Adhyaya 14

Verse 1

पुलस्त्य उवाच । ततो गच्छेन्नृपश्रेष्ठ देवं सिद्धेश्वरं परम् । सिद्धिदं प्राणिनां सम्यक्सिद्धेन स्थापितं पुरा

పులస్త్యుడు పలికెను—అనంతరం, ఓ నృపశ్రేష్ఠా, పరమదేవుడైన సిద్ధేశ్వరుని దర్శనార్థం వెళ్లాలి. ఆయన ప్రాణులకు సిద్ధిని ప్రసాదించువాడు; పూర్వకాలంలో ఒక సిద్ధుడు ఆయనను అక్కడ సమ్యకంగా స్థాపించాడు।

Verse 2

तत्र विश्वावसुर्नाम सिद्धस्तेपे महातपः । बहुवर्षाणि संस्थाप्य शिवं भक्तिपरायणः

అక్కడ విశ్వావసు అనే సిద్ధుడు మహాతపస్సు చేశాడు. శివుని స్థాపించి, అనేక సంవత్సరాలు భక్తిలో పరాయణుడై తపస్సు సాగించాడు।

Verse 3

जितक्रोधो जितमदो जितसर्वेंद्रियक्रियः । तावद्वर्षसहस्रांते भगवान्वृषभध्वजः । तुतोष नृपतेस्तस्य स्वयं दर्शनमाययौ

క్రోధమును, మదమును జయించి, సమస్త ఇంద్రియక్రియలను నియంత్రించిన ఆ రాజర్షికి వెయ్యేళ్లు పూర్తైనప్పుడు వృషభధ్వజుడైన భగవాన్ శివుడు ప్రసన్నుడై స్వయంగా దర్శనమిచ్చుటకు వచ్చెను।

Verse 4

अब्रवीत्तं महादेवो वरदोस्मीति पार्थिव

మహాదేవుడు ఆ రాజునితో పలికెను— “ఓ పార్థివా, నేను వరదాతను.”

Verse 5

श्रीभगवानुवाच । वरं वरय भद्रं ते यत्ते मनसि वर्त्तते । दास्यामि ते प्रसन्नोऽहं यद्यपि स्यात्सुदुर्लभम्

శ్రీభగవానుడు పలికెను— “వరమును కోరుకో; నీకు మంగళం కలుగుగాక. నీ మనసులో ఉన్నదేదైనా, నేను ప్రసన్నుడను; అది అత్యంత దుర్లభమైనదైనా నీకు ఇస్తాను.”

Verse 6

विश्वावसुरुवाच । एतल्लिंगं सुरश्रेष्ठ ध्यात्वा मनसि निश्चयम् । सर्वान्कामानवाप्नोतु प्रसादात्तव शंकर

విశ్వావసువు పలికెను— “హే దేవశ్రేష్ఠా, హే శంకరా! ఈ లింగాన్ని మనస్సులో దృఢనిశ్చయంతో ధ్యానించినవాడు, నీ ప్రసాదంతో సమస్త కోరికలను పొందుగాక.”

Verse 7

पुलस्त्य उवाच । एवमस्त्विति स प्रोच्य तत्रैवांतरधीयत । सिद्धेश्वरं ततो गत्वा सिद्धिं याति सहस्रशः

పులస్త్యుడు పలికెను— “ఎవమస్తు” అని చెప్పి ఆయన అక్కడే అంతర్ధానమయ్యెను. అనంతరం సిద్ధేశ్వరుని దర్శించి, సాధకుడు వేల విధాల సిద్ధులను పొందును.

Verse 8

प्रभावात्तस्य लिंगस्य कामानिष्टानवाप्नुयुः । ततो धर्मक्रियाः सर्वा गता नाशं धरातले

ఆ లింగముని మహాప్రభావముచేత జనులు తమ ఇష్టకామ్యములను పొందిరి. అప్పుడు భూమిపై సమస్త ధర్మక్రియలు క్షీణించి నాశమునకు దారితీశాయి.

Verse 9

न कश्चिद्यजते यज्ञैर्न दानानि प्रयच्छति । सिद्धेश्वरप्रसादेन सिद्धिं यांति नरा भुवि

ఎవరూ యజ్ఞములు చేయక, ఎవరూ దానములు ఇవ్వకున్నా, సిద్ధేశ్వరుని ప్రసాదముచేత భూమిపై మనుష్యులు సిద్ధిని పొందుదురు.

Verse 10

उच्छिन्नेषु च यज्ञेषु दानेषु नृपसत्तम । इन्द्राद्यास्त्रिदशाः सर्वे परं दुःखमुपागताः

హే నృపశ్రేష్ఠా! యజ్ఞములు, దానములు నిలిచిపోయినప్పుడు ఇంద్రాది సమస్త దేవతలు పరమ దుఃఖమునకు లోనయ్యారు.

Verse 11

ज्ञात्वा यज्ञविघातं च तद्विघाताय वासवः । वज्रेणाच्छादयामास यथा सिद्धिर्न जायते

యజ్ఞవిఘాతం తెలిసికొని, దానిని మరింత అడ్డుకొనుటకై వాసవుడు (ఇంద్రుడు) వజ్రముతో ఆవరించాడు; తద్వారా సిద్ధి జనించకుండునట్లు.

Verse 12

तथापि संनिधौ तस्य सिद्धेशस्य नृपोत्तम । कर्मणो जायते सिद्धिः पातकस्य परिक्षयः

అయినప్పటికీ, హే నృపోత్తమా! ఆ సిద్ధేశుని సన్నిధిలో కర్మసిద్ధి కలుగును, పాపము సంపూర్ణంగా క్షయమగును.

Verse 13

यस्तु माघचतुर्द्दश्यां सोमवारे नृपोत्तम । शुक्लायां वाथ कृष्णायां स्पृष्ट्वा सिद्धो भवेन्नरः

హే నృపోత్తమా! మాఘమాస చతుర్దశినాడు, సోమవారంలో—శుక్లపక్షమో కృష్ణపక్షమో—ఆ పవిత్ర స్థలము/వస్తువును స్పర్శించినవాడు సిద్ధిని పొందును।

Verse 14

अद्यापि जायते सिद्धिः सत्यमेतन्मयोदितम् । तस्मात्सिद्धेश्वरं गत्वा नत्वा यास्यति सद्गतिम्

ఇప్పటికీ సిద్ధి కలుగుతుంది—ఇది నేను సత్యంగా ప్రకటించాను. కనుక సిద్ధేశ్వరుని వద్దకు వెళ్లి, భక్తితో నమస్కరించి, అతడు సద్గతిని పొందును।