Adhyaya 38

Verse 1

। सूत उवाच । तत्रैव स्थापितं लिंगं धुन्धुमारेण भूभुजा । सर्वरत्नमयं कृत्वा प्रासादं सुमनोहरम्

సూతుడు పలికెను—అక్కడే రాజు ధుంధుమారుడు లింగాన్ని ప్రతిష్ఠించి, అన్ని రత్నాలతో నిర్మితమైన అత్యంత మనోహరమైన ప్రాసాదం (ఆలయం) కట్టించాడు.

Verse 2

तत्र कृत्वाऽश्रमं श्रेष्ठं तपस्तेपे सुदारुणम् । यत्प्रभावादयं देवस्तस्मिंल्लिङ्गे व्यवस्थितः

అక్కడ ఉత్తమ ఆశ్రమాన్ని నిర్మించి అతడు అత్యంత ఘోరమైన తపస్సు చేశాడు; ఆ తపోబల ప్రభావంతో ఈ దేవుడు ఆ లింగంలో స్థిరంగా ప్రతిష్ఠితుడై ఉన్నాడు.

Verse 3

तस्य संनिहिता वापी कृता तेन महात्मना । सुनिर्मलजलापूर्णा सर्वतीर्थोपमा शुभा

దాని సమీపంలో ఆ మహాత్ముడు ఒక వాపీ (మెట్ల బావి/కుండం) నిర్మించాడు; అది అత్యంత నిర్మల జలంతో నిండినది, శుభకరమైనది, సమస్త తీర్థాలకు సమానమైనది.

Verse 4

धुन्धुमारेश्वरं पश्येत्तत्र स्नात्वा नरोत्तमः । न स पश्यति दुर्गाणि नरकाणि यमालये

అక్కడ స్నానం చేసి ఉత్తముడు ధుంధుమారేశ్వరుని దర్శించాలి; అప్పుడు అతడు యమలోకంలోని భయంకర నరకాలను చూడడు.

Verse 5

ऋषय ऊचुः । धुंधुमारो महीपालः कस्मिन्वंशे बभूव सः । कस्मिन्काले तपस्तप्तं तेनात्र सुमहात्मना

ఋషులు పలికిరి—ధుంధుమారుడనే మహీపాలుడు ఏ వంశంలో జన్మించాడు? ఏ కాలంలో ఆ మహాత్ముడు ఇక్కడ తపస్సు చేశాడు?

Verse 6

सूत उवाच । सूर्यवंशसमुद्भूतो बृहदश्वसुतो बली । ख्यातः कुवलयाश्वेति धंधुमारस्तथैव सः

సూతుడు పలికెను—అతడు సూర్యవంశసంభవుడు, బృహదశ్వుని బలవంతుడైన కుమారుడు; కువలయాశ్వుడని ఖ్యాతి, అతడే ధుంధుమారుడని స్మరణీయుడు.

Verse 7

तेन धुन्धुर्महादैत्यो निहतो मरुजांगले । धुन्धुमारः स्मृतस्तेन विख्यातो भुवनत्रये

అతడు మరుజాంగలంలో ధుంధు అనే మహాదైత్యుణ్ని సంహరించాడు; అందువల్ల ‘ధుంధుమారుడు’ అని స్మరింపబడి, త్రిభువనములందు విఖ్యాతుడయ్యాడు.

Verse 8

चमत्कारपुरं क्षेत्रं स गत्वा पावनं महत् । तपस्तेपे वयोंऽते च ध्यायमानो महेश्वरम्

అతడు మహాపావనమైన చమత్కారపుర క్షేత్రానికి వెళ్లి, వయస్సు చివరలో మహేశ్వరుని ధ్యానిస్తూ తపస్సు చేశాడు.

Verse 9

संस्थाप्य सुमहल्लिंगं प्रासादे रत्नमंडिते । बलिपूजोपहाराद्यैः पुष्पधूपानुलेपनैः

రత్నాలతో అలంకరించిన ప్రాసాద-మందిరంలో అతడు అతి మహా లింగాన్ని స్థాపించి, బలి-పూజ-ఉపహారాలతో పాటు పుష్ప, ధూప, అనులేపనాలతో ఆరాధించాడు.

Verse 10

ततस्तस्य महादेवः स्वयमेव महेश्वरः । प्रत्यक्षोऽभूद्वृषारूढो गौर्या सह तथा गणैः

అనంతరం స్వయంగా మహేశ్వరుడైన మహాదేవుడు వృషభారూఢుడై, గౌరీతోను తన గణములతోను కలిసి అతని ఎదుట ప్రత్యక్షమయ్యెను।

Verse 11

उवाच वरदोऽस्मीति प्रार्थयस्व यथेप्सितम् । सर्वं तेऽहं प्रदास्यामि यद्यपि स्यात्सुदुर्लभम्

ఆయన పలికెను—“నేను వరదాతను; నీకు ఇష్టమైనదాన్ని కోరుకొనుము. అది అత్యంత దుర్లభమైనదైనా నేను నీకు సమస్తమును ప్రసాదించెదను.”

Verse 12

धुन्धुमार उवाच । यदि देयो वरोऽस्माकं त्वया सर्वसुरेश्वर । संनिधानं प्रकर्तव्यं लिंगेऽस्मिन्वृषभध्वज

ధుంధుమారుడు పలికెను—“హే సర్వసురేశ్వరా! మీరు నాకు వరమిచ్చదలచితే, హే వృషభధ్వజా, ఈ లింగములో మీ శాశ్వత సన్నిధిని స్థాపించుము.”

Verse 13

श्रीभगवानुवाच । चैत्रे शुक्लचतुर्दश्यां सांनिध्यं नृपसत्तम । अहं सदा करिष्यामि गौर्या सार्धं न संशयः

శ్రీభగవానుడు పలికెను—“హే నృపసత్తమా! చైత్ర మాస శుక్ల చతుర్దశిన నేను గౌరీతో కలిసి నిస్సందేహంగా సదా ప్రత్యేక సన్నిధిని కలిగియుండెదను.”

Verse 14

तत्र वाप्यां नरः स्नात्वा यो मां संपूजयिष्यति । लिंगेऽस्मिन्संस्थितं भूप मम लोकं स यास्यति

“అక్కడి వాపిలో స్నానము చేసి, ఈ లింగములో స్థితుడనైన నన్ను ఎవడు సంపూజించునో, హే భూపా, వాడు నా లోకమును పొందును.”

Verse 15

सूत उवाच । एवमुक्त्वा स भगवांस्ततश्चादर्शनं गतः । सोऽपि राजा प्रहृष्टा त्मा स्थितस्तत्रैव मुक्तिभाक्

సూతుడు పలికెను—ఇట్లు చెప్పి భగవంతుడు అనంతరం దర్శనానికి అగోచరుడయ్యెను. ఆ రాజు కూడా హర్షితహృదయుడై అక్కడే నిలిచి మోక్షభాగ్యుడయ్యెను.