Skanda Purana — Nagara Khanda, Shloka 20
सोऽहं शरणमापन्नः शापमुक्त्यै द्विजोत्तमाः । विश्वामित्रं जगन्मित्रं नान्या मेऽस्ति गतिः परा
so'haṃ śaraṇamāpannaḥ śāpamuktyai dvijottamāḥ | viśvāmitraṃ jaganmitraṃ nānyā me'sti gatiḥ parā
హే ద్విజోత్తములారా! శాపముక్తి కోసం నేను శరణు పొందాను. జగన్మిత్రుడైన విశ్వామిత్రుడే నా ఏకైక ఆశ్రయం; నాకు దీనికన్నా పరమగతి మరొకటి లేదు.
Triśaṅku
Scene: Triśaṅku, distressed and curse-stricken, stands with folded hands before the radiant sage Viśvāmitra in a forest āśrama; attendants and sacrificial implements appear in the background, foreshadowing a yajña-centered resolution.
FAQs
When afflicted by karmic consequence, one should seek rightful refuge (śaraṇāgati) in a true sage and return to dharma.
The verse is part of the Nāgarakhaṇḍa Tīrthamāhātmya narrative; the emphasis here is on refuge and spiritual authority rather than a named site.
No explicit rite; the ‘prescription’ is relational and ethical—approaching a competent ṛṣi for guidance and remedy.