యవస్థకు క్షయము నిశ్చయము.

Verse 4

यावंति देहरोमाणि इन्द्रास्तावन्त एव च । क्रमादिन्द्रे विनष्टे तु तल्लोमपतनं भवेत्

దేహములో ఎన్ని రోమములు ఉన్నవో అంతమంది ఇంద్రులు ఉన్నారు; క్రమముగా ఇంద్రుడు నశించినప్పుడు తగినట్లుగా ఒక్కొక్క రోమము రాలిపోతుంది.

Verse 5

एवमीशप्रसादेन चिरायुर्लोमशोऽभवत् । ब्रह्माणः षड्विनश्यन्ति समग्रायुषि लोमशे

ఇలా ఈశుడు (శివుడు) అనుగ్రహముచేత లోమశుడు దీర్ఘాయుష్మంతుడయ్యాడు; లోమశుని సంపూర్ణ ఆయుష్కాలములో ఆరు బ్రహ్మలు కూడా లయమగుదురు.

Verse 6

य एवं पूजयेद्भक्त्या तल्लिंगं लोमशार्चितम् । सोऽपि दीर्घायुराप्नोति निर्व्याधिर्नीरुजः सुखी

భక్తితో లోమశుడు ఆరాధించిన ఆ లింగమును పూజించువాడు కూడా దీర్ఘాయుష్యము పొందును; వ్యాధిరహితుడు, వేదనారహితుడు, సుఖిగా ఉండును.

Verse 136

इति श्रीस्कान्दे महापुराण एकाशीतिसाहस्र्यां संहितायां सप्तमे प्रभासखण्डे प्रथमे प्रभासक्षेत्रमाहात्म्ये लोमशेश्वरमाहात्म्यवर्णनंनाम षट्त्रिंशदुत्तरशततमोऽध्यायः

ఇట్లు శ్రీస్కాంద మహాపురాణము, ఏకాశీతిసాహస్రీ సంహిత, సప్తమ ప్రభాసఖండము, ప్రథమ ప్రభాసక్షేత్రమాహాత్మ్యములో ‘లోమశేశ్వరమాహాత్మ్యవర్ణనము’ అను నామముగల నూట ముప్పై ఆరవ అధ్యాయము సమాప్తమైంది.