Adhyaya 137

Verse 1

ऋषय ऊचुः । केनासौ मुनिशार्दूलो मांडव्यः सुमहातपाः । शूलायां स्थापितः केन कारणेन च नो वद

ఋషులు పలికిరి—అతిమహాతపస్వి మునిశార్దూలుడు మాండవ్యుడు ఎవరి చేత శూలంపై నిలుపబడెను? ఏ కారణముచేత ఇది జరిగెనో మాకు చెప్పుము।

Verse 2

सूत उवाच । स मांडव्यो मुनिः पूर्वं तीर्थयात्रां समाचरन् । अस्मिन्क्षेत्रे समायातः श्रद्धया परया युतः

సూతుడు పలికెను—పూర్వకాలమున ముని మాండవ్యుడు తీర్థయాత్రను ఆచరించుచు, పరమశ్రద్ధతో యుక్తుడై ఈ పుణ్యక్షేత్రమునకు వచ్చెను।

Verse 3

विश्वामित्रीयमासाद्य सत्तीर्थं पावनं महत् । पितॄणां तर्पणं चक्रे भास्करं प्रति स व्रती

విశ్వామిత్రీ అనే సత్తీర్థమును, మహాపావనమైనదానిని చేరి, వ్రతధారి ఆయన భాస్కరుని ఎదురుగా నిలిచి పితృతర్పణము చేసెను।

Verse 4

जपन्विभ्राडिति श्रेष्ठं सूक्तं भास्करवल्लभम् । एतस्मिन्नंतरे चौरो लोप्त्रमादाय कस्यचित्

ఆయన ‘విభ్రాట్’తో ప్రారంభమగు, భాస్కరునికి ప్రియమైన శ్రేష్ఠ సూక్తమును జపించుచుండగా, అంతలో ఒక దొంగ ఎవరో ఒకరి లోటా (జలపాత్రం)ను ఎత్తుకొని పోయెను।

Verse 5

कोपि तत्र समायातः पृष्ठे लग्नैर्जनैर्द्विजाः । ततश्चौरोऽपि तं दृष्ट्वा मौनस्थं मुनिसत्तमम्

హే ద్విజులారా, అప్పుడు కొందరు జనులు అతని వెనుకనే వెంటాడుతూ అక్కడికి వచ్చిరి. దొంగ కూడా మౌనస్థితిలో ఉన్న మునిశ్రేష్ఠుని చూచి—

Verse 6

लोप्त्रं मुक्त्वा तदग्रेऽथ प्रविवेश गुहांतरे । एतस्मिन्नंतरे प्राप्तास्ते जना लोप्त्रहेतवे

దొంగ నీటిపాత్రాన్ని అతని ముందర వదిలి, ఆపై గుహలోనికి ప్రవేశించాడు. అంతలోనే ఆ ప్రజలు నీటిపాత్రాన్ని తిరిగి పొందుటకై అక్కడికి చేరుకున్నారు.

Verse 7

दृष्ट्वा लोप्त्रं तदग्रस्थं तमूचुर्मुनिपुंगवम् । मार्गेणानेन चायातो लोप्त्रहस्तो मलिम्लुचः । ब्रूहि शीघ्रं महाभाग केन मार्गेण निर्गतः

ముందు ఉంచబడిన నీటిపాత్రాన్ని చూసి వారు మునిపుంగవునితో అన్నారు—‘ఈ మార్గం గుండా నీటిపాత్రం చేతబట్టి ఆ దుష్ట దొంగ వచ్చాడు. ఓ మహాభాగ్యుడా, త్వరగా చెప్పుము—అతడు ఏ దారిన బయటికి వెళ్లాడు?’

Verse 8

स च जानन्नपि प्राज्ञो गुहासंस्थं मलिम्लुचम् । न किंचिदपि चोवाच मौनव्रत परायणः

ఆ జ్ఞాని గుహలో దాగి ఉన్న దొంగను తెలిసికొన్నప్పటికీ, మౌనవ్రతానికి పరాయణుడై ఏమీ పలకలేదు.

Verse 9

असकृत्प्रोच्यमानोऽपि परचिंतासमन्वितः । यदा प्रोवाच नो किंचित्स रक्षंश्चौरजीवितम्

పునఃపునః ప్రశ్నించినా అతడు పరహితచింతనలో నిలిచాడు; ఏమీ పలకకపోవడం వల్ల దొంగ ప్రాణాన్ని కాపాడాడు.

Verse 10

ततस्तैर्मंत्रितं सर्वैरेष नूनं मलिम्लुचः । संप्राप्तः पृष्ठतोऽस्माभिर्मुनिरूपो बभूव ह

అప్పుడు వారందరూ కలిసి ఆలోచించారు—‘ఇతడు నిశ్చయంగా దొంగనే. మేము ఇతని వెనుకనే వచ్చాము; ఇతడు ముని వేషం ధరించాడు.’

Verse 11

अविचार्य ततः सर्वैराभीरैस्तैर्दुरात्मभिः । शूलीमारोपितः सद्यो नीत्वा किंचिद्वनांतरम्

అప్పుడు ఆ దురాత్ములైన ఆభీరులు విచారణ చేయకుండానే అతనిని వెంటనే అడవిలోని ఒక చోటికి తీసుకెళ్లి శూలంపై ఎక్కించి గుచ్చివేశారు।

Verse 12

एवं प्राप्ता तदा शूली मुनिना तेन दारुणा । पूर्वकर्मविपाकेन दोषहीनेन धीमता

ఇలా ఆ సమయంలో పూర్వకర్మ విపాకం వల్ల, దోషరహితుడూ ధీమంతుడైన ఆ భయంకర మునిచేత శూలధారి (శివుడు) సమీపించబడెను।