Adhyaya 15

Verse 1

पुलस्त्य उवाच । ततः शुक्रेश्वरं गच्छेच्छुक्रेण स्थापितं पुरा । यं दृष्ट्वा मानवः सद्यः सर्वपापैः प्रमुच्यते

పులస్త్యుడు పలికెను—అనంతరం శుక్రుడు పూర్వం స్థాపించిన శుక్రేశ్వరుని దర్శించుటకు వెళ్లవలెను. ఆయనను దర్శించిన మనిషి తక్షణమే సమస్త పాపాల నుండి విముక్తుడగును।

Verse 2

दृष्ट्वा दैत्यान्पुरा देवैर्निर्जितान्नृपसत्तम । चिन्तयामास मेधावी भार्गवस्तान्प्रति द्विजः

హే నృపసత్తమా! పూర్వకాలంలో దేవతలచే దైత్యులు ఓడించబడినదాన్ని చూసి, మేధావి భార్గవ బ్రాహ్మణుడు వారిని గురించి ఆలోచించసాగెను।

Verse 3

कथं दैत्याः सुराञ्जित्वा प्राप्स्यंति च महायशः । आराध्य शंकरं सिद्धिं गच्छामि मनसेप्सितम्

‘దైత్యులు దేవతలను జయించి మహాయశస్సు ఎలా పొందగలరు? శంకరుని ఆరాధించి, నా మనసుకు ఇష్టమైన సిద్ధిని నేను పొందుదును’ అని అతడు మనసులో తలంచెను।

Verse 4

एवं स निश्चयं कृत्वा गतोऽर्बुदमथाचलम् । भूमे विवरमासाद्य तपस्तेपे सुदारुणम्

ఇలా నిశ్చయం చేసుకొని అతడు అర్బుద పర్వతానికి వెళ్లెను. భూమిలోని ఒక చీలికను చేరి అతడు అత్యంత ఘోర తపస్సు చేసెను.

Verse 5

शिवलिंगं प्रतिष्ठाप्य धूपगंधानुलेपनैः । अनिशं पूजयामास श्रद्धया परयान्वितः

శివలింగాన్ని ప్రతిష్ఠించి ధూపము, సుగంధ ద్రవ్యములు, అనులేపనములతో పరమ శ్రద్ధతో నిరంతరం పూజించెను.

Verse 6

ततो वर्षसहस्रांते तुतोष भगवाञ्छिवः । तस्य संदर्शनं दत्त्वा वाक्यमेतदुवाच ह

అనంతరం వెయ్యి సంవత్సరాల చివరికి భగవాన్ శివుడు ప్రసన్నుడయ్యెను. అతనికి దర్శనం ఇచ్చి ఈ వాక్యములు పలికెను.

Verse 7

श्रीमहादेव उवाच । परितुष्टोऽस्मि ते विप्र भक्त्या तव द्विजोत्तम । वरं वरय भद्रं ते यद्यपि स्यात्सुदुर्लभम्

శ్రీమహాదేవుడు పలికెను— ఓ విప్రా, ఓ ద్విజోత్తమా! నీ భక్తిచేత నేను పూర్తిగా ప్రసన్నుడను. నీకు మంగళం కలుగుగాక; అత్యంత దుర్లభమైనదైనా ఒక వరం కోరుకొనుము.

Verse 8

शुक्र उवाच । यदि तुष्टो महादेव विद्यां देहि महेश्वर । यया जीवंति संप्राप्ता मृत्युं संख्येपि जंतवः

శుక్రుడు పలికెను— ఓ మహాదేవా, ఓ మహేశ్వరా! మీరు ప్రసన్నులైతే, మరణాన్ని పొందిన జీవులు కూడా తిరిగి జీవించునట్లు చేయు ఆ విద్యను నాకు ప్రసాదించండి.

Verse 9

पुलस्त्य उवाच । प्रदाय वै शिवस्तस्मै तां विद्यां नृपसत्तम । अब्रवीच्च पुनः शुक्रं वरमन्यं वृणीष्व मे

పులస్త్యుడు పలికెను—ఓ నృపశ్రేష్ఠా! అతనికి ఆ విద్యను ప్రసాదించిన శివుడు మళ్లీ శుక్రునితో—‘నన్ను మరొక వరం కోరుకొనుము’ అని అన్నాడు.

Verse 10

शुक्र उवाच । एतत्कार्तिकमासस्य शुक्लाष्टम्यां तु यः स्पृशेत् । ततो लिंगं पूजयेच्च यः पुमाञ्छ्रद्धयान्वितः

శుక్రుడు పలికెను—కార్తికమాస శుక్లాష్టమి నాడు ఎవడు (ఈ తీర్థ/జలాన్ని) స్పర్శించి, ఆపై శ్రద్ధతో లింగాన్ని పూజించునో—

Verse 11

अल्पमृत्युभयं तस्य मा भूत्तव प्रसादतः । इष्टान्कामानवाप्नोतु इहलोके परत्र च

నీ ప్రసాదముచేత అతనికి అకాలమరణ భయం కలుగకూడదు; మరియు ఇహలోకములోను పరలోకములోను అతడు ఇష్టకామ్యాలను పొందుగాక.

Verse 12

पुलस्त्य उवाच । एवमस्त्विति स प्रोच्य तत्रैवांतरधीयत । शुक्रोपि दानवान्संख्ये हतान्देवैरनेकशः

పులస్త్యుడు పలికెను—‘ఏవమస్తు’ అని చెప్పి ఆయన అక్కడే అంతర్ధానమయ్యాడు. శుక్రుడు కూడా యుద్ధంలో దేవతలచే అనేక విధాలుగా హతమైన దానవులను చూచెను.

Verse 13

विद्यायाश्च प्रभावेन जीवयामास तान्मुनिः । तस्याग्रेऽस्मिन्महाकुण्डं निर्मलं पापनाशनम्

ఆ విద్య ప్రభావముచేత ముని వారిని పునర్జీవింపజేశాడు. అతని ముందర ఇక్కడ ఈ మహాకుండము ఉంది—నిర్మలమైనది, పాపనాశకమైనది.

Verse 14

तत्र स्नातो नरः सम्यक्पातकैश्च प्रमुच्यते । तत्र श्राद्धेन राजेंद्र तुष्टा यांति पितामहाः

అక్కడ విధివిధానంగా స్నానం చేసిన మనిషి సమస్త పాపాల నుండి విముక్తుడవుతాడు. ఓ రాజేంద్రా, అక్కడ శ్రాద్ధం చేయగా పితృదేవతలు తృప్తి పొంది సంతోషంతో ప్రస్థానమవుతారు.

Verse 15

तर्पिताः सलिलेनैव किं पुनः पिंडदानतः । तस्मात्सर्वप्रयत्नेन स्नानं तत्र समाचरेत्

కేవలం జలతర్పణంతోనే పితృదేవతలు తృప్తి చెందితే, పిండదానం చేస్తే మరెంతగా తృప్తి చెందుతారో! అందువల్ల అన్ని ప్రయత్నాలతో ఆ తీర్థంలో స్నానం విధిగా ఆచరించాలి.