Adhyaya 76

Verse 1

। सूत उवाच । तथान्यदपि तत्रास्ति भास्करत्रितयं शुभम् । यैस्तुष्टैस्त्रिषु लोकेषु मानवो मुक्तिमाप्नुयात्

సూతుడు పలికెను—అక్కడే భాస్కరుల శుభమైన త్రయం ఉంది. వారు ప్రసన్నులైతే మనిషి మూడు లోకాలలో ప్రసిద్ధమైన ముక్తిని పొందుతాడు.

Verse 2

मुण्डीरं प्रथमं तत्र कालप्रियं तथापरम् । मूलस्थानं तृतीयं च सर्वव्याधिविनाशनम्

అక్కడ మొదటిది ముండీరము, రెండవది అలాగే కాలప్రియము; మూడవది మూలస్థానము, అది సమస్త వ్యాధులను నశింపజేస్తుంది.

Verse 3

तत्र संक्रमते सूर्यो मुंडीरे रजनीक्षये । कालप्रिये च मध्याह्ने मूलस्थाने क्षपागमे

అక్కడ సూర్యుడు ముండీరంలో రాత్రి అంత్య సమయంలో, కాలప్రియంలో మధ్యాహ్న వేళ, మూలస్థానంలో రాత్రి ఆగమన సమయంలో ప్రత్యేకంగా సంక్రమిస్తాడు.

Verse 4

तस्मिन्काले नरो भक्त्या पश्येदप्येकमेवच । कृतक्षणो नरो मोक्षं सत्यं याति न संशयः

ఆ సమయంలో భక్తితో వీటిలో ఒక్కదానినైనా దర్శించిన మనిషికి ఆ క్షణం సార్థకం అవుతుంది; అతడు నిశ్చయంగా మోక్షాన్ని పొందుతాడు—సందేహం లేదు.

Verse 5

ऋषय ऊचुः । मुंडीरः पूर्वदिग्भागे धरित्र्याः श्रूयते किल । मध्ये कालप्रियो देवो मूलस्थानं तदन्तरे

ఋషులు పలికిరి—భూమి తూర్పు దిశాభాగంలో ముండీరము ప్రసిద్ధమని వినబడుచున్నది; మధ్యలో కాలప్రియ దేవుడు విరాజిల్లుచున్నాడు; ఆ రెండింటి మధ్య మూలస్థానం ఉన్నది।

Verse 6

तत्कथं ते त्रयस्तत्र संजाताः सूत भास्कराः । हाटकेश्वरजे क्षेत्रे सर्वं नो ब्रूहि विस्तरात्

అయితే ఓ సూతా! అక్కడ ఆ ముగ్గురు భాస్కరులు ఎలా జన్మించిరి? హాటకేశ్వర క్షేత్రంలో జరిగినదంతా మాకు విస్తారంగా చెప్పుము।

Verse 7

सूत उवाच । अस्ति सागरपर्यंते विटंकपुरमुत्तमम् । समुद्रवीचिसंसक्तप्रोच्चप्राकारमण्डनम्

సూతుడు పలికెను—సముద్ర తీరాంతంలో విటంకపురమనే ఉత్తమ నగరం ఉంది; సముద్ర తరంగస్పర్శంతో, ఎత్తైన ప్రాకారాలతో అలంకృతమై ఉంది।

Verse 8

तत्राभूद्ब्राह्मणः कश्चित्कुष्ठव्याधिसमन्वितः । पूर्वकर्मविपाकेन यौवनेसमुपस्थिते

అక్కడ ఒక బ్రాహ్మణుడు కుష్ఠవ్యాధితో బాధపడుచుండెను; పూర్వకర్మఫలవిపాకముచేత ఆ వ్యాధి అతని యౌవనంలోనే వచ్చి చేరెను।

Verse 9

तस्य भार्याऽभवत्साध्वी कुलीना शीलमंडना । तथाभूतमपि प्रायः सा पश्यति यथा स्मरम्

అతని భార్య సాధ్వి—కులీనా, శీలమనే ఆభరణంతో అలంకృత. అతడు అలా అయినప్పటికీ ఆమె అతనిని ఎక్కువగా ప్రియుడినే తలచి చూచుచుండెను।

Verse 10

औषधानि विचित्राणि महार्घ्याण्यपि चाददे । तदर्थमुपलेपांश्च पथ्यानि विविधानि च

ఆమె నానావిధమైన విచిత్ర ఔషధాలను, విలువైనవాటినికూడా సమకూర్చింది. ఆ ప్రయోజనార్థం ఔషధ లేపనాలు మరియు అనేక విధాల పథ్య నియమాలనూ తెచ్చింది.

Verse 11

तथा भिषग्वरान्नित्यमानिनाय च सादरम् । तदर्थे न गुणस्तस्य तथापि स्याच्छरीरजः

అలాగే అతడు ప్రతిదినం గౌరవంతో ఉత్తమ వైద్యులను తీసుకొచ్చేవాడు. అయినా ఆ ప్రయత్నం వల్ల అతనికి లాభం కలగలేదు; శరీరజ వ్యాధి మాత్రం అలాగే నిలిచింది.

Verse 12

यथायथा स गृह्णाति भेषजानि द्विजोत्तमाः । कुष्ठेन सर्वगात्रेषु व्याप्यते च तथातथा

హే ద్విజోత్తమా! అతడు ఎంతెంతసార్లు ఔషధాలను తీసుకున్నాడో, అంతంతసార్లు కుష్ఠం అతని సమస్త అవయవాలలో వ్యాపించసాగింది.

Verse 13

अथैवं वर्तमानस्य तस्य विप्रवरस्य च । गृहेऽतिथिः समायातः कश्चित्पांथः श्रमान्वितः

ఇలా జీవిస్తున్న ఆ శ్రేష్ఠ బ్రాహ్మణుని ఇంటికి, మార్గశ్రమతో అలసిన ఒక ప్రయాణికుడు అతిథిగా వచ్చాడు.

Verse 14

अथ विप्रं गृहं प्राप्तं दृष्ट्वा तस्य सती प्रिया । अज्ञातमपिसद्भक्त्या सूपचारैरतोषयत्

ఇంటికి వచ్చిన ఆ బ్రాహ్మణుణ్ని చూసి, అతని సతీమణి—అతడు తెలియని వాడైనా—నిజమైన భక్తితో, తగిన ఉపచారాలతో అతనిని సంతృప్తిపరిచింది.

Verse 15

अथ तं स्नातमाचांतं कृताहारं द्विजोत्तमम् । विश्रान्तं शयने विप्रः प्रोवाच स गृहाधिपः

అప్పుడు ఆ ద్విజోత్తముడు స్నానం చేసి ఆచమనం చేసి భోజనం చేసి శయ్యపై విశ్రాంతి పొందగా, గృహస్థ బ్రాహ్మణుడు అతనితో పలికెను।

Verse 16

तेजोऽन्वितं यथा भानुं रूपौदार्यगुणान्वितम् । यौवने वर्तमानं च मूर्तं काममिवापरम्

అతడు సూర్యునివలె తేజస్సుతో, రూప-ఔదార్య-గుణాలతో సమన్వితుడు; యౌవనంలో నిలిచి, మరొక మూర్తిమంత కామదేవుడివలె కనిపించెను।

Verse 17

कुष्ठ्युवाच । कुत आगम्यते विप्र क्व यास्यसि वदाऽधुना । एवं लावण्ययुक्तोऽपि किमेकाकी यथार्तिभाक्

కుష్ఠి అన్నాడు—ఓ విప్రా, నీవు ఎక్కడి నుండి వచ్చితివి? ఇప్పుడు ఎక్కడికి వెళ్తివి? ఇంత లావణ్యమున్నా నీవెందుకు ఒంటరిగా, దుఃఖభారంతో ఉన్నవానివలె?

Verse 18

पथिक उवाच । अस्ति कान्तीपुरीनाम पुरंदरपुरी यथा । सुस्थितैः सेविता नित्यं जनैर्धर्मव्रतान्वितैः

పథికుడు అన్నాడు—‘కాంతీపురీ’ అనే ఒక నగరం ఉంది, అది పురందరుడు (ఇంద్రుడు) నగరంలాంటిది; అక్కడ ధర్మవ్రతాలతో యుక్తమైన స్థిరజనులు నిత్యం నివసించి సేవిస్తారు।

Verse 19

तस्यामहं कृतावासो गृहस्थाश्रममावहन् । ग्रस्तः कुष्ठेन रौद्रेण यथा त्वं द्विजसत्तम

నేను అక్కడే నివసిస్తూ గృహస్థాశ్రమాన్ని ఆచరించుచుండితిని; కాని భయంకరమైన కుష్ఠం నన్ను గ్రసించింది—నిన్ను గ్రసించినట్లే, ఓ ద్విజసత్తమా।

Verse 20

ततः श्रुतं मया तावत्पुराणे स्कान्दसंज्ञिते । भास्करत्रितयं भूमौ सर्वव्याधिविनाशनम्

అప్పుడు స్కందనామక పురాణంలో నేను విన్నాను—భూమిపై ‘భాస్కరత్రితయ’ అనే తీర్థం ఉంది; అది సమస్త వ్యాధులను నశింపజేస్తుంది।

Verse 21

ततो निर्वेदमापन्नो भेषजैः क्लेशितश्चिरम् । क्षारैश्चाम्लैः कषायैश्च कटुकैरथ तिक्तकैः

అప్పుడు అతడు ఔషధాలతో దీర్ఘకాలం బాధపడుతూ—క్షార, ఆమ్ల, కషాయ, కటు, తిక్త చికిత్సలతో క్షోభితుడై—గాఢ నిర్వేదానికి లోనయ్యాడు।

Verse 22

ततो विनिश्चयं चित्ते कृत्वा गृह्य धनं महत् । मुण्डीरस्वामिनं गत्वा स्थितस्तस्यैव सन्निधौ

అప్పుడు హృదయంలో దృఢ నిశ్చయం చేసుకొని విస్తారమైన ధనాన్ని తీసుకొని ముండీరస్వామిని చేరి, ఆయన సన్నిధిలోనే నిలిచాడు।

Verse 23

ततः प्रातः समुत्थाय नित्यं पश्यामि तं विभुम् । पूजयामि स्वशक्त्या च प्रणमामि ततः परम्

ఆపై నేను ప్రతిరోజు ఉదయం లేచి ఆ సర్వవ్యాపి ప్రభువును దర్శిస్తాను; నా శక్తి మేరకు పూజించి, తరువాత మళ్లీ మళ్లీ నమస్కరిస్తాను।

Verse 24

सूर्यवारे विशेषेण निराहारो यतेन्द्रियः । करोमि जागरं रात्रौ गीतवादित्रनिःस्वनैः

ప్రత్యేకంగా ఆదివారంలో నేను ఉపవాసంగా ఉండి, ఇంద్రియాలను నియమించి, గీత-భజనలు మరియు వాద్యాల నాదంతో రాత్రి జాగరణ చేస్తాను।

Verse 25

ततः संवत्सरस्यांते तं प्रणम्य दिनाधिपम् । कालप्रियं ततः पश्चाच्छ्रद्धया परया युतः

ఆపై సంవత్సరాంతంలో ఆ దినాధిపతి సూర్యదేవునికి నమస్కరించి, పరమ శ్రద్ధతో యుక్తుడై తరువాత కాలప్రియ తీర్థానికి వెళ్లెను।

Verse 26

तेनैव विधिना विप्र तस्यापि दिवसेशितुः । पूजां करोमि मध्याह्ने श्रद्धा पूतेन चेतसा

ఓ విప్రా, అదే విధానంతో నేనూ మధ్యాహ్న సమయంలో దినేశ్వరుడైన సూర్యదేవుని పూజ చేస్తాను, శ్రద్ధతో పవిత్రమైన మనస్సుతో।

Verse 27

ततोऽपि वत्सरस्यांते तं प्रणम्याथ शक्तितः । मूलस्थानं गतो देवमपरस्यां दिशि स्थितम्

తర్వాత మరొక సంవత్సరాంతంలో, యథాశక్తి ఆయనకు నమస్కరించి, పశ్చిమ దిశలో ఉన్న దేవుని మూలస్థానానికి వెళ్లెను।

Verse 28

तेनैव विधिना पूजा तस्यापि विहिता मया । संध्याकाले द्विजश्रेष्ठ यावत्संवत्सरं स्थितः

ఓ ద్విజశ్రేష్ఠా, అదే విధానంతో నేను సంధ్యాకాలంలో ఆ దేవునికీ పూజ నిర్వహించాను; మరియు పూర్తి ఒక సంవత్సరం అక్కడే నిలిచాను।

Verse 29

ततः संवत्सरस्यांते स्वप्ने मां भास्करोऽब्रवीत् । समेत्य प्रहसन्विप्रः संप्रहृष्टेन चेतसा

ఆపై సంవత్సరాంతంలో భాస్కరుడు స్వప్నంలో నాతో పలికెను; ఆ బ్రాహ్మణుడు చిరునవ్వుతో, పరమానంద చిత్తంతో సమీపించాడు।

Verse 30

परितुष्टोऽस्मि ते विप्र कर्मणाऽनेन भक्तितः । ममाराधनजेनैव तस्मात्कुष्ठं प्रयातु ते

ఓ విప్రా! భక్తితో చేసిన ఈ కర్మవలన నేను నీపై సంతుష్టుడనయ్యాను. నా ఆరాధనజనిత శక్తిచేత నీ కుష్ఠరోగం తొలగిపోవుగాక.

Verse 31

गच्छ शीघ्रं द्विजश्रेष्ठ श्रांतोऽसि निजमंदिरम् । पश्य बंधुजनं सर्वं सोत्कण्ठं तत्कृते स्थितम्

ఓ ద్విజశ్రేష్ఠా! త్వరగా వెళ్ళు; నీవు శ్రమించావు—నీ ఇంటికి తిరిగి వెళ్ళు. నీ కోసం ఆతురతతో నిలిచిన బంధువులందరినీ చూడు.

Verse 32

त्वया हृतं पुरा रुक्मं ब्राह्मणस्य महात्मनः । तेन कर्मविपाकेन कुष्ठव्याधिरुपस्थितः

నీవు పూర్వం మహాత్ముడైన బ్రాహ్మణుని బంగారాన్ని దొంగిలించావు. ఆ కర్మవిపాకం వల్లనే నీకు కుష్ఠవ్యాధి కలిగింది.

Verse 33

स मया नाशितस्तुभ्यं प्रहृष्टेनाधुना द्विज । एतज्ज्ञात्वा न कर्तव्यं सुवर्णहरणं पुनः

ఓ ద్విజా! ఆనందంతో నేను ఇప్పుడు నీ కోసం ఆ (వ్యాధి)ని నశింపజేశాను. ఇది తెలిసి ఇకపై బంగారం దొంగతనం చేయకుము.

Verse 34

दृश्यन्ते ये नरा लोके कुष्ठव्याधिसमाकुलाः । सुवर्णहरणं सर्वैस्तैः कृतं पापकर्मभिः

లోకంలో కుష్ఠవ్యాధితో బాధపడుతూ కనిపించే మనుష్యులందరూ పాపకర్మచేసి బంగారం హరణం చేసినవారే.

Verse 35

तस्माद्देयं यथाशक्त्या न स्तेयं कनकं बुधैः । इच्छद्भिः परमं सौख्यं स्वशरीरस्य शाश्वतम्

కాబట్టి యథాశక్తి దానం చేయవలెను; జ్ఞానులు బంగారాన్ని దొంగిలించరాదు. తమ శరీరానికి పరమ మంగళం, శాశ్వత సౌఖ్యం కోరువారు ఇలానే ఆచరించాలి।

Verse 36

एवमुक्त्वा सहस्रांशुस्ततश्चादर्शनं गतः । अहं च विस्मयाविष्टः प्रोत्थितः शयनाद्द्रुतम्

ఇలా చెప్పి సహస్రాంశుడు (సూర్యుడు) ఆపై కనబడకుండా అంతర్ధానమయ్యాడు. నేను ఆశ్చర్యంతో నిండిపోయి వెంటనే శయనమునుండి లేచితిని।

Verse 37

यावत्पश्यामि देहं स्वं कुष्ठव्याधिपरिच्युतम् । द्वादशार्कप्रभं दिव्यं यथा त्वं पश्यसे द्विज

అప్పుడు నేను నా దేహాన్ని కుష్ఠవ్యాధి నుండి విముక్తమైనదిగా చూచితిని—దివ్యంగా, పన్నెండు సూర్యుల వలె ప్రకాశిస్తూ—ఓ ద్విజా, నీవు చూస్తున్నట్లే।

Verse 38

तस्मात्त्वमपि विप्रेंद्र भक्त्या तद्भास्करत्रयम् । अनेन विधिना पश्य येन कुष्ठं प्रशाम्यति

కాబట్టి ఓ విప్రేంద్రా, నీవు కూడా భక్తితో ఆ భాస్కరత్రయాన్ని ఇదే విధానంతో దర్శించు; దానివల్ల కుష్ఠం శమిస్తుంది।

Verse 39

किमौषधैः किमाहांरैः कटुकैरपि योजितैः । सर्वव्याधिप्रणाशेशे स्थितेऽस्मिन्भास्करत्रये

ఔషధాలెందుకు, కటుకమిశ్రిత ఆహారప్రయోగాలెందుకు, సమస్త వ్యాధులను నశింపజేయగల ఈ భాస్కరత్రయం ఇక్కడే నిలిచియుండగా?

Verse 40

स्वस्ति तेऽस्तु गमिष्यामि सांप्रतं तां पुरीं प्रति । गृहेऽद्य तव विश्रांतो यथा विप्र निजे गृहे

నీకు మంగళం కలుగుగాక. ఇప్పుడు నేను ఆ నగరమునకు బయలుదేరుదును. ఓ బ్రాహ్మణా, నేడు నీ గృహమున నేను స్వగృహములోనట్లు విశ్రాంతి పొందితిని।

Verse 41

एवमुक्तः स पांथेन तेन विप्रः स कुष्ठभाक् । वीक्षांचक्रे ततो वक्त्रं स्वपत्न्या दुःखसंयुतः

ఆ పాంథుడు అలా పలికిన తరువాత కుష్ఠబాధతో ఉన్న ఆ బ్రాహ్మణుడు దుఃఖభారంతో తన భార్య ముఖమును చూచెను।

Verse 42

साऽब्रवीद्युक्तमुक्तं ते पांथेनानेन वल्लभ । तस्मात्तत्र द्रुतं गच्छ यत्र तद्भास्करत्रयम्

ఆమె పలికెను—ప్రియుడా, ఈ పాంథుడు చెప్పినది యుక్తమే. కాబట్టి యత్ర భాస్కరత్రయం ఉన్నదో ఆ స్థలమునకు త్వరగా వెళ్ళుము।

Verse 43

अहं त्वया समं तत्र शुश्रूषानिरता सती । गमिष्यामि न संदेहस्तस्माद्गच्छ द्रुतं विभो

నేను కూడా నీతో కలిసి అక్కడికి వెదుదును—సేవలో నిమగ్నమైన సతిగా. సందేహమే లేదు; కాబట్టి, ఓ మహానుభావా, త్వరగా వెళ్ళుము।

Verse 44

एवमुक्तस्तया सोऽथ वित्तमादाय भूरिशः । प्रस्थितः कांतया सार्धं मुण्डीरस्वामिनं प्रति

ఆమె మాటలతో ప్రేరితుడై అతడు విస్తార ధనమును తీసుకొని తన ప్రియతో కలిసి ముణ్డీరస్వామి వైపు ప్రయాణమయ్యెను।

Verse 45

प्रतिज्ञया गमिष्यामि द्रष्टुं तद्देवतात्रयम् । मुंडीरं कालनाथं च मूल स्थानं च भास्करम्

నా ప్రతిజ్ఞ ప్రకారం, ఆ ముగ్గురు దేవతలను—ముండీరుడు, కాలనాథుడు మరియు మూలస్థానంలో ఉన్న భాస్కరుని—దర్శించుకోవడానికి వెళ్తాను.

Verse 46

ततः कृच्छ्रेण महता कुष्ठव्याधिसमाकुलः । हाटकेश्वरजे क्षेत्रे संप्राप्तः स द्विजोत्तमाः

అనంతరం, కుష్టు వ్యాధితో బాధపడుతున్న ఆ బ్రాహ్మణోత్తముడు అత్యంత కష్టంతో హాటకేశ్వర క్షేత్రానికి చేరుకున్నాడు.

Verse 47

तद्दृष्ट्वा सुमहत्क्षेत्रं तापसौघनिषेवितम् । निर्विण्णः कुष्ठरोगेण पथि श्रांतोऽब्रवीत्प्रियाम्

ఋషుల సమూహాలతో నిండిన ఆ విశాల క్షేత్రాన్ని చూసి, కుష్టు వ్యాధితో నిరాశ చెంది, దారిలో అలసిపోయిన అతడు తన ప్రియమైన భార్యతో ఇలా అన్నాడు.

Verse 48

अहं निर्वेदमापन्नो रोगेणाथ बुभुक्षया । मुण्डीरस्वामिनं यावन्न शक्रोमि प्रसर्पितुम्

నేను రోగంతో మరియు ఆకలితో నిరాశలో కూరుకుపోయాను. ఇప్పుడు నేను ముండీరస్వామి వరకు పాకుతూ వెళ్ళడానికి కూడా శక్తి లేనివాడనయ్యాను.

Verse 49

तस्मादत्रैव देहं स्वं विहास्यामि न संशयः । त्वं गच्छ स्वगृहं कांते सार्थमासाद्य शोभनम्

కాబట్టి నేను ఇక్కడే నా శరీరాన్ని త్యజిస్తాను, ఇందులో సందేహం లేదు. ఓ ప్రియా! నువ్వు ఏదైనా మంచి యాత్రికుల గుంపుతో కలిసి నీ ఇంటికి వెళ్ళు.

Verse 50

पत्न्युवाच । अभुक्ते त्वयि नो भुक्तं कदाचित्कांत वै मया । एकांतेऽपि महाभाग न सुप्तं जाग्रति त्वयि

భార్య పలికెను—ప్రియుడా, నీవు భుజించనప్పుడు నేను ఎప్పుడూ భుజించలేదు. మహాభాగుడా, ఏకాంతంలోనూ నీవు జాగరూకుడై ఉండగా నేను నిద్రించలేదు.

Verse 51

तस्मादेतन्महाक्षेत्रं संप्राप्य त्वां व्यवस्थितम् । परलोकाय संत्यज्य कथं गच्छाम्यहं गृहम्

కాబట్టి ఈ మహాక్షేత్రానికి వచ్చి, నీవు పరలోకార్థం స్థిరనిశ్చయుడై ఉన్నదాన్ని చూసి, నిన్ను విడిచి నేను ఇంటికి ఎలా వెళ్తాను?

Verse 52

दर्शयिष्ये मुखं तेषां त्वया हीना अहं कथम् । बांधवानां गुरूणां च अन्येषां सुदृदा मपि

నీవు లేనిదే నేను వారి ముఖం ఎలా చూపగలను—మన బంధువులకు, గురువులకు, ఇంకా ఇతర సన్నిహితులకూ?

Verse 53

तस्मात्त्वया समं नाथ प्रवेक्ष्यामि हुताशनम् । स्नेहपाशविनिर्बद्धा सत्येनात्मानमालभे

కాబట్టి, హే నాథా, నేను నీతో కలిసి హుతాశనంలో ప్రవేశిస్తాను. స్నేహపాశంతో బద్ధురాలినై, సత్యంతో నా ఆత్మను అర్పిస్తున్నాను.

Verse 54

यावतस्तव संजाता उपवासा महामते । तावंतश्च तथास्माकं कथं गच्छामि तद्गृहम्

హే మహామతీ, నీకు ఎంతమంది ఉపవాసాలు ఏర్పడ్డాయో, అంతే నాకు కూడా. అప్పుడు నేను ఆ ఇంటికి ఎలా వెళ్తాను?

Verse 55

एवं तस्या विदित्वा स निश्चयं ब्राह्मणस्तदा । चितिं कृत्वा तु दाहार्थं तया सार्धे ततोऽविशत्

ఆమె సంకల్పాన్ని తెలిసికొని ఆ బ్రాహ్మణుడు దహనార్థం చితిని నిర్మించి, తరువాత ఆమెతో కూడి అందులో ప్రవేశించాడు।

Verse 56

भास्करं मनसि ध्यात्वा यावदग्निं समाददे । तावत्पश्यति चाग्रस्थं सुदीप्तं पुरुषत्रयम्

మనసులో భాస్కరుని ధ్యానిస్తూ అగ్నిని గ్రహించబోయే వేళ, అతడు ముందర అత్యంత దీప్తిమంతులైన ముగ్గురు పురుషులను చూచెను।

Verse 57

तद्दृष्ट्वा विस्मयाविष्टः क एते पुरुषास्त्रयः । न कदाचिन्मया दृष्टा ईदृक्तेजःसमन्विताः

అది చూచి అతడు ఆశ్చర్యావిష్టుడై—“ఈ ముగ్గురు పురుషులు ఎవరు? ఇంత తేజస్సు కలవారిని నేను ఎప్పుడూ చూడలేదు” అన్నాడు।

Verse 58

पुरुषा ऊचुः । मा त्वं मृत्युपथं गच्छ कृत्वा वैराग्यमाकुलः । व्यावृत्य स्वगृहं गच्छ स्व भार्यासहितो द्विज

ఆ పురుషులు పలికిరి—“ఓ ద్విజా! వైరాగ్య కలతతో మరణమార్గానికి పోకుము. తిరిగి నీ భార్యతో కూడి నీ ఇంటికి వెళ్ళుము।”

Verse 59

ब्राह्मण उवाच । प्रतिज्ञाय मया पूर्व गृहं मुक्तं निजं यतः । मुण्डीरस्वामिनं दृष्ट्वा तथाऽन्यं कालवल्लभम्

బ్రాహ్మణుడు పలికెను—“నేను పూర్వమే ప్రతిజ్ఞ చేసితిని; అందువల్ల నా ఇంటిని విడిచితిని. ముండీరస్వామిని, అలాగే మరొకడు కాలవల్లభుని దర్శించి।”

Verse 60

मूलस्थानं च कर्तव्यं ततः सस्यप्रभक्षणम् । सोऽहं तानविलोक्याथ कथं गच्छामि मन्दिरम् । भक्षयामि तथा सस्यं तेन त्यक्ष्यामि जीवितम्

ముందుగా మూలాహార వ్రతం చేయాలి, ఆపై ధాన్యభక్షణం. ఇప్పుడు మిమ్మల్ని చూచి నేను నా నివాసానికి ఎలా వెళ్లగలను? అయినా నేను ధాన్యాన్ని భుజించి, దానివల్లనే ప్రాణత్యాగం చేస్తాను.

Verse 61

पुरुषा ऊचुः । वयं ते भास्करा ब्रह्मंस्त्रयोऽत्रैव समागताः । त्वद्भक्त्याकृष्टमनसो ब्रूहि किं करवामहे

పురుషులు అన్నారు—ఓ భాస్కరా! ఓ పూజ్య బ్రాహ్మణా! మేము ముగ్గురు భాస్కరులం ఇక్కడే సమాగమించాము, మీ భక్తిచేత ఆకర్షితులమై. చెప్పండి, మేము ఏమి చేయాలి?

Verse 62

ब्राह्मण उवाच । यदि यूयं समायाताः स्वयमेव ममांतिकम् । त्रयोऽपि भास्करा नाशमेष कुष्ठः प्रगच्छतु

బ్రాహ్మణుడు అన్నాడు—మీరు స్వయంగా నా సమీపానికి వచ్చారు కదా, ఓ ముగ్గురు భాస్కరులారా; ఈ కుష్ఠరోగం ఇప్పుడు నశించి దూరమవుగాక.

Verse 63

तथाऽत्रैव सदा स्थेयं क्षेत्रे युष्माभिरेव हि । सांनिध्यं त्रिषु लोकेषु गन्तव्यं च यथा पुरा

అలాగే మీరు ఈ పవిత్ర క్షేత్రంలోనే ఎల్లప్పుడూ ఇక్కడే నిలిచి ఉండాలి; మరియు పూర్వంలాగానే త్రిలోకాలలో మీ దివ్య సాన్నిధ్యాన్ని ప్రసాదించుటకు కూడా గమించాలి.

Verse 64

भास्करा ऊचुः । एवं विप्र करिष्यामः स्थास्यामो ऽत्र सदा वयम् । त्वं चापि रोगनिर्मुक्तः सुखं प्राप्स्यस्यनुत्तमम्

భాస్కరులు అన్నారు—అలాగే, ఓ విప్రా; మేము అట్లే చేస్తాము. మేము ఇక్కడ ఎల్లప్పుడూ నివసిస్తాము; మీరు కూడా రోగముక్తుడై అనుత్తమ సుఖాన్ని పొందుతారు.

Verse 65

प्रासादत्रितयं तस्मादस्मदर्थं निरूपय । येन त्रिकालमासाद्य गच्छामः संनिधिं द्विज

కాబట్టి ఓ ద్విజా! మా నిమిత్తం మూడు ప్రాసాదాలు (మందిరాలు) ఏర్పాటు చేయుము; వాటిని త్రికాలములలో చేరి మేము పవిత్ర సాన్నిధ్యాన్ని ప్రసాదించుదుము.

Verse 66

एवमुक्त्वा तु ते सर्वे गताश्चाद्दर्शनं ततः । सोऽपि पश्यति कायं स्वं यावद्रोगविवर्जितम्

అలా చెప్పి వారు అందరూ దృష్టికి అందకుండా వెళ్లిపోయారు. అప్పుడు అతనూ తన శరీరాన్ని చూచెను—అది పూర్తిగా రోగరహితమై ఉండెను.

Verse 67

द्वादशार्क प्रतीकाशं सर्वलक्षणलक्षितम् । ततः प्रोवाच तां भार्यां विनयावनतां स्थिताम्

అతని దేహం పన్నెండు సూర్యులవలె ప్రకాశించి, సమస్త శుభలక్షణాలతో అలంకృతమై ఉండెను. అప్పుడు వినయంతో వంగి నిలిచిన భార్యతో అతడు పలికెను.

Verse 68

पश्य त्वं सुभ्रूर्मे गात्रं यादृग्रूपं पुनः स्थितम् । प्रसादाद्देवदेवस्य भास्करस्यांशुमालिनः

హే సుభ్రూ! చూడు, నా దేహం యథాపూర్వరూపంగా మళ్లీ స్థితమైంది—దేవదేవుడు, కిరణమాలాధారి భాస్కరుని ప్రసాదముచేత.

Verse 69

सोऽहमत्र स्थितो नित्यं पूजयिष्यामि भास्करम् । न यास्यामि पुनः सद्म सत्यमेतन्मयोदितम्

కాబట్టి నేను ఇక్కడే నిత్యంగా ఉండి భాస్కరుని పూజించుదును. నేను మళ్లీ నా గృహానికి వెళ్లను—ఇది నేను పలికిన సత్యవాక్యం.

Verse 72

त्रयाणामपि तेषां तु साध्वर्चाः शास्त्रसूचिताः । स्थापयामास सूर्याणां हस्तार्के सूर्यवासरे

ఆ ముగ్గురికీ శాస్త్రోక్త విధానంతో సముచిత ఆరాధన చేయబడింది; హస్త నక్షత్రంలో, ఆదివారము నాడు, సూర్య ప్రతిమలను ప్రతిష్ఠించాడు।

Verse 73

ततस्ताः पुष्पधूपाद्यैः समभ्यर्च्य चिरं द्विजः । त्रिसंध्यं क्रमशः प्राप्तो देहांते भास्करालयम्

అనంతరం ఆ ద్విజుడు పుష్ప, ధూపాది ద్రవ్యాలతో దీర్ఘకాలం వారిని ఆరాధించాడు; క్రమంగా త్రిసంధ్యలను ఆచరించి, దేహాంతంలో భాస్కరుని లోకాన్ని పొందాడు।

Verse 74

सूत उवाच । एवं ते तत्र संजातास्त्रयोऽपि द्विजसत्तमाः । भास्करा भक्तलोकस्य सर्वव्याधिविनाशकाः

సూతుడు పలికెను—ఓ ద్విజశ్రేష్ఠా! ఈ విధంగా అక్కడ ఆ ముగ్గురూ భాస్కర స్వరూపాలుగా అవతరించారు; భక్తుల సమూహానికి సర్వవ్యాధి వినాశకులయ్యారు।

Verse 75

यस्तान्पश्यति काले स्वे यथोक्ते सूरर्यवासरे । स वांछितांल्लभेत्कामान्दुर्लभानपि मानवैः

యథోక్త విధంగా, తనకు తగిన సమయంలో, ఆదివారము నాడు వారిని దర్శించువాడు—మనుష్యులకు దుర్లభమైన కోరికలైనను కోరిన వరాలను పొందును।