Adhyaya 230

Verse 1

सूत उवाच । एवं गणत्वमापन्ने ह्यन्धके दानवोत्तमे । तस्य पुत्रो वृकोनाम निरुत्साहो द्विषज्जये

సూతుడు పలికెను—ఇలా దానవోత్తముడైన అంధకుడు గణత్వమును పొందిన తరువాత, అతని కుమారుడు ‘వృక’ అనే వాడు శత్రుజయ విషయంలో నిరుత్సాహుడయ్యెను.

Verse 2

भयेन महता युक्तो हतशेषैश्च दानवैः । प्रविवेश समुद्रांतं सुदुर्गं ब्राह्मणोत्तमाः

మహాభయముతో కూడి, హతులలో మిగిలిన దానవులతో సహా, ఓ బ్రాహ్మణోత్తములారా, అతడు సముద్రాంతమున ఉన్న అత్యంత దుర్గమమైన ప్రాంతములో ప్రవేశించెను.

Verse 3

ततः शक्रः प्रहृष्टात्मा प्रणम्य वृषभध्वजम् । तस्यादेशं समासाद्य प्रविवेशामरावतीम्

అప్పుడు హర్షభరితహృదయుడైన శక్రుడు (ఇంద్రుడు) వృషభధ్వజుడైన మహేశ్వరునికి నమస్కరించాడు. ఆయన ఆజ్ఞను స్వీకరించి అమరావతిలో ప్రవేశించాడు.

Verse 4

चकार च सुखी राज्यं त्रैलोक्येऽपि द्विजोत्तमाः । यज्ञभागान्पुनर्लेभे यथार्थं च धरातले

ఓ ద్విజోత్తములారా! అతడు త్రిలోక్యమందు కూడా సుఖంగా రాజ్యము చేసెను; భూమిపై విధివిధానంగా యజ్ఞభాగాలను యథార్థంగా మళ్లీ పొందెను.

Verse 5

एतस्मिन्नेव काले तु ह्यंधकस्य सुतो वृकः । निष्क्रम्य सागरात्तूर्णं जंबुद्वीपं समागतः

అదే సమయంలో అంధకుని కుమారుడైన వృకుడు సముద్రం నుండి వేగంగా బయటికి వచ్చి జంబూద్వీపానికి చేరుకున్నాడు.

Verse 6

हाटकेश्वरजं क्षेत्रं मत्वा पुण्यं सुसिद्धिदम् । पित्रा यत्र तपस्तप्तमंधकेन दुरात्मना

హాటకేశ్వర క్షేత్రం పుణ్యమయమూ, ఉత్తమసిద్ధిదాయకమూ అని భావించి అతడు అక్కడికి వెళ్లెను; అక్కడే అతని దురాత్ముడైన తండ్రి అంధకుడు తపస్సు చేసెను.

Verse 7

सगुप्तस्तु तपस्तेपेऽयथा वेत्ति न कश्चन । ध्यायमानः सुरश्रेष्ठं भक्त्या कमलसंभवम्

అతడు ఎవరికీ తెలియకుండా గుప్తంగా తపస్సు చేసెను. భక్తితో దేవశ్రేష్ఠుడైన కమలసంభవ బ్రహ్మను ధ్యానించుచుండెను.

Verse 8

यावद्वर्षसहस्रांतं जलाहारो द्वितीयकम् । तपस्तेपे स दैत्येन्द्रो ध्यायमानः पितामहम्

పూర్తి వెయ్యేళ్ల పాటు జలాన్నే తన ఏకైక ఆహారంగా చేసుకొని, ఆ దైత్యేంద్రుడు పితామహుడు బ్రహ్మను ధ్యానిస్తూ మహత్తపస్సు చేశాడు।

Verse 9

वायुभक्षस्ततो जातस्तावत्कालं द्विजोत्तमाः । अंगुष्ठाग्रेण भूपृष्ठं स्पर्शमानो जितेन्द्रियः

తర్వాత, ఓ ద్విజోత్తములారా, అంతకాలం అతడు వాయువునే ఆహారంగా చేసుకున్నాడు; ఇంద్రియాలను జయించి, బొటనవేలు అగ్రంతో భూమి పైపొరను మాత్రమే తాకుతూ ఉన్నాడు।

Verse 10

एवं च पञ्चमे प्राप्ते सहस्रे द्विजसत्तमाः । ब्रह्मा तस्य गतस्तुष्टिं दृष्ट्वा तस्य तपो महत्

ఇలా, ఓ ద్విజసత్తములారా, ఐదవ వెయ్యేళ్లు పూర్తయ్యాక, అతని మహత్తపస్సును చూచి బ్రహ్మ అతనిపై ప్రసన్నుడయ్యాడు।

Verse 11

ततोऽब्रवीत्तमागत्य तां गर्तां ब्राह्मणोत्तमाः । भोभो वृक निवर्तस्व तपसोऽस्मात्सुदारुणात्

అప్పుడు, ఓ బ్రాహ్మణోత్తములారా, బ్రహ్మ ఆ గర్తం దగ్గరకు వచ్చి ఇలా అన్నాడు— “హే వృకా, ఈ అత్యంత ఘోరమైన తపస్సును విరమించు।”

Verse 12

वरं वरय भद्रं ते यो नित्यं मन सि स्थितः

వరాన్ని కోరుకో; నీకు మంగళం కలుగుగాక— నీ మనసులో నిత్యం స్థిరంగా ఉన్న వరాన్నే ఎంచుకో।

Verse 13

वृक उवाच । यदि तुष्टोऽसि मे देव यदि देयो वरो मम । जरामरणहीनं मां तत्कुरुष्व पितामह

వృకుడు అన్నాడు—హే దేవా! నీవు నాపై ప్రసన్నుడవైతే, నాకు వరం ఇవ్వవలసి ఉంటే, హే పితామహా! నన్ను జరా మరణరహితునిగా చేయుము।

Verse 14

श्रीब्रह्मोवाच । मम प्रसादतो वत्स जरामरणवर्जितः । भविष्यसि न सन्देहः सत्यमेतन्मयोदितम्

శ్రీబ్రహ్ముడు అన్నాడు—వత్సా! నా ప్రసాదమువలన నీవు జరా మరణవర్జితుడవు అవుతావు; సందేహం లేదు. నేను పలికినది సత్యమే।

Verse 15

एवमुक्त्वा ततो ब्रह्मा तत्रैवांतरधी यत । वृकोऽपि कृतकृत्यस्त्वागतश्च स्वगृहं पितुः

ఇలా చెప్పి బ్రహ్ముడు అక్కడికక్కడే అంతర్ధానమయ్యాడు. వృకుడూ కృతకృత్యుడై తన తండ్రి గృహానికి తిరిగి వెళ్లాడు.

Verse 16

गिरिं रैवतकं नाम सर्वर्तुकुसुमोज्ज्वलम् । तत्र गत्वा निजामात्यैः समं मन्त्र्य च सत्व रम् । इन्द्रोपरि ततश्चक्रे यानं युद्धपरीप्सया

అతడు రైవతకమనే పర్వతానికి వెళ్లాడు; అది అన్ని ఋతువుల పుష్పాలతో ప్రకాశించుచుండెను. అక్కడ తన మంత్రులతో త్వరగా ఆలోచించి, యుద్ధాభిలాషతో ఇంద్రునిపై యాత్ర ప్రారంభించాడు.

Verse 17

इंद्रोऽपि च परिज्ञाय दानवं तं महाबलम् । जरामृत्युपरित्यक्तं प्रभावात्परमेष्ठिनः

ఇంద్రుడూ ఆ మహాబలుడైన దానవుని గూర్చి తెలుసుకొని, పరమేష్ఠి (బ్రహ్మ) ప్రభావమువలన అతడు జరా మరణాలను విడిచినవాడని గ్రహించాడు.

Verse 18

परित्यज्य भयाच्चैव पुरीं चैवामरावतीम् । ब्रह्मलोकं गतस्तूर्णं देवैः सर्वैः समन्वितः

భయముచేత అతడు అమరావతీ పురిని విడిచి, సమస్త దేవులతో కూడి శీఘ్రంగా బ్రహ్మలోకమునకు వెళ్లెను।

Verse 19

एतस्मिन्नंतरे प्राप्तो वृकश्च त्रिदशालये । ससैन्यपरिवारेण प्रहृष्टेन समन्वितः

అదే సమయంలో వృకుడు త్రిదశాలయమునకు వచ్చెను; సైన్యపరివారముతో చుట్టుముట్టబడి, హర్షోల్లాసముతో నిండియుండెను।

Verse 20

ततश्चैंद्रपदे तस्मिन्स्वयमेव व्यवस्थितः । शुक्रात्प्राप्याभिषेकं च पुष्पस्नानसमुद्भवम्

అనంతరం అతడు స్వయంగా ఆ ఇంద్రపదస్థ సింహాసనమున కూర్చుండెను; శుక్రాచార్యుని నుండి పుష్పస్నానమునుండి జనించిన అభిషేకము, అనగా రాజ్యాభిషేకము, పొందెను।

Verse 21

सोऽभिषिक्तस्तु शुक्रेण देवराज्यपदे वृकः । स्थापयामास दैतेयान्देवतानां पदेषु च

శుక్రాచార్యునిచే అభిషిక్తుడైన వృకుడు దేవరాజ్యపదమున ఆసీనుడయ్యెను; మరియు దైత్యులను దేవతల పదములలోనే నియమించెను।

Verse 22

आदित्यानां वसूनां च रुद्राणां मरुतामपि । यज्ञभागकृते विप्राः शुक्रशासनमाश्रिताः

ఆదిత్యులు, వసువులు, రుద్రులు, మరుతులు వీరి యజ్ఞభాగ నియమార్థం బ్రాహ్మణులు శుక్రాచార్యుని శాసనమునకు లోబడి వ్యవహరించిరి।

Verse 230

इति श्रीस्कांदे महापुराण एकाशीतिसाहस्र्यां संहितायां षष्ठे नागरखण्डे हाटकेश्वरक्षेत्रमाहात्म्ये जलशाय्युपाख्याने वृकेन्द्रराज्यलंभनवर्णनंनाम त्रिंशदुत्तरद्विशततमोऽध्यायः

ఇట్లు శ్రీ స్కంద మహాపురాణము, ఏకాశీతిసాహస్రీ సంహితలో, షష్ఠ నాగరఖండమున, హాటకేశ్వరక్షేత్ర తీర్థమాహాత్మ్యాంతర్గత జలశాయీ ఉపాఖ్యానములో “వృకునకు ఇంద్రరాజ్యలాభ వర్ణనము” అను ద్విశతత్రింశత్తమ అధ్యాయము సమాప్తమైంది।