Adhyaya 8

Verse 1

पुलस्त्य उवाच । ततो गच्छेन्नृपश्रेष्ठ भद्रकर्णं महाह्रदम् । त्रिनेत्राभाः शिला यत्र दृश्यंतेऽद्यापि भूरिशः

పులస్త్యుడు పలికెను—ఓ నృపశ్రేష్ఠా! అనంతరం భద్రకర్ణమనే మహాహ్రదానికి వెళ్లవలెను; అక్కడ నేటికీ త్రినేత్రుని రూపసమానమైన అనేక శిలలు దర్శనమిస్తాయి.

Verse 2

तस्यैव पश्चिमे भागे लिंगमस्ति पिनाकिनः । यं दृष्ट्वा मानवस्तत्र त्रिनेत्रसदृशो भवेत्

ఆ హ్రదపు పశ్చిమ భాగంలో పినాకధారి ప్రభువు యొక్క లింగం ఉంది; అక్కడ దానిని దర్శించిన మనిషి త్రినేత్రుని సదృశుడై (శివానుగ్రహసంపన్నుడై) అవుతాడు.

Verse 3

भद्रकर्णगणोनाम पुरासीच्छिववल्लभः । तेनात्र स्थापितं लिंगं ह्रदश्चैव विनिर्मितः

పూర్వకాలంలో భద్రకర్ణ అనే గణుడు ఉండెను, శివునికి ప్రియుడు; అతడే ఇక్కడ లింగాన్ని స్థాపించి ఈ హ్రదాన్ని కూడా నిర్మింపజేశాడు.

Verse 4

केनचित्त्वथ कालेन संग्रामे दानवैः सह । युयुधे पुरतः शंभोर्नानागणसमन्वितः

తరువాత ఒక సమయంలో దానవులతో జరిగిన సంగ్రామంలో, అనేక గణసమూహాలతో కూడి శంభువు ముందుభాగంలో నిలిచి యుద్ధం చేసెను.

Verse 5

नष्टे स्कंदे हते सैन्ये वीरभद्रे पराजिते । गतास्ते भयसंत्रस्ता महाकाले विनिर्जिते

స్కందుడు అంతర్హితుడై, సైన్యం హతమై, వీరభద్రుడు పరాజితుడై, మహాకాలుడు విజయం పొందినప్పుడు—ఆ దానవులు భయసంత్రస్తులై పారిపోయిరి।

Verse 6

बलवान्नमुचिर्नाम दानवो बलवत्तरः । खड्गचर्मधरः शीघ्रं महेश्वरमुपाद्रवत्

నముచి అనే మహాబలవంతుడైన దానవుడు, మరింత బలవంతుడు, ఖడ్గం మరియు కవచం (ఢాలు) ధరించి వేగంగా మహేశ్వరునిపై దాడికి దూసుకొచ్చెను।

Verse 7

भद्रकर्णस्तु तं दृष्ट्वा दानवं तदनंतरम् । पतंतं संमुखस्तस्य तिष्ठतिष्ठेति चाब्रवीत्

భద్రకర్ణుడు ఆ దానవుణ్ని చూచిన వెంటనే, దూసుకొచ్చుచున్న వానిని ఎదుర్కొని—“ఆగు, ఆగు!” అని పలికెను।

Verse 8

छित्त्वाऽसिमसिना तस्य चर्म चापि महाबलः । स्तनयोरंतरे दैत्यं कोपाविष्टोऽहनन्नृप

ఓ రాజా! ఆ మహాబలవంతుడు కోపావేశంతో తన ఖడ్గంతో అతని ఖడ్గాన్ని ఛేదించి, అతని కవచం (ఢాలు) కూడా చీల్చి, దైత్యుని వక్షస్థల మధ్యలో ఘాటుగా కొట్టెను।

Verse 10

अथासौ निहतस्तेन प्रविश्य विपुलं तमः । निपपात महीपृष्ठे वायुभग्न इव द्रुमः । वधं प्राप्तस्तु दैत्योऽसौ नत्वा हरमसौ स्थितः । सत्ये स्थितं च तं दृष्ट्वा ततस्तुष्टो महेश्वरः

అప్పుడు అతని చేత హతుడైన ఆ దైత్యుడు విస్తారమైన అంధకారంలో ప్రవేశించి, గాలికి విరిగిన వృక్షంలా భూమిపై కూలిపోయెను. మరణాన్ని పొందినప్పటికీ అతడు హరునికి (శివునికి) నమస్కరించి వినయంగా నిలిచెను. అతడు సత్యంలో స్థితుడని చూచి మహేశ్వరుడు సంతోషించెను।

Verse 11

श्रीभगवानुवाच । तव वीर्येण संतुष्टो धर्मेण च विशेषतः । वरं वरय भद्रं ते नित्यं यो हृदये स्थितः

శ్రీభగవానుడు పలికెను—నీ వీర్యంతో నేను సంతుష్టుడను, ముఖ్యంగా నీ ధర్మాచరణంతో. వరం కోరుకో; నీకు మంగళం కలుగుగాక—నేనే నిత్యం హృదయంలో నివసించువాడను.

Verse 12

भद्रकर्णं उवाच । यन्मया स्थापितं लिंगमर्बुदे सुरसत्तम । अत्रास्तु तव सांनिध्यं ह्रदेऽस्मिंश्च स्थिरो भव

భద్రకర్ణుడు అన్నాడు—హే దేవోత్తమా! అర్బుద పర్వతంపై నేను స్థాపించిన ఈ లింగంలో నీ సాన్నిధ్యం ఉండుగాక; ఈ పవిత్ర హ్రదంలోనూ నీవు స్థిరంగా నివసించుము.

Verse 13

श्रीभगवानुवाच । माघमासे चतुर्द्दश्यां कृष्णपक्षे सदा मम । सांनिध्यं च विशेषेण ह्रदे लिंगे भविष्यति

శ్రీభగవానుడు పలికెను—మాఘమాసం కృష్ణపక్ష చతుర్దశినాడు నా సాన్నిధ్యం విశేషంగా ఈ హ్రదంలోను, ఈ లింగంలోను లభించును.

Verse 14

भद्रकर्णह्रदे स्नात्वा त्रिनेत्रं यः समाहितः । द्रक्ष्यते स तु मे स्थानं शाश्वतं यास्यति धुवम्

భద్రకర్ణ హ్రదంలో స్నానం చేసి, ఏకాగ్రచిత్తంతో త్రినేత్రేశ్వరుని ఆరాధించువాడు నా ధామాన్ని దర్శించును; నిశ్చయంగా శాశ్వత పదాన్ని పొందును.

Verse 15

तस्मात्सर्वत्र यत्नेन स्नानं तत्र समाचरेत् । पूजयित्वा च तल्लिंगं शिवलोकं स गच्छति

కాబట్టి అన్ని విధాల యత్నించి అక్కడ స్నానం చేయవలెను; ఆ లింగాన్ని పూజించిన తరువాత అతడు శివలోకానికి చేరును.