
ఈ అధ్యాయంలో పులస్త్యుడు తీర్థమాహాత్మ్యకథగా మహౌజస తీర్థ ప్రభావాన్ని వివరిస్తాడు. మహౌజసం పాతకనాశక తీర్థం; ఇక్కడ స్నానం చేస్తే తేజస్సు (కాంతి/శుభశక్తి) తిరిగి లభిస్తుందని చెప్పబడింది. బ్రహ్మహత్య దోషఫలంతో బాధపడిన ఇంద్రుడు (శక్రుడు) శ్రీ-తేజస్సులను కోల్పోయి దుర్వాసనతో, దేవతలచే బహిష్కృతుడవుతాడు. పునరుద్ధరణ కోసం బృహస్పతిని ఆశ్రయిస్తే, భూమిపై తీర్థయాత్రే తేజస్సు పొందే మార్గమని, తీర్థం లేక తేజోవృద్ధి కలగదని ఆయన ఉపదేశిస్తాడు. అనేక పుణ్యస్థలాలు తిరిగి చివరకు ఇంద్రుడు అర్బుదానికి చేరి ఒక జలాశయాన్ని చూసి స్నానం చేస్తాడు. వెంటనే మహా-ఓజస్సు పొందుతూ దుర్వాసన తొలగి దేవతలచే మళ్లీ స్వీకరించబడతాడు. తరువాత శక్రుడు కాలనిర్దిష్ట ఫలశ్రుతిని ప్రకటిస్తాడు—ఆశ్విన శుక్లపక్షాంతంలో శక్రోదయ సమయాన ఇక్కడ స్నానం చేసినవాడు పరమగతిని పొందుతాడు, జన్మజన్మాంతరాల్లో శ్రీతో సమృద్ధుడవుతాడు. ఈ విధంగా నైతిక దోషం, ప్రాయశ్చిత్తం, స్థల-కాల నియమం ఒకే బోధలో కలుస్తాయి।
Verse 1
पुलस्त्य उवाच । ततो महौजसं गच्छेत्तीर्थं पातकनाशनम् । यस्मिन्स्नातो नरो राजंस्तेजसा युज्यते ध्रुवम् । ब्रह्महत्याग्निना शक्रः पुरा दैन्यं परं गतः
పులస్త్యుడు పలికెను—హే రాజా! అనంతరం పాపనాశకమైన మహౌజస తీర్థానికి వెళ్లవలెను. అక్కడ స్నానం చేసిన మనిషి నిశ్చయంగా తేజస్సుతో యుక్తుడగును. పూర్వం బ్రహ్మహత్యాగ్నితో దగ్ధుడై శక్రుడు (ఇంద్రుడు) పరమ దైన్యాన్ని పొందెను।
Verse 2
निःश्रीकस्तेजसा हीनो दुर्गन्धेन समन्वितः । परित्यक्तः सुरैः सर्वैर्विषादं परमं गतः
అతడు శ్రీహీనుడు, తేజోహీనుడు, దుర్గంధంతో కూడినవాడు; సమస్త దేవతలచే పరిత్యక్తుడై పరమ విషాదంలో మునిగిపోయెను।
Verse 3
ततः पप्रच्छ देवेन्द्रो द्विजश्रेष्ठं बृहस्पतिम् । भगवंस्तेजसो वृद्धिः कथं स्यान्मे यथा पुरा
అప్పుడు దేవేంద్రుడు ద్విజశ్రేష్ఠుడైన బృహస్పతిని అడిగెను—“భగవన్! పూర్వంలా నా తేజస్సు మళ్లీ ఎలా వృద్ధి చెందును?”
Verse 4
बृहस्पतिरुवाच । तीर्थयात्रां सुरश्रेष्ठ कुरुष्व धरणीतले । तीर्थं विना ध्रुवं वृद्धिस्तेजसो न भविष्यति
బృహస్పతి పలికెను—హే దేవశ్రేష్ఠా! భూమిమీద తీర్థయాత్ర చేయుము. తీర్థం లేకుండా నిశ్చయంగా తేజస్సు వృద్ధి కలుగదు.
Verse 5
ततस्तीर्थान्यनेकानि भ्रांत्वा शक्रो नराधिप । क्रमेणैवार्बुदं प्राप्तस्तत्र दृष्ट्वा जलाशयम् । स्नानं चक्रे ततः श्रान्तो महौजाः प्रत्यपद्यत
ఆపై శక్రుడు (ఇంద్రుడు), ఓ రాజా, అనేక తీర్థాలను సంచరించి క్రమంగా అర్బుదానికి చేరెను. అక్కడ జలాశయాన్ని చూచి శ్రాంతుడైన మహౌజాః స్నానం చేసి, అనంతరం మహత్తర తేజోబలాలను పొందెను.
Verse 6
दुर्गन्धेन विनिर्मुक्तस्ततो देवैः समावृतः । उवाच प्रहसन्वाक्यं शृणुध्वं सर्वदेवताः
దుర్గంధం నుండి విముక్తుడై, తరువాత దేవతలచే పరివృతుడయ్యెను. అప్పుడు చిరునవ్వుతో పలికెను—హే సర్వదేవతలారా, నా మాట వినుడి.
Verse 7
येऽत्र स्नानं करिष्यन्ति प्राप्ते शक्रोच्छ्रये सदा । आश्विने शुक्लपक्षांते ते यास्यंति परां गतिम् । सुश्रीकाश्च भविष्यंति सदा जन्मनिजन्मनि
ఇక్కడ శక్రోచ్ఛ్రయ కాలం వచ్చినప్పుడు ఎల్లప్పుడూ—ఆశ్విన శుక్లపక్షాంతంలో—స్నానం చేసేవారు పరమగతిని పొందుదురు. వారు జన్మజన్మాంతరాలలో సదా శ్రీ-సౌందర్యసంపన్నులై ఉంటారు.
Verse 59
इति श्रीस्कांदे महापुराण एकाशीतिसाहस्र्यां संहितायां सप्तमे प्रभासखण्डे तृतीयेऽर्बुदखंडे महौजसतीर्थप्रभाववर्णनंनामैकोनषष्टितमोऽध्यायः
ఇట్లు శ్రీ స్కంద మహాపురాణము, ఏకాశీతిసాహస్రీ సంహితలో, సప్తమ ప్రభాసఖండంలోని తృతీయ అర్బుదఖండంలో ‘మహౌజసా తీర్థ ప్రభావ వర్ణనము’ అను ఏకోనషష్టితమ అధ్యాయము సమాప్తమైంది.