Adhyaya 11

Verse 1

पुलस्त्य उवाच । ततो गच्छेन्नृपश्रेष्ठ देवं कोटीश्वरं परम् । यं दृष्ट्वा मानवः सम्यक्परां सिद्धिमवाप्नुयात्

పులస్త్యుడు పలికెను—హే నృపశ్రేష్ఠా! తదుపరి పరమదేవుడైన కోటీశ్వరుని దర్శనార్థం వెళ్ళుము. ఆయనను సమ్యగ్దర్శించినవాడు పరమసిద్ధిని పొందును.

Verse 2

शृणु तत्राभवत्पूर्वं यदाश्चर्यं महीपते । दक्षिणस्या मुनिवराः कोटिसंख्याप्रमाणतः

హే మహీపతే! వినుము—అక్కడ పూర్వకాలంలో జరిగిన ఆశ్చర్యాన్ని. దక్షిణ దిక్కునుండి కోటి సంఖ్యలో మునివరులు సమాగమించారు.

Verse 3

अन्योऽन्यं स्पर्धया सर्वे हेलयाऽर्बुदमागताः । अहं पूर्वमहं पूर्वं प्रपश्याम्यचलेश्वरम्

వారందరూ పరస్పర స్పర్ధతో, నిర్లక్ష్యంగా తొందరపడి అర్బుదానికి వచ్చారు—“నేనే ముందుగా, నేనే ముందుగా” అని అచలేశ్వరుని దర్శించుటకు ఉత్సుకులయ్యారు.

Verse 4

आगमिष्यति यः पश्चाद्ब्राह्मणः श्वा भविष्यति । पापीयान्भक्तिरहितः श्रद्धाहीनो भविष्यति

ఎవడు తరువాత వచ్చునో, వాడు బ్రాహ్మణుడైనా కుక్కగా మారును; అతడు మరింత పాపిష్ఠుడు, భక్తిలేని వాడు, శ్రద్ధలేని వాడైపోవును.

Verse 5

इत्येवं स्पर्धमानास्ते हेलयाऽर्बुदमागताः । ततः सर्वे यतात्मानः सम्यग्व्रतपरायणाः

ఇలా స్పర్ధపడుతూ వారు నిర్లక్ష్యంగా అర్బుదానికి వచ్చారు; ఆపై వారందరూ యతాత్ములై, సమ్యకంగా వ్రతపరాయణులయ్యారు.

Verse 6

शांतास्तपस्विनः सर्वे वेदविद्याविशारदाः । तेषामीहितमाज्ञाय सम्यक्कामनिषूदनः

వారందరూ శాంతస్వభావులైన తపస్వులు, వేదవిద్యలలో నిపుణులు. వారి అభిప్రాయాన్ని సరిగా గ్రహించి కామనిషూదనుడు తగినట్లు స్పందించాడు।

Verse 7

कृपया परयाविष्टो भक्तिभावान्महेश्वरः । कोटिं कृत्वाऽत्मलिंगानां तस्मिन्स्थाने व्यवस्थितः

పరమ కరుణతో కదిలి, భక్తుల భక్తిభావంతో ప్రేరితుడైన మహేశ్వరుడు తన స్వలింగముల కోటిని ప్రదర్శించి, ఆ స్థలంలోనే స్థిరంగా నిలిచాడు।

Verse 8

एकस्मिन्नेव काले तु सर्वैर्दृष्टो महेश्वरः । मुनिभिश्च नृपश्रेष्ठ कोटिसंख्यैः पृथक्पृथक्

ఒకే క్షణంలో మహేశ్వరుడు అందరికీ దర్శనమిచ్చాడు; ఓ రాజశ్రేష్ఠా, కోటి సంఖ్యలో మునులు ఆయనను వేర్వేరుగా దర్శించారు।

Verse 9

अथ ते मुनयः सर्वे समं दृष्ट्वा महेश्वरम् । विस्मयोत्फुल्लनयना साधुसाध्विति चाब्रुवन्

అప్పుడు ఆ మునులందరూ మహేశ్వరుని సమంగా దర్శించి, ఆశ్చర్యంతో విప్పారిన కన్నులతో ‘సాధు! సాధు!’ అని పలికారు।

Verse 10

भक्तियुक्ता द्विजाः सर्वेऽस्तुवंस्ते वैदिकैः स्तवैः । तेषां तुष्टस्ततः शंभुर्वाक्यमेतदुवाच ह

భక్తితో నిండిన ద్విజులందరూ వైదిక స్తోత్రాలతో ఆయనను స్తుతించారు. వారితో సంతుష్టుడైన శంభువు అప్పుడు ఈ వాక్యాన్ని పలికాడు।

Verse 11

श्रीमहादेव उवाच । तुष्टोऽहं मुनयः सर्वे श्रद्धया परया हि वः । वरं वै व्रियतां शीघ्रं सर्वैश्चैव पृथक्पृथक्

శ్రీమహాదేవుడు పలికెను—ఓ మునులారా! మీ పరమ శ్రద్ధచేత నేను సంతుష్టుడను. కనుక త్వరగా వరం కోరండి; మీలో ప్రతి ఒక్కరూ విడివిడిగా వరం ఎంచుకోండి।

Verse 12

ऋषय ऊचुः । एष एव वरोऽस्माकं सर्वेषां हृदि वर्त्तितः । युगपद्दर्शनाद्देव जायतां फलमुत्तमम्

ఋషులు పలికిరి—మా అందరి హృదయాలలో నిలిచిన వరం ఇదొక్కటే. ఓ దేవా! ఈ సమకాల దర్శనమునుండి పరమోత్తమ ఫలం కలుగుగాక।

Verse 13

श्रीमहादेव उवाच । न वृथा दर्शनं मे स्याद्विशेषाद्ब्राह्मणस्य च । दर्शनं ये करिष्यंति तेषां च तीर्थजं फलम्

శ్రీమహాదేవుడు పలికెను—నా దర్శనం వ్యర్థం కాదుగాక, విశేషంగా బ్రాహ్మణునికి. ఎవరు నా దర్శనం పొందుదురో వారికి తీర్థజ ఫలమును కూడా లభించును।

Verse 14

मुनय ऊचुः । अवश्यं यदि दातव्यो वरोऽस्माकं महेश्वर । एकं कोटिमयं लिंगं क्रियतां वृषभध्वज

మునులు పలికిరి—ఓ మహేశ్వరా! మాకు తప్పక వరం ఇవ్వవలసినదైతే, ఓ వృషభధ్వజా! కోటిలింగసమమైన ఒకే కోటిమయ లింగాన్ని నిర్మించుము।

Verse 15

यस्मिन्दृष्टे फलं नृणां जायते कोटिलिंगजम् । एवमेष वरोऽस्माकं दीयतां वृषभध्वज

దాని దర్శనముచేత మనుష్యులకు కోటిలింగజ ఫలముతో సమానమైన ఫలం కలుగుగాక—ఇదే మా వరం. ఓ వృషభధ్వజా! దానిని ప్రసాదించుము।

Verse 16

पुलस्त्य उवाच । एवं सप्रार्थमानानां मुनीनां भावितात्मनाम् । निर्भिद्य पर्वतश्रेष्ठं सहसा लिंगमुद्गतम्

పులస్త్యుడు పలికెను—ఇట్లు భావితాత్ములైన మునులు ప్రార్థించుచుండగా, పర్వతశ్రేష్ఠాన్ని చీల్చి సహసా ఒక శివలింగము ఉద్భవించెను।

Verse 17

एतस्मिन्नेव काले तु वागुवाचाशरीरिणी । कृपया परया सर्वांस्तानृषीन्वसुधाधिप

అదే సమయంలో, ఓ వసుధాధిపా, పరమ కృపచేత ప్రేరితమైన అశరీరి వాణి ఆ సమస్త ఋషులను ఉద్దేశించి పలికెను।

Verse 18

वागुवाच । कोटीश्वराख्यं मे लिंगं लोके ख्यातिं गमिष्यति । माघकृष्णचतुर्द्दश्यां यश्चैनं पूजयिष्यति

వాణి పలికెను—‘నా లింగము “కోటీశ్వర” అనే నామంతో లోకమందు ఖ్యాతి పొందును. మాఘమాస కృష్ణపక్ష చతుర్దశిన దీనిని పూజించువాడు…’

Verse 19

सर्वं कोटिगुणं तस्य फलं विप्रा भविष्यति । दाक्षिणात्यो नरो यस्तु श्राद्धमत्र करिष्यति

…హే విప్రులారా, అతనికి సమస్త ఫలము కోటిగుణముగా కలుగును. మరియు దాక్షిణాత్యుడైన నరుడు ఇక్కడ శ్రాద్ధము చేయునట్లయితే…

Verse 20

फलं कोटिगुणं तस्य गयाश्राद्धसमं भवेत् । तस्माद्विशेषतः पूज्यं मम लिंगं च मानवैः

…అతనికి ఫలము కోటిగుణమై గయాశ్రాద్ధసమానమగును. కనుక మనుష్యులు నా లింగమును విశేష భక్తితో పూజించవలెను।

Verse 21

पुलस्त्य उवाच । एवमुक्त्वा तु सा वाणी विरराम महीपते । ततस्ते मुनयः सर्वे गंधधूपानुलेपनैः

పులస్త్యుడు పలికెను—ఓ మహీపతే! ఇలా చెప్పి ఆ వాణి నిశ్శబ్దమైంది. ఆపై సమస్త మునులు గంధము, ధూపము, సుగంధ అనులేపనములతో (పూజార్థం) సమీపించారు.

Verse 22

तल्लिंगं पूजयामासुः श्रद्धया परया नृप । पूजयित्वा गताः सिद्धिं सर्वे लिंगप्रसादतः

ఓ నృపా! వారు పరమ శ్రద్ధతో ఆ లింగాన్ని పూజించారు. పూజించి, లింగప్రసాదముచేత అందరూ సిద్ధిని పొందారు.