Adhyaya 68
Shlokas
Verse 1
। सूत उवाच । अथ ते शबरा यत्नाद्रक्तं तद्धैहयोद्भवम् । तत्र निन्युः स्थिता यत्र गर्ता सा पितृसंभवा
సూతుడు పలికెను—అప్పుడు ఆ శబరులు ఎంతో జాగ్రత్తగా హైహయ వంశమునుండి పుట్టిన ఆ రక్తాన్ని తీసుకొని, పితృసంబంధమైన గర్త ఉన్న చోటికి తీసికొని వెళ్లిరి।
Verse 2
भार्गवोऽपि च तं हत्वा रक्तमादाय कृत्स्नशः । ततः संप्रेषयामास यत्र गर्ताऽथ पैतृकी
భార్గవుడు (పరశురాముడు) కూడా అతనిని సంహరించి సమస్త రక్తాన్ని సేకరించాడు; ఆపై పైతృక గర్త ఉన్న చోటికి దానిని పంపించాడు।
Verse 3
न स बालं न वृद्धं च परित्यजति भार्गवः । यौवनस्थं विशेषेण गर्भस्थं वाथ क्षत्रियम्
భార్గవుడు బాలుడినీ వృద్ధుడినీ విడిచిపెట్టలేదు; ప్రత్యేకంగా యౌవనస్థ క్షత్రియుని, గర్భస్థుని కూడా, అతడు క్షమించలేదు।
Verse 4
स्वयं जघान भूपान्स तेषां पार्श्वे तथा परान् । विध्वंसाययति क्रुद्धः सैनिकैश्च समन्ततः
అతడు స్వయంగా రాజులను సంహరించాడు; వారి పక్కన నిలిచిన ఇతరులను కూడా; క్రోధంతో చుట్టూరా సైన్యంతో కలిసి విధ్వంసం కలిగించాడు।
Verse 5
तथैवासृक्प्रगृह्णाति गृह्णापयति चादरात् । तेषां पार्श्वैस्ततस्तूर्णं प्रेषयामास तत्र च
అదేవిధంగా అతడు రక్తాన్ని తానే సేకరించేవాడు, జాగ్రత్తగా ఇతరులతో కూడ సేకరింపజేసేవాడు; తరువాత పక్కన ఉన్నవారిచేత త్వరగా అక్కడికీ పంపించేవాడు।
Verse 6
एवं निःक्षत्रियां कृत्वा कृत्स्नां पृथ्वीं भृगद्वहः । हाटकेश्वरजे क्षेत्रे जगाम तदनन्तरम्
ఈ విధంగా సమస్త భూమిని క్షత్రియరహితంగా చేసి భృగువంశశ్రేష్ఠుడు పరశురాముడు అనంతరం హాటకేశ్వరుని పవిత్ర క్షేత్రానికి వెళ్లెను।
Verse 7
ततस्तै रुधिरैः स्नात्वा समादाय तिलान्बहून् । अपसव्यं समाधाय प्रचक्रे पितृतर्पणम्
ఆపై ఆ రక్తంతో స్నానం చేసి, అనేక తిలలను తీసుకొని, యజ్ఞోపవీతాన్ని అపసవ్యంగా ధరించి పితృతర్పణం నిర్వహించెను।
Verse 8
प्रत्यक्षं सर्वविप्राणां तथान्येषां तपस्विनाम् । प्रतिज्ञां पूरयित्वाऽथ विशोकः स बभूव ह
సర్వ బ్రాహ్మణులూ ఇతర తపస్వులూ ప్రత్యక్షంగా ఉండగా తన ప్రతిజ్ఞను నెరవేర్చి అతడు నిజంగా శోకరహితుడయ్యెను।
Verse 9
ततो निःक्षत्रिये लोके कृत्वा हयमखं च सः । प्रायच्छत्सकलामुर्वीं ब्राह्मणेभ्यश्च दक्षिणाम्
తదుపరి లోకం క్షత్రియరహితమైనప్పుడు అతడు అశ్వమేధ యాగం చేసి, సమస్త భూమిని మరియు దక్షిణను బ్రాహ్మణులకు దానమిచ్చెను।
Verse 10
अथ लब्धवरा विप्रास्तमूचुर्भृगुसत्तमम् । नास्मद्भूमौ त्वया स्थेयमेको राजा यतः स्मृतः
అప్పుడు వరాలు పొందిన బ్రాహ్మణులు భృగువంశశ్రేష్ఠునితో అన్నారు—“మా భూమిపై నీవు ఉండకూడదు; స్మృతిలో ఒకే రాజు ఉండాలని చెప్పబడింది.”
Verse 14
तस्मात्त्वं देहि मे स्थानं कृत्वाऽपसरणं स्वयम् । न हि दत्त्वा ग्रही ष्यामि विप्रेभ्यो मेदिनीं पुनः
కాబట్టి నాకు ఒక స్థలాన్ని ప్రసాదించి నీవే స్వయంగా వెనుదిరుగు. బ్రాహ్మణులకు ఒకసారి భూమిని దానం చేసిన తరువాత నేను మళ్లీ ఆ భూమిని తీసుకోను.
Verse 15
न करोष्यथवा वाक्यं ममाद्य त्वं नदीपते । स्थलरूपं करिष्यामि वह्न्यस्त्रपरिशोषितम्
ఈ రోజు నీవు నా ఆజ్ఞను నెరవేర్చకపోతే, ఓ నదుల అధిపతీ, అగ్న్యస్త్రంతో నిన్ను ఎండబెట్టి పొడి నేలగా మార్చుతాను.
Verse 16
सूत उवाच । तस्य तद्वचनं श्रुत्वा समुद्रो भयसंकुलः । अपसारं ततश्चक्रे यावत्तस्याभिवांछितम्
సూతుడు చెప్పెను—ఆ మాటలు విని సముద్రం భయంతో కలవరపడి, అతడు కోరినంతవరకు వెనక్కు తగ్గింది.