Adhyaya 148

Verse 1

। सूत उवाच । एवं तं निःस्पृहं ज्ञात्वा गृहं प्रति निजात्मजम् । पिंगला दुःखसंयुक्ता व्यासमेतदुवाच ह

సూతుడు పలికెను—తన కుమారుడు నిస్స్పృహుడై గృహమునకు మరలని వాడని తెలిసికొని, దుఃఖసహితమైన పింగళా వ్యాసునితో ఈ మాటలు పలికెను.

Verse 2

अहं तपश्चरिष्यामि पुत्रार्थं द्विजसत्तम । अनुज्ञां देहि मे येन तोषयामि महेश्वरम् । पुत्रो येन भवेन्मह्यं वंशवृद्धिकरः परः

హే ద్విజశ్రేష్ఠా! పుత్రప్రాప్తి కోసం నేను తపస్సు చేస్తాను. నాకు అనుమతి ఇవ్వండి, దానివల్ల నేను మహేశ్వరుణ్ణి ప్రసన్నం చేయగలను; ఆయన కృపతో నా వంశవృద్ధి చేసే ఉత్తమ పుత్రుడు నాకు జన్మించుగాక.

Verse 3

एवं सा निश्चयं कृत्वा लब्ध्वानुज्ञां मुनेस्ततः । क्षेत्रमेतत्समासाद्य तपस्तेपे पतिव्रता

ఇలా సంకల్పం చేసుకొని, ఆ ముని అనుమతి పొందిన తరువాత, ఆ పతివ్రత ఈ పవిత్ర క్షేత్రానికి చేరి తపస్సు చేసింది.

Verse 4

संस्थाप्य शंकरं देवं तदग्रे निर्मलोदकम् । कृत्वा वापीं सुविस्तीर्णां स्नानात्पातकनाशनीम्

శంకరదేవుణ్ణి ప్రతిష్ఠించి, ఆయన ముందర నిర్మల జలాన్ని ఏర్పాటు చేసింది; అలాగే స్నానంతో పాపనాశనం చేసే విశాలమైన, విస్తారమైన వాపి (పవిత్ర కుంట)ను నిర్మించింది.

Verse 5

ततस्तस्या गतस्तुष्टिं भगवांस्त्रिपुरांतकः । वरदोऽस्मीति तां प्राह प्रहृष्टेनांतरात्मना

అప్పుడు భగవాన్ త్రిపురాంతకుడు ఆమెపై ప్రసన్నుడయ్యాడు; అంతరాత్మ ఆనందంతో ఆమెతో—“నేను వరదాతను” అని పలికాడు.

Verse 6

श्रीमहादेव उवाच । परितुष्टोऽस्मि ते भद्रे वरं वरय सुव्रते । यः स्थितो हृदये नित्यं नादेयं विद्यते मम

శ్రీమహాదేవుడు పలికెను—హే భద్రే! నేను నీపై పూర్తిగా ప్రసన్నుడను. హే సువ్రతే! వరం కోరుకో. ఎవడు నిత్యం నా హృదయంలో నివసిస్తాడో, అతనికి నా వద్ద ‘ఇవ్వనిది’ అనే దేమీ లేదు.

Verse 7

वटिकोवाच । सुतं देहि सुरश्रेष्ठ मम वंशविवर्धनम् । चित्ताह्लादकरं नित्यं सुशीलं विनयान्वितम्

వటికీ పలికెను—హే దేవశ్రేష్ఠా! నా వంశవృద్ధి చేయు కుమారుని ప్రసాదించుము; నిత్యం హృదయానందకరుడై, సుశీలుడై, వినయసంపన్నుడై ఉండునట్లు।

Verse 8

श्रीमहादेव उवाच । भविष्यति न संदेहस्तव पुत्रः सुशोभने । यादृक्त्वया महाभागे प्रार्थितस्तद्विशेषतः

శ్రీమహాదేవుడు పలికెను—హే సుశోభనే! సందేహమే లేదు; హే మహాభాగ్యవతీ, నీవు ప్రత్యేకంగా ప్రార్థించినట్లే నీకు కుమారుడు కలుగును।

Verse 9

अन्यापि मानुषी याऽत्र वाप्यां स्नात्वा समाहिता । पञ्चम्यां वत्सरं यावच्छुक्लपक्षे ह्युपस्थिते । पूजयिष्यति मल्लिंगं यच्चाद्य स्थापितं त्वया

ఇక్కడ ఈ వాపీలో స్నానమాచరించి మనస్సు ఏకాగ్రం చేసుకొని, శుక్లపక్ష పంచమి నాడు ఒక సంవత్సరం పాటు, నీవు ఈ రోజు స్థాపించిన మల్లింగాన్ని పూజించునది ఏ స్త్రీయైన—

Verse 10

साथ लप्स्यति सत्पुत्रं दत्त्वा फलमनुत्तमम् । या च दौर्भाग्यसंयुक्ता तृतीयादिवसेऽत्र वै

—ఆమె అనుత్తమ ఫలాన్ని పొందుతూ సత్పుత్రుని పొందును. అలాగే దౌర్భాగ్యంతో బాధపడే స్త్రీ తృతీయాది తిథులలో ఇక్కడికి వచ్చి—

Verse 11

स्नात्वाऽत्र सलिले पश्चान्मल्लिंगं पूजयिष्यति । सा सौभाग्य समोपेता वर्षांते च भविष्यति

ఇక్కడి జలంలో స్నానమాచరించి తరువాత మల్లింగాన్ని పూజించును; ఆమె సౌభాగ్యసంపన్నగా మారును—నిశ్చయంగా సంవత్సరాంతానికి।

Verse 12

यः पुनः पुरुषश्चात्र स्नात्वा मां पूजयिष्यति । सकामो लप्स्यते कामान्विकामो मोक्षमेव च

ఇక్కడ స్నానం చేసి నన్ను పూజించే పురుషుడు, సకాముడైతే కోరిన కోరికలను పొందును; నిష్కాముడైతే కేవలం మోక్షమునే పొందును।

Verse 13

एवमुक्त्वा महादेवस्ततश्चादर्शनं गतः । साऽपि लेभे सुतं व्यासात्कपिंजलमिति श्रुतम्

ఇలా చెప్పి మహాదేవుడు ఆపై అదృశ్యుడయ్యాడు। ఆమె కూడా వ్యాసుని ద్వారా ఒక కుమారుని పొందింది; అతడు ‘కపిఞ్జల’ అని ప్రసిద్ధుడని వినబడుతుంది।

Verse 14

यादृक्तेन पुरा प्रोक्तो देवदेवेन शूलिना । येनैव स्थापिता चात्र देवी केलीवरी पुरा । सर्वसिद्धिप्रदा लोके तत्र याऽराधिता पुरा

దేవదేవుడైన శూలధారి పూర్వం ఎలా ప్రకటించాడో—ఆయనే ఇక్కడ ఒకప్పుడు దేవి కేళీవరీని స్థాపించాడు—అలాగే అక్కడ పూర్వకాలంలో ఆరాధింపబడిన ఆ దేవి లోకంలో సర్వసిద్ధిప్రదాయినిగా ప్రసిద్ధి చెందింది।