Skanda Purana — Nagara Khanda, Shloka 15
कृष्णार्जुनौ तदा मर्त्ये द्वापरांते द्विजोत्तमाः । अवतीर्णो धरापृष्ठे मिथः स्नेहानुगौ तदा । नरनारायणावेतौ स्वयमेव व्यवस्थितौ
kṛṣṇārjunau tadā martye dvāparāṃte dvijottamāḥ | avatīrṇo dharāpṛṣṭhe mithaḥ snehānugau tadā | naranārāyaṇāvetau svayameva vyavasthitau
హే ద్విజోత్తములారా! ద్వాపరయుగాంతంలో కృష్ణుడు మరియు అర్జునుడు మర్త్యలోకంలో, భూమి పైన అవతరించారు; పరస్పర స్నేహబంధంతో ఉన్నారు. ఆ ఇద్దరే నర-నారాయణులు, స్వయంగా ప్రకటించి అక్కడ స్థితులయ్యారు.
Sūta
Tirtha: Cakrapāṇi-kṣetra (contextualized by Kṛṣṇa-Arjuna/Nara-Nārāyaṇa)
Type: kshetra
Listener: Dvijottamāḥ (sages)
Scene: Kṛṣṇa and Arjuna appear on earth at the end of Dvāpara, standing together in affectionate companionship; a subtle overlay shows them as Nara-Nārāyaṇa, with divine radiance behind their human forms.
FAQs
Divine purpose can appear through human companionship—friendship aligned with dharma becomes a vehicle of avatāra-work.
The Adhyāya 152 tīrtha is exalted by being woven into the sacred history of Kṛṣṇa–Arjuna/Nara–Nārāyaṇa.
No explicit ritual; the verse strengthens tīrtha-reverence through avatāra-identification.