Adhyaya 109

Verse 1

ईश्वर उवाच । ततो गच्छेन्महादेवि अनिलेश्वरमुत्तमम् । तस्योत्तरेशानदिक्स्थं धनुषां त्रितये प्रिये

ఈశ్వరుడు పలికెను—హే మహాదేవి, తదుపరి ఉత్తమమైన అనిలేశ్వరుని దర్శనార్థం వెళ్లవలెను. ప్రియే, అది ఉత్తరంగా ఈశాన దిశలో మూడు ధనుస్సుల దూరంలో ఉన్నది.

Verse 2

लिंगं महाप्रभावं हि दर्शनात्पापनाशनम् । वसूनां पञ्चमो योऽसावनिलः परिकीर्तितः

ఆ లింగము మహాప్రభావముగలది; దాని దర్శనమాత్రమున పాపములు నశించును. ప్రసిద్ధుడైన ‘అనిల’ వసువులలో ఐదవడని కీర్తింపబడెను.

Verse 3

स चाऽराध्य महादेवं प्रत्यक्षीकृतवान्भवम् । लिंगं प्रतिष्ठयामास सम्यक्छ्रद्धासमन्वितः

అతడు మహాదేవుని ఆరాధించి భవుడు (శివుడు) ప్రత్యక్షమగుటకు కారణమయ్యెను. సమ్యక్ శ్రద్ధతో యుక్తుడై ఆ లింగమును ప్రతిష్ఠించెను.

Verse 4

एवमीशप्रभावेन सुतस्तस्याऽप्यभूद्बली । मनोजवेति विख्यातो ह्यविज्ञातगतिस्तथा

ఈ విధంగా ఈశ్వర ప్రభావంతో అతని కుమారుడుకూడా మహాబలవంతుడయ్యాడు. అతడు ‘మనోజవ’ అని ప్రసిద్ధి పొందెను; అతని గతి కూడా అజ్ఞేయమైనది.

Verse 5

तं दृष्ट्वा व्याधिना मर्त्यो पीड्यते न कदाचन । नान्धो न बधिरो मूको न रोगी न च निर्धनः । कदाचिज्जायते मर्त्यस्तेन दृष्टेन भूतले

ఆయనను (ఆ పవిత్రస్థలంలోని శివుని) దర్శించిన మానవుడు ఎప్పటికీ వ్యాధిచేత బాధపడడు. భూమిపై ఆయనను చూసినవాడు ఎప్పుడూ అంధుడు, బధిరుడు, మూగుడు, రోగి లేదా దరిద్రుడిగా జన్మించడు.

Verse 6

पुष्पमेकं तु यो दद्यात्तस्य लिंगस्य चोपरि । सुखसौभाग्यसंपन्नः स सदा रूपवान्भवेत्

ఆ లింగంపై ఒక్క పుష్పమైనా అర్పించువాడు సుఖసౌభాగ్యసంపన్నుడై, సదా రూపవంతుడుగా నిలుచును.

Verse 7

इत्येवं कथितं देवि माहात्म्यं पापनाशनम् । श्रुत्वाऽनुमोद्य भावेन सर्वकामैः समृद्ध्यते

హే దేవీ, ఈ విధంగా పాపనాశకమైన మహాత్మ్యం చెప్పబడింది. దీన్ని శ్రద్ధాభక్తితో విని హృదయపూర్వకంగా అనుమోదించువాడు సమస్త కోరికలతో సమృద్ధి పొందును.

Verse 109

इति श्रीस्कांदे महापुराण एकाशीतिसाहस्र्यां संहितायां सप्तमे प्रभासखण्डे प्रथमे प्रभासक्षेत्रमाहात्म्ये ऽनिलेश्वरमाहात्म्यवर्णनंनाम नवोत्तरशतत मोऽध्यायः

ఇట్లు శ్రీ స్కంద మహాపురాణము, ఏకాశీతి-సాహస్రీ సంహిత, సప్తమ ప్రభాసఖండము, ప్రథమ ప్రభాసక్షేత్రమాహాత్మ్యములో ‘అనిలేశ్వరమాహాత్మ్యవర్ణనము’ అను నామముగల నూట తొమ్మిదవ అధ్యాయము సమాప్తమైంది.