Skanda Purana — Nagara Khanda, Shloka 13
अथ चन्द्रोत्थहर्म्यस्य माहात्म्यं तद्द्विजोत्तमाः । ज्ञात्वा ब्रह्मादयो देवा भयसंत्रस्तमानसाः । तद्विघ्नार्थमिदं प्रोचुर्मेरुमूर्धानमाश्रिताः
atha candrotthaharmyasya māhātmyaṃ taddvijottamāḥ | jñātvā brahmādayo devā bhayasaṃtrastamānasāḥ | tadvighnārthamidaṃ procurmerumūrdhānamāśritāḥ
అనంతరం, ఓ ద్విజోత్తములారా, ఈ చంద్రోత్థ ప్రాసాద-మందిర మహిమను తెలిసికొని బ్రహ్మాది దేవతలు మనస్సులో భయంతో కలవరపడ్డారు; మేరువు శిఖరాన్ని ఆశ్రయించి దానికి విఘ్నం కలిగించుటకై ఈ మాటలు పలికారు।
Sūta (deduced)
Tirtha: Meru-śikhara (as narrative locus)
Type: peak
Listener: dvijottamāḥ
Scene: Brahmā and the devas gather on Meru’s luminous summit, faces tense with concern, speaking a plan to create obstacles against the rising fame of the Soma-born palace-shrine.
FAQs
Great dharmic merit can provoke cosmic tension in Purāṇic storytelling; obstacles test and highlight the exceptional power of a sacred act.
The narrative centers on the glory of a Candra-related shrine (candrottha-harmya) within the tīrtha-māhātmya framework.
No direct rite is prescribed here; it sets up the mythic background explaining why the Candra-prāsāda practice becomes contested.