Skanda Purana — Nagara Khanda, Shloka 16
अथ सा तं समा दाय सूक्ष्मवस्त्रेण वेष्टितम् । कृत्वा जगाम चारण्यं मनुष्यपरिवर्जितम् । अश्रुपूर्णेक्षणा दीना रुदन्ती गुप्तमेव च
atha sā taṃ samā dāya sūkṣmavastreṇa veṣṭitam | kṛtvā jagāma cāraṇyaṃ manuṣyaparivarjitam | aśrupūrṇekṣaṇā dīnā rudantī guptameva ca
అప్పుడు ఆమె ఆ శిశువును తీసుకొని, సన్నని వస్త్రంతో చుట్టి, మనుష్యులు లేని అరణ్యానికి వెళ్లింది. దుఃఖితురాలై, కన్నీళ్లతో నిండిన కళ్లతో, గుప్తంగా విలపిస్తూ సాగింది।
Sūta (deduced: Purāṇic narration to sages in a Māhātmya context)
Type: kshetra
Scene: A lone ascetic mother, eyes brimming with tears, carries an infant wrapped in fine cloth into a deserted forest, moving through shadowed trees with secrecy and urgency.
FAQs
Dharma narratives acknowledge suffering and social fear, yet depict resolve and self-protection as part of a larger sacred unfolding.
No named tīrtha appears in this verse; it continues the Nāgarakhaṇḍa Tīrthamāhātmya storyline.
None; the verse describes departure into a secluded forest and concealment.