Skanda Purana — Nagara Khanda, Shloka 9
ततः कालविपाकेन स पंचत्वमुपागतः । ब्राह्मणस्य गृहे जातः पुरेऽत्रैव द्विजोत्तमाः । जातिस्मरः प्रभायुक्तः पितृमातृप्रतुष्टिदः
tataḥ kālavipākena sa paṃcatvamupāgataḥ | brāhmaṇasya gṛhe jātaḥ pure'traiva dvijottamāḥ | jātismaraḥ prabhāyuktaḥ pitṛmātṛpratuṣṭidaḥ
తర్వాత కాలపరిణామవశాత్తు అతడు పంచత్వాన్ని పొందాడు. ఓ ద్విజోత్తములారా, ఈ నగరంలోనే ఒక బ్రాహ్మణుని ఇంట జన్మించాడు; పూర్వజన్మస్మరణతో, తేజస్సుతో, తల్లిదండ్రులకు పరమ సంతృప్తి కలిగించేవాడయ్యాడు।
Narrator (contextual Purāṇic narration within Tīrthamāhātmya; likely Skanda as principal expositor in Māhātmya-style discourse)
Type: kshetra
Listener: द्विजोत्तमाः
Scene: A narrative transition: the devotee’s death and immediate auspicious rebirth in the same sacred city—shown as a brāhmaṇa household with a radiant child whose eyes suggest remembrance of a former life; parents appear blessed and content.
FAQs
Time and karma mature inevitably, shaping death and rebirth; virtuous character expresses itself as devotion and service to one’s parents.
The verse points to “this very city” within the Nāgarakhaṇḍa Tīrthamāhātmya context; the specific tīrtha is implied by the surrounding passage rather than named in this single śloka.
None explicitly here; the verse establishes rebirth and dhārmic disposition (parental satisfaction) as the narrative foundation.