Adhyaya 65

Verse 1

। सूत उवाच । तथान्यदपि तत्रास्ति तडागं देवनिर्मितम् । यत्रानर्तो नृपः सिद्धः सुहयो नाम नामतः

సూతుడు పలికెను—అక్కడ దేవనిర్మితమైన మరో తడాగము కూడా ఉంది; అక్కడ ‘సుహయ’ అనే నామంతో ప్రసిద్ధుడైన ఆనర్త రాజు సిద్ధిని పొందెను।

Verse 2

तेनैव भूभुजा तत्र लिंगं संस्थापितं शुभम् । आनर्तेश्वरसंज्ञं च सर्व सिद्धिप्रदं नृणाम्

ఆ రాజే అక్కడ శుభమైన లింగాన్ని స్థాపించాడు; అది ‘ఆనర్తేశ్వర’ అనే నామంతో ప్రసిద్ధమై, మనుష్యులకు సర్వసిద్ధులను ప్రసాదించేది।

Verse 3

तत्रांगारकषष्ठ्यां यस्तडागे स्नानमाचरेत् । स प्राप्नोति नरः सिद्धिं यथाऽनर्ताधिपेन च

అంగారక-షష్ఠీ నాడు ఆ తడాగంలో స్నానం చేయువాడు, ఆనర్తాధిపతి పొందినట్లే సిద్ధిని పొందుతాడు।

Verse 4

ऋषय ऊचुः । कथं सिद्धिस्तु संप्राप्ता आनर्तेन महात्मना । सर्वं कथय तत्सूत सर्वं वेत्सि न संशयः

ఋషులు పలికిరి—మహాత్ముడైన ఆనర్తకు సిద్ధి ఎలా లభించింది? ఓ సూతా, అంతటినీ చెప్పుము; నీవు అన్నీ తెలిసినవాడవు, సందేహం లేదు।

Verse 5

सूत उवाच । आनर्तः सुहयो नाम पुरासीत्पृथिवीपतिः । सर्वारिभिर्हतो युद्धे पलायनपरायणः । उच्छिष्टो म्लेच्छसंस्पृष्ट एकाकी बहुभिर्वृतः

సూతుడు పలికెను—పూర్వకాలంలో ఆనర్తుడు అనే భూపతి ఉండెను; అతడు ‘సుహయ’ అని ప్రసిద్ధుడు. యుద్ధంలో సమస్త శత్రువులచేత పరాజితుడై పారిపోవుటకే తలపెట్టెను; మ్లేచ్ఛస్పర్శవలన కలుషితుడై, ఉచ్ఛిష్టుడివలె అపవిత్రుడై, ఒంటరిగా ఉన్నప్పటికీ అనేక విఘ్నములచే చుట్టుముట్టబడెను.

Verse 6

अथ तस्य कपालं च कापालिक व्रतान्वितः । जगृहे निजकर्मार्थं ज्ञात्वा तं वीरसंभवम्

అప్పుడు కాపాలిక వ్రతంతో యుక్తుడై, తన కర్మానుష్ఠానార్థం ఆ కపాలపాత్రను స్వీకరించెను; అది వీరభాగ్యసంభవమైన పాత్రమని తెలిసి దానిని ధరించెను.

Verse 7

आनर्तेश्वरसांनिध्ये वसमानो वने स्थितः । स रात्रौ तेन तोयेन सर्वदेवमयेन च

ఆనర్తేశ్వర సాన్నిధ్యంలో, అరణ్యంలో నివసిస్తూ, అతడు రాత్రివేళ సర్వదేవమయమైన ఆ జలాన్ని ఉపయోగించెను.

Verse 8

तडागोत्थेन संपूर्णं रात्रौ कृत्वा प्रमुंचति । आसीत्पूर्वं वणिङ्नाम्ना सिद्धसेन इति स्मृतः । धनी भृत्यसमोपेतः सदा पुण्यपरायणः

అతడు రాత్రివేళ చెరువునుండి తెచ్చిన నీటితో ఆ పాత్రను నింపి, తరువాత దానిని పోయించెను. పూర్వం ‘సిద్ధసేన’ అనే పేరుగల ఒక వణికుడు ఉండెను—ధనవంతుడు, సేవకులతో కూడినవాడు, నిత్యం పుణ్యకార్యాలలో పరాయణుడు.

Verse 9

कस्यचित्त्वथ कालस्य पण्यबुद्ध्या द्विजोत्तमाः । प्रस्थितश्चोत्तरां काष्ठां स सार्थेन समन्वितः

కొంతకాలానంతరం, ఓ ద్విజోత్తములారా, వ్యాపారబుద్ధితో అతడు ఉత్తరదిశకు ప్రయాణమయ్యెను; ఒక సార్థముతో (కారవానుతో) కూడి బయలుదేరెను.

Verse 10

अथ प्राप्तः क्रमात्सर्वैः स गच्छन्मरुमंडल म् । वृक्षोदकपरित्यक्तं सर्वसत्त्वविवर्जितम्

అనంతరం వారు అందరూ క్రమంగా సాగుతూ అతడు ఒక మరుమండలాన్ని చేరాడు—అది వృక్షజలరహితం, సమస్త జీవులూ లేని నిర్జన ప్రదేశం.

Verse 11

तत्र रात्रिं समासाद्य श्रांताः पांथाः समन्ततः । सुप्ताः स्थानानि संसृत्य गता निद्रावशं तथा

అక్కడ రాత్రి సమీపించగానే, అన్ని వైపులా శ్రమించిన ప్రయాణికులు తమ తమ స్థానాల్లో చేరి పడుకొని, నిద్రావశులయ్యారు.

Verse 12

ततः प्रत्यूषमासाद्य समुत्थाय च सत्वरम् । प्रस्थिता उत्तरां काष्ठां मुक्त्वैकं शूद्रसेवकम्

తదుపరి ఉషస్సు వచ్చినప్పుడు, వారు వేగంగా లేచి ఉత్తర దిశ వైపు బయలుదేరి, ఒక శూద్ర సేవకుణ్ని అక్కడే వదిలివేశారు.

Verse 13

स वै मार्गपरिश्रांतो गत्वा निद्रावशं भृशम् । न जजागार जातेऽपि प्रयाणे बहुशब्दिते

అతడు మార్గశ్రమతో తీవ్రమైన నిద్రావశుడయ్యాడు; బయలుదేరే వేళ ఎంతో శబ్దం జరిగినా అతడు మేలుకోలేదు.

Verse 14

न च तैः स स्मृतः सार्थैर्यैः समं प्रस्थितो गृहात् । न च केनापि संदृष्टः स तु रोधसि संस्थितः

ఇంటినుంచి కలిసి బయలుదేరిన సార్థికులు అతడిని గుర్తుచేసుకోలేదు; ఎవరికీ అతడు కనబడలేదు—అతడు తీరము/కట్టుపై అలాగే నిలిచిపోయాడు.

Verse 15

एवं गते ततः सार्थे प्रोद्गते सूर्यमंडले । तीव्रतापपरिस्पृष्टो जजागार ततः परम्

ఇలా కారవాన్ ముందుకు సాగి, సూర్యమండలం ఉదయించింది. తీవ్రమైన వేడితో దహించబడి అతడు ఆపై మేల్కొన్నాడు.

Verse 18

एवं तस्य तृषार्तस्य पतितस्य धरातले । धृतप्राणस्य कृच्छ्रेण संयातोऽस्ताचलं रविः

ఇలా దాహంతో బాధపడుతూ అతడు నేలపై పడిపోయి, కష్టంగా ప్రాణం నిలుపుకున్నాడు. అప్పుడు రవి అస్తాచలాన్ని చేరి అస్తమించాడు.

Verse 19

ततः किंचित्ससंज्ञोऽभून्मंदीभूते दिवाकरे । चिन्तयामास चित्तेन क्वाहं गच्छामि सांप्रतम्

తర్వాత దివాకరుడు మసకబారగా అతడికి కొంత స్పృహ వచ్చింది. మనసులో—“ఇప్పుడు నేను ఎక్కడికి వెళ్లాలి?” అని ఆలోచించాడు.

Verse 20

न लक्ष्यते क्वचिन्मार्गो दृश्यते न च मानुषम् । नात्र तोयं न च च्छाया नूनं मे मृत्यु रागतः

ఎక్కడా మార్గం కనిపించదు, మనిషి కూడా కనిపించడు. ఇక్కడ నీరు లేదు, నీడ లేదు—నిశ్చయంగా మరణం నాపై వచ్చిందని భావించాడు.

Verse 21

एवं चिन्ताप्रपन्नस्य तस्य शूद्रस्य निर्जने । मरौ तस्मिन्समायाता शर्वरी तदनन्तरम्

ఇలా చింతలో మునిగిన ఆ శూద్రుడు ఆ నిర్జన ఎడారిలో ఒంటరిగా ఉండగా, వెంటనే ఆపై రాత్రి వచ్చేసింది.

Verse 22

अथ क्षणेन शुश्राव स गीतं मधुरध्वनि । पठतां नन्दिवृद्धानां तथा शब्दं मनोहरम्

అప్పుడు క్షణమాత్రంలోనే అతడు మధురధ్వనితో కూడిన గీతాన్ని విన్నాడు; అలాగే నందివృద్ధులు పఠిస్తున్న మనోహర శబ్దమును కూడా విన్నాడు।

Verse 23

अथापश्यत्क्षणेनैव प्रेतसंघैः सभावृतम् । प्रेतमेकं च सर्वेषामाधिपत्ये व्यव स्थितम्

తర్వాత క్షణంలోనే అతడు ప్రేతసంఘాలతో చుట్టుముట్టబడిన సభను చూశాడు; వారందరిపై అధిపత్యంగా నిలిచిన ఒక ప్రేతనూ చూశాడు।

Verse 24

ततस्ते पार्श्वगाः प्रेता एके नृत्यं प्रचक्रिरे । तत्पुरो गीतमन्ये तु स्तुतिं चैव तथा परे

అప్పుడు అతని పక్కన నిలిచిన ప్రేతుల్లో కొందరు నాట్యం ప్రారంభించారు; కొందరు అతని ముందర గానం చేశారు; మరికొందరు స్తుతి చేశారు।

Verse 25

अथासौ प्राह तं शूद्रमतिथे कुरु भोजनम् । स्वेच्छया पिब तोयं च श्रेयो येन भवेन्मम

అప్పుడు అతడు ఆ శూద్రునితో అన్నాడు—“ఓ అతిథీ, భోజనం సిద్ధం చేయుము; నీ ఇష్టమొచ్చినంత నీరు త్రాగుము; దానివల్ల నాకు శ్రేయస్సు కలుగును.”

Verse 26

ततः स भोजनं चक्रे क्षुधार्तश्च पपौ जलम् । भयं त्यक्त्वा सुविश्रब्धः प्रेतराजस्य शासनात्

తర్వాత అతడు భోజనం సిద్ధం చేశాడు; ఆకలితో బాధపడుతూ నీరు త్రాగాడు. ప్రేతరాజు ఆజ్ఞవల్ల భయాన్ని విడిచి నిశ్చింతగా, విశ్వాసంతో నిలిచాడు।

Verse 27

ततः प्रेताश्च ते सर्वे प्रेतत्वेन समन्विताः । यथाज्येष्ठं यथान्यायं प्रचक्रुर्भोजनक्रियाम्

అప్పుడు ఆ ప్రేతత్వంతో యుక్తులైన ఆ ప్రేతులందరూ, జ్యేష్ఠత క్రమానుసారం మరియు విధి ప్రకారం భోజనక్రియను ఆచరించారు।

Verse 28

एवं तेषां समस्तानां विलासैः पार्थिवोचितैः । अतिक्रान्ता निशा सर्वा क्रीडतां द्विजसत्तमाः

ఇలా వారు అందరూ రాజోచిత వినోదాలు, విహారాలలో మునిగి క్రీడించగా, ఓ ద్విజశ్రేష్ఠులారా, సమస్త రాత్రి గడిచిపోయింది।

Verse 29

ततः प्रभाते विमले प्रोद्गते रविमंडले । यावत्पश्यति शूद्रः स तावत्तत्र न किञ्चन

తర్వాత నిర్మలమైన ఉదయంలో సూర్యమండలం ఉదయించగా, ఆ శూద్రుడు ఎంతసేపు చుట్టూ చూశాడో అంతసేపు అక్కడ ఏదీ కనబడలేదు।

Verse 30

ततश्च चिन्तयामास किमेतत्स्वप्नदर्शनम् । चित्तभ्रमोऽथवाऽस्माकमिन्द्रजालमथापि वा

అప్పుడు అతడు ఆలోచించాడు—“ఇది స్వప్నదర్శనమా? లేక మనోభ్రమమా? లేదా ఏదైనా ఇంద్రజాలమయ మాయాజాలమా?”

Verse 32

एवं चिन्तयमानस्य भास्करो गगनांगणम् । समारुरोह तापेन तापयन्धरणीतलम्

అతడు ఇలా ఆలోచిస్తుండగానే భాస్కరుడు గగనాంగణంలోకి ఎక్కి, తన తాపంతో భూమితలాన్ని దహింపజేశాడు।

Verse 33

ततः कंचित्समाश्रित्य स्वल्पच्छायं महीरुहम् । प्राप्तवान्दिवसस्यांतं क्षुत्पिपासाप्रपीडितः

అప్పుడు అతడు స్వల్పఛాయనిచ్చే ఒక వృక్షాన్ని ఆశ్రయించి, ఆకలి దాహాలతో బాధపడుతూ దినాంతం వరకు నిలిచెను।

Verse 34

ततो निशामुखे प्राप्ते भूयोऽपि प्रेतराजकम् । प्रेतैस्तैश्चसमोपेतं तथारूपं व्यलोकयत्

తర్వాత రాత్రి ప్రారంభమగునపుడు, అతడు మళ్లీ ఆ ప్రేతులతో కూడిన ప్రేతరాజును, మునుపటివలె అదే రూపంలో దర్శించెను।

Verse 35

तथैव भोजनं चक्रे तस्यातिथ्यसमुद्भवम् । भयेन रहितः शूद्रो हर्षेण महतान्वितः

అదేవిధంగా అతడు ఆ అతిథ్యమునుండి ఉద్భవించిన భోజనాన్ని చేసెను; భయరహితుడైన ఆ శూద్రుడు మహా హర్షంతో నిండెను।

Verse 36

एवं तस्य निशावक्त्रे नित्यमेव स भूपतिः । आतिथ्यं प्रकरोत्येव समागत्य तथैव च

ఇలా రాత్రి సమయమున నిత్యమూ ఆ రాజు వచ్చి, మునుపటివలెనే అతిథ్యాన్ని నిర్వహించెను।

Verse 37

ततोऽन्यदिवसे प्राप्ते तेन शूद्रेण भूपतिः । पृष्टः किमेतदाश्चर्यं दृश्यते रजनीमुखे

తర్వాత మరొక దినము వచ్చినప్పుడు, ఆ శూద్రుడు రాజును అడిగెను—“రాత్రి ప్రారంభమున కనిపించే ఈ ఆశ్చర్యమేమిటి?”

Verse 38

विभवस्ते महाभाग प्रणश्यति निशाक्षये । एतत्कीर्तय मे गुह्यं न चेत्प्रेतप संस्थितम् । अत्र कौतूहलं जातं दृष्ट्वेदं सुविचेष्टितम्

ఓ మహాభాగ! రాత్రి అంతమైతే నీ వైభవం నశిస్తుంది. ఈ గూఢ విషయాన్ని నాకు చెప్పు; లేకపోతే నీవు ప్రేతాధిపతిగా స్థిరుడవని అనిపిస్తోంది. ఈ సువ్యవస్థిత అద్భుతాన్ని చూసి నాకు గొప్ప కుతూహలం కలిగింది.

Verse 39

प्रेत उवाच । अस्ति पुण्यं महाक्षेत्रं हाटकेश्वरसंज्ञितम् । गंगा च यमुना चैव स्थिते तत्र च संगमे

ప్రేతుడు అన్నాడు—హాటకేశ్వరమని పిలువబడే పరమ పుణ్యదాయక మహాక్షేత్రం ఉంది. అక్కడ సంగమస్థలంలో గంగా, యమునా రెండూ విరాజిల్లుతున్నాయి.

Verse 40

ताभ्यामतिसमीपस्थं शिवस्यायतनं शुभम् । महाव्रतधरस्तत्र तपस्यति सुनैष्ठिकः

ఆ రెండు నదులకు అతి సమీపంలో శివుని శుభ ఆలయం ఉంది. అక్కడ మహావ్రతధారి, పరమ నిష్ఠావంతుడైన తపస్వి తపస్సు చేస్తాడు.

Verse 41

स सदा रात्रिशौचार्थं कपालं जलपूरितम् । मदीयं शयने चक्रे तत्र कृत्वा निजां क्रियाम्

అతడు ఎల్లప్పుడూ రాత్రి శౌచార్థం కపాలపాత్రాన్ని నీటితో నింపేవాడు. అక్కడ తన నియమక్రియను చేసి, దానిని నా శయనస్థానానికి దగ్గరగా ఉంచేవాడు.

Verse 42

तत्प्रभावान्ममेयं हि विभूतिर्जायते निशि । दिवा रिक्ते कृते याति भूय एव महामते

ఆ నియమ ప్రభావంతో నా ఈ విభూతి (భస్మం) రాత్రి పుడుతుంది. పగలు దానిని ఖాళీ చేస్తే అది అంతరించిపోతుంది; ఓ మహామతీ, మళ్లీ తిరిగి ఉద్భవిస్తుంది.

Verse 43

तस्मात्कुरु प्रसादं मे तत्र गत्वा कपालकम् । चूर्णं कृत्वा मदीयं तत्तस्मिंस्तोये विनिक्षिप

కాబట్టి నాపై కరుణ చూపుము; అక్కడికి వెళ్లి నా కపాలావశేషాన్ని తీసుకొని, దానిని పొడిగా చేసి ఆ పవిత్ర జలంలో నిక్షేపించుము।

Verse 44

येन मे जायते मोक्षः प्रेतभावात्सुदारुणात्

ఈ అత్యంత భయంకరమైన ప్రేతభావం నుండి నాకు మోక్షం కలుగునట్లు।

Verse 45

तथा तत्रास्ति पूर्वस्यां दिशि तत्तीर्थमुत्तमम् । गयाशिर इति ख्यातं प्रेतत्वान्मुक्तिदा यकम्

అలాగే అక్కడి తూర్పు దిశలో ‘గయాశిర’ అని ప్రసిద్ధమైన ఉత్తమ తీర్థం ఉంది; అది ప్రేతత్వం నుండి విముక్తిని ప్రసాదిస్తుంది।

Verse 46

तत्र गत्वा कुरु श्राद्धं सर्वेषां त्वं महामते । दृश्यते तव पार्श्वस्था भद्र संपुटिका शुभाम्

హే మహామతీ! అక్కడికి వెళ్లి నీవు అందరి కోసం శ్రాద్ధం చేయుము. ఇంకా చూడు—హే భద్రా! నీ పక్కనే శుభమైన సంపుటిక కనిపిస్తోంది।

Verse 47

अस्यां नामानि सर्वेषां यथाज्येष्ठं समालिख । ततः श्राद्धं कुरुष्वाशु दयां कृत्वा गरीयसीम्

ఇందులో అందరి పేర్లను జ్యేష్ఠత్వ క్రమంలో వ్రాయుము. తరువాత అత్యున్నత కరుణతో త్వరగా శ్రాద్ధం నిర్వహించుము।

Verse 48

वयं त्वां तत्र नेष्यामः सुखोपायेन भद्रक । निधिं च दर्शयिष्यामः श्राद्धार्थं सुमहत्तरम्

హే భద్రకా! మేము నిన్ను సులభమైన ఉపాయంతో అక్కడికి తీసుకెళ్తాము; శ్రాద్ధార్థంగా ఉద్దేశించిన అతి మహత్తర నిధిని కూడా చూపిస్తాము।

Verse 49

तथेति समनुज्ञाते तेन शूद्रेण सत्वरम् । निन्युस्तं स्कन्धमारोप्य शूद्रं क्षेत्रे यथोदितम्

‘అలానే’ అని శూద్రుడు అనుమతి ఇచ్చిన వెంటనే, వారు అతన్ని త్వరగా భుజాలపై ఎత్తుకొని, చెప్పినట్లే ఆ పవిత్ర క్షేత్రంలోకి తీసుకెళ్లారు।

Verse 50

दर्शयामासुरेवास्य निधानं भूरिवित्तजम् । तदादाय गतस्तत्र यत्रासौ नैष्ठिकः स्थितः

వారు అతనికి అతని పాతిపెట్టిన నిధిని—అపార ధనసంపదను—చూపించారు; దానిని తీసుకొని, ఆ నైష్ఠిక తపస్వి ఉన్న చోటుకు అతడు వెళ్లాడు।

Verse 51

ततः प्रणम्य तं भक्त्या कथ यामास विस्तरात् । तस्य भूतपतेः सर्वं वृत्तांतं विनयान्वितः

తర్వాత అతడు భక్తితో అతనికి నమస్కరించి, వినయంతో ఆ భూతపతి విషయమైన సమస్త వృత్తాంతాన్ని విస్తారంగా వివరించాడు।

Verse 52

ततो लब्ध्वा कपालं तच्चूर्णयित्वा समाहितः । गंगायमुनयोर्मध्ये प्रचिक्षेप मुदान्वितः

అప్పుడు అతడు కపాలాన్ని పొందించి, మనస్సు ఏకాగ్రం చేసి దానిని పొడిచేసి, ఆనందంతో గంగా-యమునల మధ్య జలంలో విసిరివేశాడు।

Verse 53

एतस्मिन्नंतरे प्रेतो दिव्यरूपवपुर्धरः । विमानस्थोऽब्रवीद्वाक्यं शूद्रं तं हर्षसंयुतः

అప్పుడే ఆ ప్రేతుడు దివ్య తేజోమయ రూపాన్ని ధరించి, విమానస్థుడై, హర్షంతో ఆ శూద్రునితో వాక్యమాడెను।

Verse 54

प्रसादात्तव मुक्तोऽहं प्रेतत्वाद्दारुणादितः । स्वस्ति तेऽस्तु गमिष्यामि सांप्रतं त्रिदिवालयम्

నీ ప్రసాదంతో నేను ఈ దారుణమైన ప్రేతత్వం నుండి విముక్తుడనయ్యాను। నీకు శుభం కలుగుగాక; ఇప్పుడు నేను త్రిదివాలయానికి వెళ్తాను।

Verse 55

एतेषामेव सर्वेषामिदानीं श्राद्धमाचर । गत्वा गयाशिरः पुण्यं येन मुक्तिः प्रजायते

ఇప్పుడు వీరందరికీ శ్రాద్ధకర్మ ఆచరించు। తరువాత పుణ్యమైన గయాశిరస్సుకు వెళ్ళు; దానివల్ల ముక్తి కలుగుతుంది।

Verse 56

ततः स विस्मयाविष्टस्तेषामेव पृथक्पृथक् । श्राद्धं चक्रे च भूतानां नित्यमेव समाहितः

అప్పుడు అతడు ఆశ్చర్యంతో నిండిపోయి, ఆ ప్రేతభూతులకై ఒక్కొక్కరిగా శ్రాద్ధం చేసెను; నిత్యం సమాహితుడై నిలిచెను।

Verse 57

तेऽपि सर्वे गताः स्वर्गं प्रेतास्तस्य प्रभावतः । ददुश्च दर्शनं तस्य स्वप्रे हर्षसमन्विताः

అతని ప్రభావంతో ఆ ప్రేతులందరూ స్వర్గానికి వెళ్లిరి; హర్షంతో స్వప్నంలో అతనికి తమ దర్శనమిచ్చిరి।

Verse 58

ततः शूद्रः स विज्ञाय तत्क्षेत्रं पुण्यवर्ध नम् । न जगाम गृहं भूयस्तत्रैव तपसि स्थितः

అప్పుడు ఆ శూద్రుడు ఆ క్షేత్రం పుణ్యవర్ధకమని తెలిసికొని మళ్లీ ఇంటికి వెళ్లలేదు; అక్కడే తపస్సులో స్థిరంగా నిలిచెను.

Verse 59

गंगायमुनयोः पार्श्वे शूद्रकेश्वरसंज्ञितम् । लिगं संस्थापितं तेन सर्वपातकनाशनम्

గంగా-యమునల తీరసన్నిధిలో అతడు ‘శూద్రకేశ్వర’ అనే శివలింగాన్ని ప్రతిష్ఠించాడు; అది సమస్త పాతకాలను నశింపజేయునది.

Verse 60

यस्तयोर्विधिवत्स्नानं कृत्वा पूजयते नरः । शूद्रकेश्वरसंज्ञं च लिंगं श्रद्धासमन्वितः

ఆ పవిత్ర జలాలలో విధివిధానంగా స్నానం చేసి, శ్రద్ధతో ‘శూద్రకేశ్వర’ అనే లింగాన్ని పూజించే వాడు—

Verse 61

स सर्वैः पातकैर्मुक्तः प्रयाति शिव मंदिरम् । स्तूयमानश्च गंधर्वैर्विमानवरमाश्रितः

అతడు సమస్త పాపాల నుండి విముక్తుడై శివమందిరానికి చేరును; గంధర్వుల స్తుతులతో శ్రేష్ఠ విమానాన్ని అధిరోహించును.

Verse 62

यस्तत्र त्यजति प्राणान्कृत्वा प्रायोपवेशनम् । न च भूयोऽत्र संसारे स जन्माप्नोति ।मानवः

ఎవడు అక్కడ ప్రాయోపవేశనం (ఉపవాసంతో దేహత్యాగం) చేసి ప్రాణాలను విడిచెదో, ఆ మనిషి ఈ సంసారంలో మళ్లీ జన్మించడు.

Verse 63

गंडूषमपि तोयस्य यस्तस्य निवसन्पिबेत् । सोऽपि संमुच्यते पापादाजन्ममरणांतिकात्

అక్కడ నివసిస్తూ ఆ జలాన్ని గండూషమాత్రమైనా పానము చేసినవాడు, జన్మమరణాంతం వరకు అంటుకున్న పాపభారమునుండి కూడా విముక్తుడగును।

Verse 64

यस्तत्र ब्राह्मणेंद्राणां संप्रयच्छति भोजनम् । पितरस्तस्य तृप्यंति यावत्कल्पशतत्रयम्

అక్కడ బ్రాహ్మణేంద్రులకు భోజనము సమర్పించువాడి పితరులు మూడు వందల కల్పముల వరకు తృప్తి పొందుదురు।

Verse 65

त्रुटिमात्रं च यो दद्यात्तत्र स्वर्णं समाहितः । स प्राप्नोति फलं कृत्स्नं राजसूयाश्वमेधयोः

అక్కడ సమాహితచిత్తుడై స్వర్ణాన్ని త్రుటిమాత్రమైనా దానం చేసినవాడు, రాజసూయాశ్వమేధ యాగముల సంపూర్ణ ఫలమును పొందును।

Verse 66

तस्मात्सर्वप्रयत्नेन तत्तीर्थवरमाश्रयेत् । य इच्छेच्छाश्वतं स्वर्गं सदैव मनुजो द्विजाः

కాబట్టి, హే ద్విజులారా! శాశ్వత స్వర్గాన్ని కోరే మనుజుడు, సర్వప్రయత్నముతో ఆ ఉత్తమ తీర్థాన్ని ఆశ్రయించవలెను।

Verse 67

अत्र गाथा पुरा गीता गौतमेन महर्षिणा । गंगायमुनयोस्तं च प्रभावं वीक्ष्य विस्मयात्

ఇక్కడ పూర్వకాలంలో మహర్షి గౌతముడు గంగాయమునల ఆ ప్రభావాన్ని చూచి ఆశ్చర్యంతో ఒక గాథను పాడెను।

Verse 68

गंगायमुनयोः संगे नरः स्नात्वा समाहितः । शूद्रेश्वरं समालोक्य सद्यः स्वर्गमवाप्नुयात्

గంగా-యమున సంగమంలో సమాహితచిత్తంతో స్నానం చేసి శూద్రేశ్వరుని దర్శించినవాడు తక్షణమే స్వర్గాన్ని పొందుతాడు।

Verse 69

एतद्वः सर्वमाख्यातं गंगायमुनयोर्मया । माहात्म्यं ब्राह्मणश्रेष्ठाः सर्वपातकनाशनम्

హే బ్రాహ్మణశ్రేష్ఠులారా! గంగా-యమునల మహాత్మ్యాన్ని నేను మీకు సంపూర్ణంగా వివరించాను; ఇది సమస్త పాపాలను నశింపజేస్తుంది.