Skanda Purana — Prabhasa Khanda, Shloka 29
विशाखोवाच । न शीलं न कुलं यस्य नास्ति पापकृतं भयम् । तस्य स्त्रीहनने साध्व्यो ज्ञायते जन्म कर्म च । हीनस्य पुरुषार्थेन तेन संगो निरर्थकः
viśākhovāca | na śīlaṃ na kulaṃ yasya nāsti pāpakṛtaṃ bhayam | tasya strīhanane sādhvyo jñāyate janma karma ca | hīnasya puruṣārthena tena saṃgo nirarthakaḥ
విశాఖ పలికెను—యెవనికి శీలమూ లేదు, కులమర్యాదా లేదు, పాపకృత భయమూ లేదు; అతని స్త్రీహననముచేత, ఓ సాధ్వీ స్త్రీలారా, అతని జన్మకర్మలు స్పష్టమగును. అట్టి హీనుడు స్వార్థసాధనమే కోరునందున అతనితో సంగమము వ్యర్థము.
Viśākhā
Tirtha: Dvārakā
Type: kshetra
Listener: sādhvyaḥ (virtuous women) / Uddhava as contextual addressee in the episode
Scene: A circle of anguished, virtuous women speaking with moral severity, condemning a man devoid of conduct; the sea-breeze of Dvārakā and distant temple silhouettes frame their lament.
FAQs
The verse uses dharma categories (śīla, kula, fear of sin) to voice the pain of abandonment; it shows how moral language can be invoked amid intense devotion and grief.
Dvārakā-māhātmya provides the sacred frame, linking the dialogue to the holiness of Dvārakā even when the verse is primarily ethical.
None; it is moral evaluation within a narrative exchange.