सूत उवाच । आसीत्पुरा महद्वैरं विश्वामित्रवसिष्ठयोः । ब्राह्मण्यस्य कृते विप्राः प्राणान्तकरणं महत् । स सर्वैर्ब्राह्मणैः प्रोक्तो विश्वामित्रो महामुनिः
sūta uvāca | āsītpurā mahadvairaṃ viśvāmitravasiṣṭhayoḥ | brāhmaṇyasya kṛte viprāḥ prāṇāntakaraṇaṃ mahat | sa sarvairbrāhmaṇaiḥ prokto viśvāmitro mahāmuniḥ
సూతుడు పలికెను—పూర్వకాలమున విశ్వామిత్రుడు మరియు వశిష్ఠుడి మధ్య మహావైరము ఏర్పడెను. బ్రాహ్మణత్వ సాధనకై, ఓ విప్రులారా, ఆయన ప్రాణాంతకరమైన ఘోర తపస్సు చేసెను; మరియు విశ్వామిత్రుడు మహామునిగా సమస్త బ్రాహ్మణులచే ప్రకటింపబడెను।
Sūta
Spiritual status is portrayed as achievable through intense discipline (tapas) and recognized by the community of the wise.
No single tīrtha is named in this verse; it supplies the backstory driving the Sarasvatī-tīrtha episode.
No specific rite; the verse highlights tapas and life-risking austerity undertaken for brāhmaṇya.