Adhyaya 35

Verse 1

। सूत उवाच । एवं तेषु प्रभग्नेषु हतेषु च सुरोत्तमाः । प्रहृष्टमनसः सर्वे स्तुत्वा देवं महेश्वरम्

సూతుడు పలికెను—ఈ విధంగా వారు పరాజితులై హతులైనప్పుడు, సర్వ శ్రేష్ఠ దేవతలు హర్షభరిత మనస్సులతో మహేశ్వర దేవుని స్తుతించారు।

Verse 2

तेनैव चाथ निर्मुक्ताः प्रणम्य च मुहुर्मुहुः । स्वंस्वं स्थानमथाजग्मुः शक्रविष्णुपुरःसराः

ఆయన చేతనే విముక్తులై వారు మళ్లీ మళ్లీ నమస్కరించి, శక్ర-విష్ణువుల నేతృత్వంలో తమ తమ స్థానాలకు వెళ్లిపోయారు।

Verse 3

तेऽपि दानवशार्दूला हताशाश्च सुरोत्तमैः । मंत्रं प्रचक्रिरे सर्वे नाशाय त्रिदिवौकसाम्

ఆ వ్యాఘ్రసమాన దానవులు కూడా, శ్రేష్ఠ దేవతల చేత ఆశలు చెదిరి, త్రిదివవాసుల నాశనార్థం అందరూ కలిసి ఒక మంత్రాన్ని రూపొందించారు।

Verse 4

तेषां मंत्रयतामेष निश्चयः समपद्यत । नान्यत्र धर्मविध्वंसाद्देवानां जायते क्षयः

వారు ఆలోచించుచుండగా ఈ దృఢ నిర్ణయం ఏర్పడింది—ధర్మవిధ్వంసం తప్ప దేవతల క్షయం మరే కారణంతోనూ కలగదు।

Verse 5

तस्मात्तपस्विनो यै च ये च यज्ञपरायणाः । तथान्ये निरता धर्मे निहन्तव्या निशागमे

కాబట్టి తపస్వులు, యజ్ఞపరాయణులు, అలాగే ధర్మంలో స్థిరులైన ఇతరులనూ—రాత్రి వచ్చినప్పుడు సంహరించవలెను।

Verse 6

एवं ते निश्चयं कृत्वा निष्क्रम्य वरुणालयात् । रात्रौ सदैव निघ्नंति जनान्धर्मपरायणान्

ఇలా నిశ్చయం చేసుకొని వారు వరుణుని ఆలయం నుండి బయలుదేరి, రాత్రివేళ ఎల్లప్పుడూ ధర్మపరాయణులైన జనులను హతమార్చుతారు.

Verse 7

यत्र यत्र भवेद्यज्ञः सत्रं ऽप्युत्सवोऽथवा । तत्र गत्वा निशायोगे प्रकुर्वंति जनक्षयम्

ఎక్కడెక్కడ యజ్ఞం, సత్రం లేదా ఉత్సవం జరుగుతుందో, అక్కడికి వారు రాత్రి సంధికాలంలో వెళ్లి జననాశనాన్ని చేస్తారు.

Verse 8

तैः प्रसूता मखा ध्वस्ता दीक्षिता विनिपातिताः । ऋत्विजश्च तथान्येऽपि सामान्या द्विजसत्तमाः

వారిచేత యాగాలు ధ్వంసమయ్యాయి, దీక్షితులు పడగొట్టబడ్డారు; ఋత్విజులు మరియు ఇతర గౌరవనీయ బ్రాహ్మణులు కూడా, ఓ ద్విజశ్రేష్ఠా, కూల్చివేయబడ్డారు.

Verse 9

आश्रमे मुनिमुख्यस्य शांडिल्यस्य महात्मनः । सहस्रं ब्राह्मणेंद्राणां भक्षितं तैर्दुरात्मभिः

మునిముఖ్యుడైన మహాత్మ శాండిల్యుని ఆశ్రమంలో, ఆ దురాత్ములు వెయ్యి మంది బ్రాహ్మణేంద్రులను భక్షించారు.

Verse 10

शतानि च सहस्राणि निहतानि द्विजन्मनाम् । विश्वामित्रस्य पञ्चैव सप्तात्रेश्चैव धीमतः

ద్విజులలో వందలూ వేలలూ హతమయ్యారు—విశ్వామిత్రునిచేత ఐదుగురు, మరియు ధీమంతుడైన అత్రిపుత్రుడు (ఆత్రేయుడు) చేత ఏడుగురు కూడా.

Verse 11

एतस्मिन्नेव काले तु समस्तं धरणीतलम् । नष्टयज्ञोत्सवं जातं कालेयभयपीडितम्

అదే సమయంలో కాళేయుల భయంతో పీడితమైన సమస్త భూమండలం యజ్ఞోత్సవములేని దశకు చేరింది।

Verse 12

न कश्चिच्छयनं रात्रौ प्रकरोति मही तले । धृतायुधा जनाः सर्वे तिष्ठंति सह तापसैः

రాత్రివేళ భూమిపై ఎవ్వరూ నిద్రించరు; అందరూ ఆయుధాలు ధరించి తపస్వులతో కలిసి జాగరూకంగా కాపలా ఉంటారు.

Verse 13

रात्रौ स्वपंति ये केचिद्विश्वस्ता धर्मभाजनाः । तेषामस्थीनि दृश्यंते प्रातरेव हि केवलम्

ధర్మపాత్రులై నిశ్చింతగా రాత్రి నిద్రించే వారిని ఉదయానికి కేవలం వారి ఎముకలే కనిపిస్తాయి.

Verse 14

अथ देवगणाः सर्वे यज्ञभागविनाकृताः । प्रजग्मुः परमामार्ति ब्रह्मविष्णुपुरस्सराः

అప్పుడు యజ్ఞభాగం కోల్పోయిన సమస్త దేవగణాలు, బ్రహ్మా విష్ణువుల నేతృత్వంలో, పరమ ఆర్తికి లోనయ్యారు.

Verse 15

ततो गत्वा समुद्रांतं वधाय सुरविद्विषाम् । न शेकुर्विषमस्थांस्तान्मनसापि प्रधर्षितुम्

తర్వాత దేవశత్రువులను సంహరించుటకు వారు సముద్రతీరానికి వెళ్లారు; కాని దుర్గమస్థానంలో ఉన్న ఆ శత్రువులను మనసుతో కూడ దాడి చేయలేకపోయారు.

Verse 16

ततः समुद्रनाशाय मंत्रं चक्रुः सुदुःखिताः । तस्मिन्नष्टे भवन्त्येव वध्या दानवसत्तमाः

అప్పుడు వారు ఘోర దుఃఖంతో సముద్రనాశార్థం ఒక మంత్రాన్ని నిర్మించారు. అది నశించినప్పుడు దానవులలో శ్రేష్ఠులైనవారుకూడా నిశ్చయంగా వధ్యులవుతారు.

Verse 17

अगस्त्येन विना नैष शोषं यास्यति सागरः । तस्मात्संप्रार्थयामोत्र कृत्ये गत्वा मुनीश्वरम्

అగస్త్యుడు లేకుండా ఈ సాగరం ఎండిపోదు. కాబట్టి ఈ కార్యసిద్ధికై వెళ్లి ఆ మునీశ్వరుని వినయంగా ప్రార్థిద్దాం.

Verse 18

चमत्कारपुरे क्षेत्रे स तिष्ठति च सन्मुनिः । तस्मात्तत्रैव गच्छामो येन गच्छति सत्वरम्

ఆ సన్ముని చమత్కారపురం అనే పుణ్యక్షేత్రంలో నివసిస్తున్నాడు. కాబట్టి మనం వెంటనే అక్కడికి వెళ్లుదాం, అతడు త్వరగా కార్యానికి బయలుదేరునట్లు.

Verse 19

एवं निश्चित्य ते सर्वे त्रिदशास्तस्य चाश्रमम् । संप्राप्ता मुनिमुख्यस्य मित्रावरुण जन्मनः

ఇలా నిర్ణయించుకొని ఆ సమస్త త్రిదశులు అతని ఆశ్రమానికి చేరారు—మిత్ర-వరుణుల నుండి జన్మించిన ఆ మునిముఖ్యుని నివాసానికి.

Verse 20

सोऽपि सर्वान्समालोक्य संप्राप्तान्सुरसत्तमान् । प्रहृष्टः सम्मुखस्तूर्णं जगामातीव सन्मुनिः

అతడూ వచ్చిన ఆ సమస్త సురశ్రేష్ఠులను చూచి హర్షించాడు; ఆ సన్ముని వెంటనే వారి ఎదుటకు త్వరగా వెళ్లాడు.

Verse 21

प्रोवाच प्रांजलिर्वाक्यं हर्ष गद्गदया गिरा । ब्रह्मादींस्तान्सुरान्दृष्ट्वा विस्मयोत्फुल्ललोचनः

అతడు అంజలి ఘటించి, ఆనందంతో గద్గదమైన స్వరంలో మాటలాడెను. బ్రహ్మాది దేవులను చూచి అతని కన్నులు ఆశ్చర్యంతో విప్పారెను.

Verse 22

चमत्कारपुरं क्षेत्रमेतन्मेध्यमपि स्थितम् । भूयो मेध्यतरं जातं युष्माकं हि समाश्रयात्

‘చమత్కారపుర’మనే ఈ క్షేత్రం నిశ్చయంగా పవిత్రమూ మంగళకరమూ. అయితే మీ ఆశ్రయసన్నిధి వల్ల ఇది మరింత పవిత్రమైంది.

Verse 23

तस्माद्वदत यत्कृत्यं मया संसिद्ध्यतेऽधुना । तत्सर्वं प्रकरिष्यामि यद्यपि स्यात्सुदुष्करम्

కాబట్టి చెప్పండి—ఇప్పుడు నా ద్వారా ఏ కర్తవ్యం సిద్ధించాలి? అది ఎంత దుష్కరమైనదైనా, నేను అన్నిటినీ చేపట్టి పూర్తిచేస్తాను.

Verse 24

देवा ऊचुः । कालेया इति दैत्या ये हतशेषाः सुरैः कृताः । ते समुद्रं समाश्रित्य निघ्नंति शुभकारिणः

దేవులు పలికిరి—‘కాలేయ’ అనే దైత్యులు, దేవుల చేత హతమై మిగిలినవారు, సముద్రాన్ని ఆశ్రయించి అక్కడి నుండి శుభకార్యాలు చేసే వారిని సంహరిస్తున్నారు.

Verse 25

शुभे नाशमनुप्राप्ते ध्रुवं नाशो दिवौकसाम् । तस्मात्तेषां वधार्थाय त्वं शोषय महार्णवम्

శుభం నశిస్తే, స్వర్గవాసుల నాశం కూడా నిశ్చయం. కనుక వారి వధార్థం నీవు మహాసముద్రాన్ని శోషించి ఎండబెట్టుము.

Verse 26

येन ते गोचरं प्राप्ता दृष्टेर्दानवसत्तमाः । बध्यंते विबुधैः सर्वे जायंते च मखा इह

ఆ దానవశ్రేష్ఠులు దృష్టిగోచరంలోకి వచ్చునట్లు; అప్పుడు దేవగణములు వారందరినీ బంధించగలరు, ఇక్కడ యజ్ఞములు మళ్లీ వికసించును।

Verse 27

अगस्त्य उवाच । अहं संवत्सरस्यांते शोषयिष्यामि सागरम् । विद्याबलं समाश्रित्य योगिनीनां सुरोत्तमाः

అగస్త్యుడు పలికెను—హే దేవోత్తమా! ఒక సంవత్సరాంతంలో నేను సముద్రాన్ని శోషింపజేస్తాను; పవిత్ర విద్యాబలాన్ని ఆశ్రయించి, యోగినుల యోగశక్తితో కూడ।

Verse 28

तस्माद्व्रजत हर्म्याणि यूयं याति हि वत्सरम् । यावद्भूयोऽपि वर्षांते कार्यमागमनं ध्रुवम्

కాబట్టి మీరు మీ మీ ప్రాసాదాలకు వెళ్లండి; ఒక సంవత్సరం గడుస్తుంది. తరువాత సంవత్సరాంతంలో, చేయవలసిన కార్యార్థం, మీరు తప్పక మళ్లీ రావలెను।

Verse 29

ततो मया समं गत्वा शोषिते वरुणालये । हंतव्या दानवा दुष्टा हन्त यैः पीड्यते जगत्

తరువాత నాతో కలిసి వెళ్లి, వరుణాలయం అయిన సముద్రం శోషింపబడినప్పుడు, జగత్తును పీడించే ఆ దుష్ట దానవులను సంహరించవలెను।

Verse 30

ततो देवगणाः सर्वे गताः स्वेस्वे निकेतने । अगस्त्योऽपि समुद्योगं चक्रे विद्यासमुद्भवम्

అప్పుడు దేవగణములందరు తమ తమ నివాసాలకు వెళ్లిరి. అగస్త్యుడు కూడా పవిత్ర విద్యాజనితమైన ఆ మహోద్యోగాన్ని ప్రారంభించెను।

Verse 31

ततः सर्वाणि पीठानि यानि संति धरातले । तानि तत्रानयामास मंत्रशक्त्या महामुनिः

ఆ తరువాత మహాముని మంత్రశక్తి బలంతో భూమిపై ఉన్న సమస్త పవిత్ర పీఠాలను ఆ స్థలానికి తీసుకొచ్చి సమీకరించాడు।

Verse 32

अष्टम्यां च चतुर्दश्यां तेषु संपूज्य भक्तितः । योगिनीनां च वृन्दानि कन्यकानां विशेषतः

అష్టమి మరియు చతుర్దశి తిథుల్లో అక్కడ భక్తితో వారిని సంపూర్ణంగా పూజించాలి—ప్రత్యేకంగా యోగినీ వృందాలను, మరీ ముఖ్యంగా కన్యారూపాలను।

Verse 33

विद्यां विशोषिणीनाम समाराधयत द्विजः । पूजयित्वा दिशां पालान्क्षेत्रपालानपि द्विजः । आकाशचारिणीं चैव देवतां श्रद्धया द्विजः

ఆ ద్విజుడు విశోషిణీ విద్యను యథావిధిగా సమారాధించాడు। దిక్పాలకులను, క్షేత్రపాలకులను పూజించి, శ్రద్ధతో ఆకాశచారిణీ దేవతను కూడా పూజించాడు।

Verse 34

ततः संवत्सरस्यांते प्रसन्ना तस्य देवता । प्रोवाच वद यत्कृत्यं सिद्धाहं तव सन्मुने

తర్వాత ఒక సంవత్సరం ముగింపున ఆ దేవత ప్రసన్నమై పలికింది—“ఓ సన్మునీ, చేయవలసిన కార్యం చెప్పు; నీకు సిద్ధమై నేను ఎదురుగా ఉన్నాను।”

Verse 35

अगस्त्य उवाच । यदि देवि प्रसन्ना मे तदास्यं विश सत्वरम् । येन संशोषयाम्याशु समुद्रं देवि वाग्यतः

అగస్త్యుడు అన్నాడు—“హే దేవీ, నాపై ప్రసన్నమైతే వెంటనే నా నోటిలో ప్రవేశించు; హే దేవీ, నీ వాక్శక్తి బలంతో నేను సముద్రాన్ని త్వరగా శోషింపజేస్తాను।”

Verse 36

सा तथेति प्रतिज्ञाय प्रविष्टा सत्वरं मुखे । संशोषणी महाविद्या तस्यर्षेर्भावितात्मनः

ఆమె “తథాస్తు” అని ప్రతిజ్ఞ చేసి వెంటనే అతని ముఖంలో ప్రవేశించింది—‘సంశోషణీ’ అనే మహావిద్య—తపోభావితుడైన, నియతాత్ముడైన ఆ ఋషిలో స్థిరపడింది।

Verse 37

एतस्मिन्नंतरे प्राप्ताः सर्वे देवाः सवासवाः । धृतायुधकरा हृष्टाः संनद्धा युद्धहेतवे

ఇంతలో ఇంద్రునితో కూడిన సమస్త దేవతలు వచ్చారు. చేతుల్లో ఆయుధాలు ధరించి హర్షంతో, యుద్ధహేతువై సంపూర్ణంగా సన్నద్ధులయ్యారు।

Verse 38

ततः संप्रस्थितो विप्रो देवैः सर्वैः समाहितः । वारिराशिं समुद्दिश्य संशुष्कवदनस्तदा

అప్పుడు సమస్త దేవతల సహవాసంతో ఆ విప్రఋషి ప్రయాణమయ్యాడు. సముద్రరాశిని లక్ష్యంగా చేసుకొని, ఆ సమయంలో అతని ముఖం శుష్కమైంది।

Verse 39

अथ गत्वा समुद्रांतं स्तूयमानो दिवालयैः । पिपासाकुलितोऽतीव सर्वान्देवानुवाच ह

తర్వాత సముద్రతీరానికి చేరి, దివ్యలోకవాసులచే స్తుతింపబడుతూ, తీవ్రమైన దాహంతో వ్యాకులుడై అతడు సమస్త దేవతలతో ఇలా అన్నాడు।

Verse 40

एषोऽहं सागरं सद्यः शोषयिष्यामि सांप्रतम् । यूयं भवत सोद्योगा वधाय सुरविद्विषाम्

“ఇప్పుడే నేను ఈ సముద్రాన్ని తక్షణం శోషింపజేస్తాను. మీరు అందరూ దేవద్వేషుల వధకై సిద్ధంగా, కార్యోన్ముఖులై ఉండండి.”

Verse 41

सूत उवाच । एवमुक्त्वा मुनिः सोऽथ मत्स्यकच्छपसंकुलम् । हेलया प्रपपौ कृत्स्नं ग्राहैः कीर्णं महार्णवम्

సూతుడు పలికెను—ఇట్లు చెప్పి ఆ ముని శ్రమలేకుండా చేపలు, కూర్మములతో నిండిన, గ్రాహములతో వ్యాపించిన సమస్త మహాసముద్రాన్ని త్రాగివేశాడు।

Verse 42

ततः स्थलोपमे जाते ते दैत्याः सुरसत्तमैः । वध्यन्ते निशितैर्बाणैः समन्ताद्विजिगीषुभिः

తర్వాత యుద్ధభూమి స్థలంలా మారగానే, విజయాకాంక్ష గల దేవశ్రేష్ఠులు పదునైన బాణాలతో ఆ దైత్యులను అన్ని వైపుల నుండీ సంహరించారు।

Verse 43

अथ कृत्वा महद्युद्धं यथा शक्त्यातिदारुणम् । हतभूयिष्ठशेषा ये भित्त्वा भूमिं गता अधः

అనంతరం వారు తమ శక్తి మేరకు అత్యంత భయంకరమైన మహాయుద్ధం చేశారు; వారి సైన్యంలో ఎక్కువ మంది హతులై, మిగిలినవారు భూమిని చీల్చుకొని క్రిందికి వెళ్లిపోయారు।

Verse 44

ततः प्रोचुः सुराः सर्वे स्तुत्वा तं मुनिसत्तमम् । परित्यज जलं भूयः पूरणार्थं महोदधेः

అప్పుడు సమస్త దేవతలు ఆ మునిశ్రేష్ఠుని స్తుతించి పలికారు—“మహాసముద్రం నిండుటకు జలాన్ని మళ్లీ విడిచిపెట్టుము.”

Verse 45

नैषा वसुमती विप्र समुद्रेण विनाकृता । राजते वस्तुसंत्यक्ता यथा नारी विभूषिता

“హే విప్రా! సముద్రం లేకుండా ఈ వసుమతి శోభించదు; తన అసలైన నిధిని కోల్పోయినట్లుగా, అలంకరించబడిన స్త్రీ అయినా సంపూర్ణత లేనట్టే.”

Verse 46

अगस्त्य उवाच । या मयाऽराधिता विद्या वर्षंयावत्प्रशोषणी । तया पीतमिदं तोयं परिणामगतं तथा

అగస్త్యుడు పలికెను—నేను ఆరాధించిన విద్యాశక్తి ఒక సంవత్సరం వరకు జలాన్ని శోషింపజేయగలదు. ఆ శక్తిచేతనే ఈ నీటిని నేను పానము చేసితిని; అది నాలో పరిణామమైయున్నది.

Verse 47

एष यास्यति वै पूर्तिं भूयोऽपि वरुणालयः । खातश्चागाधतां प्राप्तो गंगातोयैः सुनिर्मलैः

ఈ వరుణాలయం (సముద్రం) నిశ్చయంగా మళ్లీ నిండిపోతుంది. ఈ గోత్రం గంగ యొక్క అత్యంత నిర్మల జలాలతో నింపబడుటకు మరింత లోతు పొందింది.

Verse 48

सगरोनाम भूपालो भविष्यति महीतले । तत्पुत्राः षष्टिसाहस्राः खनिष्यंति न संशयः

భూమిపై సగరుడు అనే రాజు భవిష్యత్తులో ఉద్భవించును. అతని కుమారులు—అరవై వేల మంది—నిస్సందేహంగా భూమిని తవ్వుదురు.

Verse 49

तस्यैवान्वयवान्राजा भविष्यति भगीरथः । स ज्ञातिकारणाद्गंगां ब्रह्मांडादानयिष्यति

అదే వంశంలో భగీరథుడు అనే రాజు భవిష్యత్తులో జన్మించును. తన బంధువుల కారణార్థం గంగను బ్రహ్మాండలోకమునుండి అవతరింపజేయును.

Verse 50

प्रवाहेण ततस्तस्याः समंतादंभसांनिधिः । भविष्यति सुसंपूर्णः सत्यमेतन्मयोदितम्

ఆ తరువాత ఆమె ప్రవాహముచేత చుట్టూరా జలనిధి అయిన సముద్రం సంపూర్ణంగా నిండును. ఇది సత్యము—నేను చెప్పిన మాట ఇదే.

Verse 51

देवा ऊचुः । देवकृत्यं मुनिश्रेष्ठ भवता ह्युपपादितम् । तस्मात्प्रार्थय चित्तस्थं वरं सर्वं मुनीश्वर

దేవులు పలికిరి—హే మునిశ్రేష్ఠా! మీరు దేవకార్యాన్ని నిజముగా సిద్ధి చేసితిరి. కావున, హే మునీశ్వరా, మీ హృదయంలో కోరిన ఏ వరమైనా అడుగుము.

Verse 52

अगस्त्य उवाच । चमत्कारपुरे क्षेत्रे मया पीठान्यशेषतः । आनीतानि प्रभावेन मंत्राणां सुरसत्तमाः

అగస్త్యుడు పలికెను—హే సురసత్తమా! మంత్రప్రభావముచే నేను చమత్కారపుర పుణ్యక్షేత్రమునకు సమస్త పీఠములను శేషములేకుండా తెచ్చితిని.

Verse 53

तस्मात्तेषां सदा वासस्तत्रैवास्तु प्रभावतः । सर्वासां योगिनीनां च मातॄणां च विशेषतः

కావున ఆ ప్రభావముచే వారి నివాసము సదా అక్కడనే ఉండుగాక—ప్రత్యేకముగా సమస్త యోగినులకును మాతృకలకును.

Verse 54

अष्टम्यां च चतुर्दश्यां तानि यः श्रद्धयाऽन्वितः । पूजयिष्यति तस्य स्यात्समस्तं मनसेप्सितम्

శ్రద్ధయుక్తుడై అష్టమి మరియు చతుర్దశి నాడు ఆ (పీఠ/శక్తి)లను పూజించువానికి మనసు కోరిన సమస్తమూ సిద్ధించును.

Verse 55

देवा ऊचुः । यस्माच्चित्राणि पीठानि त्वयानीतानि तत्र हि । तस्माच्चित्रेश्वरं नाम पीठमेकं भविष्यति

దేవులు పలికిరి—నీ చేత అక్కడికి విచిత్రమైన పీఠములు తెచ్చబడినందున, అక్కడ ఒక పీఠము ‘చిత్రేశ్వర’ అనే నామముతో ప్రసిద్ధి పొందును.

Verse 56

यो यं काममभिध्याय तत्र पूजां करिष्यति । योगिनीनां च विद्यानां मातॄणां च विशेषतः

యెవడు ఏ కోరికను ధ్యానించి అక్కడ పూజ చేయునో—ప్రత్యేకంగా యోగినీలు, విద్యాశక్తులు మరియు మాతృకల పూజను—

Verse 57

तंतं कामं नरः शीघ्रं संप्राप्स्यति महामुने । अस्माकं वरदानेन यद्यपि स्यात्सुपापकृत्

ఓ మహామునీ, మా వరదానబలంతో ఆ మనిషి ఆ ఆ కోరికను త్వరగా పొందును; అతడు ఘోర పాపి అయినా సరే।

Verse 58

एवमुक्त्वा सुराः सर्वे तमामन्त्र्य मुनीश्वरम् । गतास्त्रिविष्टपं हृष्टाः सोऽप्यगस्त्यः स्वमाश्रमम्

ఇట్లు చెప్పి సమస్త దేవతలు మునీశ్వరునికి వీడ్కోలు చెప్పి ఆనందంతో స్వర్గానికి వెళ్లిరి; అగస్త్యుడు కూడా తన ఆశ్రమానికి తిరిగెను।

Verse 59

सूत उवाच । एतद्वः सर्वमाख्यातं यथा स पयसांनिधिः । अगस्त्येन पुरा पीतो देवकार्यप्रसिद्धये

సూతుడు పలికెను—దేవకార్యసిద్ధి కోసం పూర్వకాలంలో అగస్త్యుడు ఆ జలనిధి సముద్రాన్ని ఎలా పానము చేసెనో, అది అంతా మీకు చెప్పితిని।