Adhyaya 19

Verse 1

पुलस्त्य उवाच । ततो गच्छेन्नृपश्रेष्ठ तीर्थं पापप्रणाशनम् । वाराहस्य हरेरिष्टं सदा वाससुखप्रदम्

పులస్త్యుడు పలికెను—ఓ రాజశ్రేష్ఠా! అనంతరం పాపనాశకమైన ఆ తీర్థానికి వెళ్లవలెను; అది వరాహరూప హరికి ప్రియమైనది, సదా నివాససుఖాన్ని ప్రసాదించేది.

Verse 2

वाराहेणावतारेण पृथ्वी तत्र समुद्धृता । हरिणोक्ता स्थिरा तिष्ठ न भेतव्यं कदाचन

వరాహావతారంతో అక్కడ భూమి పైకి ఎత్తబడింది. అప్పుడు హరి ఆమెతో—‘స్థిరంగా నిలుచు; ఎప్పుడూ భయపడవద్దు’ అని పలికెను.

Verse 3

अहं चेतो गमिष्यामि वैकुण्ठे च पुनः शुभे । वरं वरय कल्याणि यद्यदिष्टं सुदुर्लभम्

‘ఇప్పుడు నేను మళ్లీ శుభమైన వైకుంఠానికి వెళ్తాను. ఓ కల్యాణీ! వరం కోరుకో—నీకు ఇష్టమైనది, అది ఎంత దుర్లభమైనదైనా సరే.’

Verse 4

पृथिव्युवाच । यदि देयो वरो मह्यं शंखचक्रगदाधर । अनेन वपुषा तिष्ठ ह्यस्मिंस्तीर्थे सदा हरे

పృథివి పలికెను—‘నాకు వరం ఇవ్వదలచితే, ఓ శంఖచక్రగదాధరా! ఓ హరి, ఈ రూపంతోనే ఈ తీర్థంలో సదా నిలిచియుండుము.’

Verse 5

हरिरुवाच । अनेन वपुषा देवि पर्वतेऽर्बुदसंज्ञके । अहं स्थास्यामि ते वाक्यात्सदा लोक हिते रतः

హరి పలికెను—హే దేవీ! ఈ రూపముతోనే ‘అర్బుద’ అనే పర్వతమున నీ వాక్యానుసారంగా నేను సదా లోకహితమున నిమగ్నుడై నివసించెదను।

Verse 6

ममाग्रे यो ह्रदः पुण्यः सुनिर्मलजलान्वितः । माघमासे सिते पक्ष एकादश्यां समाहितः

నా ముందర ఒక పుణ్య హ్రదము ఉంది, అత్యంత నిర్మల జలములతో నిండినది. మాఘమాస శుక్లపక్ష ఏకాదశీనాడు ఏకాగ్రచిత్తుడై అక్కడ స్నానము చేయువాడు—

Verse 7

तत्र स्नात्वा नरो भक्त्या मुच्यते ब्रह्महत्यया । तत्र श्राद्धं करिष्यंति मनुष्याः श्रद्धयान्विताः

అక్కడ భక్తితో స్నానము చేసిన నరుడు బ్రహ్మహత్య పాపమునుండికూడా విముక్తుడగును. అక్కడే శ్రద్ధయుక్తులైన మనుష్యులు శ్రాద్ధకర్మను నిర్వహించెదరు।

Verse 8

पितॄणां जायते तृप्तिर्यावदाभूतसंप्लवम् । तस्मात्सर्वप्रयत्नेन स्नानं तत्र समाचरेत्

అక్కడ పితృదేవతలకు తృప్తి మహాప్రళయము వరకు నిలిచియుండును. కనుక సమస్త ప్రయత్నములతో ఆ స్థలమున విధివిధానముగా స్నానము చేయవలెను।

Verse 9

पुलस्त्य उवाच । इत्युक्त्वांतर्दधे राजन्गोविंदो गरुडध्वजः । तस्मिन्दिने नृपश्रेष्ठ स्नात्वा व्रतं समाचरेत्

పులస్త్యుడు పలికెను—హే రాజా! ఇలా చెప్పి గరుడధ్వజుడైన గోవిందుడు అంతర్ధానమయ్యెను. హే నృపశ్రేష్ఠా! ఆ దినమున స్నానము చేసి విధివిధానముగా వ్రతమును ఆచరించవలెను।

Verse 10

तर्पणं पिंडदानं च यः कुर्याद्भक्तितत्परः । स याति विष्णुसालोक्यं पूर्वजैः सह पार्थिव

భక్తితో తర్పణం, పిండదానం చేయువాడు, ఓ రాజా, తన పితృదేవతలతో కలిసి విష్ణులోక సాన్నిధ్యాన్ని పొందును।

Verse 11

तत्र दानं प्रशंसंति गत्वा ब्राह्मणसत्तमे । अस्मिंस्तीर्थे नृपश्रेष्ठ गोदानं च करोति यः

అక్కడ, ఓ బ్రాహ్మణోత్తమా, దానం అత్యంతంగా ప్రశంసింపబడుతుంది; మరియు ఓ నృపశ్రేష్ఠా, ఈ తీర్థంలో గోదానం చేయువాడు—

Verse 12

रोमसंख्यानि वर्षाणि स्वर्गे तिष्ठति मानवः । तस्मात्सर्वात्मना राजन्गोदानं च समाचरेत्

శరీర రోమాల సంఖ్యకు సమానమైన సంవత్సరాలు మనిషి స్వర్గంలో నిలుచును; కాబట్టి ఓ రాజా, సంపూర్ణ మనస్సుతో గోదానం ఆచరించవలెను।

Verse 13

एकादश्यां विशेषेण कर्त्तव्यं स्नानमुत्तमम् । दानं कुर्याद्यथाशक्त्या स याति परमां गतिम्

ప్రత్యేకంగా ఏకాదశీనాడు ఉత్తమ స్నానం చేయవలెను; శక్తి మేరకు దానం చేయాలి—అద్వారా పరమగతిని పొందును।

Verse 19

इति श्रीस्कांदे महापुराण एकाशीतिसाहस्र्यां संहितायां सप्तमे प्रभासखंडे तृतीयेऽर्बुदखंडे वाराहतीर्थमाहात्म्यवर्णनंनामैकोनविंशोध्यायः

ఇట్లు శ్రీ స్కంద మహాపురాణము, ఏకాశీతిసాహస్రీ సంహితలోని సప్తమ ప్రభాసఖండములో, తృతీయ అర్బుదఖండములో ‘వారాహతీర్థమాహాత్మ్యవర్ణన’ అను పందొమ్మిదవ అధ్యాయము సమాప్తమైంది।