Skanda Purana — Nagara Khanda, Shloka 17
ततः प्रासादमासाद्य सुपर्णाख्यसमुद्भवम् । यावत्प्राप्तः परित्यक्तस्ताव त्प्राणैरुपोषितः
tataḥ prāsādamāsādya suparṇākhyasamudbhavam | yāvatprāptaḥ parityaktastāva tprāṇairupoṣitaḥ
అప్పుడు అతడు సుపర్ణాఖ్య అనే స్థలంలో ఉద్భవించిన ఆ ప్రాసాద-మందిరాన్ని చేరాడు. పరిత్యక్తుడై, ప్రాణమాత్రమే ఆధారంగా ఉపవాసంలా సహిస్తూ అక్కడికి వచ్చాడు.
Narrator (contextual Purāṇic narration within Tīrthamāhātmya; specific speaker not explicit in the verse)
Tirtha: Suparṇākhyā
Type: kshetra
Scene: At the edge of collapse, the pilgrim reaches a newly arisen temple at Suparṇākhyā; the prāsāda glows, and the man stands trembling, sustained only by breath, hands folded in añjali.
FAQs
Approaching a sacred shrine, even in utter destitution, is depicted as spiritually potent—arrival at the tīrtha/temple becomes the turning point.
The Suparṇākhyā-associated prāsāda (temple/shrine) within this kṣetra.
Upavāsa is implied through “upoṣitaḥ” (enduring without food), highlighting austerity caused by circumstance rather than formal vow.