Adhyaya 6

Verse 1

ऋषय ऊचुः । लिंगे प्रतिष्ठा च कथं शिवं हित्वा प्रवर्तिता । तत्कथ्यतां महाभाग परं शुश्रुषतां हि नः

ఋషులు అన్నారు: శివుని ప్రత్యక్ష స్వరూపాన్ని పక్కన పెట్టినట్లుగా, లింగంలో ప్రతిష్ఠా ఆచారం ఎలా ప్రారంభమైంది? ఓ మహాభాగ, దయచేసి చెప్పండి; మేము పూర్తిగా వినాలని కోరుతున్నాము।

Verse 2

लोमश उवाच । यदा दारुवने शंभुर्भिक्षार्थं प्राचरत्प्रभुः

లోమశుడు అన్నాడు: దారువనంలో ప్రభువు శంభువు భిక్షార్థంగా సంచరించినప్పుడు—

Verse 3

दिगंबरो मुक्तजटाकलापो वेदांतवेद्यो भुवनैकभर्ता । स ईश्वरो ब्रह्मकलापधारो योगीश्वराणां परमः परश्च

దిగంబరుడై, విప్పిన జటాకలాపంతో, వేదాంతముచే తెలిసేవాడై, లోకాల ఏకధారకుడై—ఆ ఈశ్వరుడు సమస్త బ్రహ్మవిద్యను ధరించినవాడు; యోగీశ్వరులలో పరముడు, పరమాతీతుడును।

Verse 4

अणोरणीयान्महतो मही यान्महानुभावो भुवनाधिपो महान् । स ईश्वरो भिक्षुरूपी महात्मा भिक्षाटनं दारुवने चकार

అణువుకన్నా సూక్ష్ముడు, మహత్తుకన్నా మహానుడు; అపార మహిమగల భువనాధిపతి మహేశ్వరుడు—ఆ మహాత్ముడు భిక్షురూపం ధరించి దారువనంలో భిక్షాటనం చేసెను।

Verse 5

मध्याह्न ऋषयो विप्रास्तीर्थं जग्मुः स्वकाश्रमात् । तदानीमेव सर्वास्ता ऋषीभार्याः समागताः

మధ్యాహ్న సమయంలో ఋషి-బ్రాహ్మణులు తమ తమ ఆశ్రమాల నుండి తీర్థస్నానస్థలానికి వెళ్లిరి; అదే వేళ అన్ని ఋషిపత్నులు కూడా అక్కడ సమాగమమయ్యిరి।

Verse 6

विलोकयंत्यः शंभुं तमाचख्युश्च परस्परम् । कोऽसौ भिक्षुकरूपोयमागतोऽपूर्वदर्शनः

ఆ శంభువును తిలకిస్తూ వారు పరస్పరం అన్నారు—“ఇక్కడికి వచ్చిన ఈ భిక్షురూపుడు ఎవరు? ఇంత అపూర్వ దర్శనం మునుపెన్నడూ లేదు!”

Verse 7

अस्मै भिक्षां प्रयच्छामो वयं च सखिभिः सह । तथेति गत्वा सर्वास्ता गृहेभ्य आनयन्मुदा

“సఖులతో కలిసి మనం ఇతనికి భిక్ష ఇవ్వుదాం.” అని చెప్పి, ‘అలాగే’ అంటూ వారు అందరూ ఇళ్లకు వెళ్లి ఆనందంగా భిక్షాసామగ్రిని తీసుకొచ్చిరి।

Verse 8

भिक्षान्नं विविधं श्लक्ष्णं सोपचारं च शक्तितः । प्रदत्तं भिक्षितं तेन देवदेवेन शूलिना

వారు తమ సామర్థ్యానుసారం వివిధమైన సున్నితమైన అన్నభిక్షను, యథోచిత ఉపచారాలతో సమర్పించిరి; దేవదేవుడు శూలధారి ప్రభువు దానిని స్వీకరించి భుజించెను।

Verse 9

काचित्प्रियतमं शंभुं बभाषे विस्मयान्विता । कोसि त्वं भिक्षुको भूत्वा आगतोत्र महामते

అప్పుడు ఒక స్త్రీ ఆశ్చర్యంతో తన ప్రియుడైన శంభువుతో పలికింది— “హే మహామతీ! భిక్షుకుని వేషంలో నీవెవరు, ఇక్కడికి ఎలా వచ్చితివి?”

Verse 10

ऋषीणामाश्रमं शुद्धं किमर्थं नो निषीदसि । तयोक्तोऽपि तदा शंभुर्बभाषे प्रहसन्निव

“ఇది ఋషుల పవిత్ర ఆశ్రమం; నీవెందుకు కూర్చొని విశ్రాంతి తీసుకోదు?” అని ఆమె చెప్పినా, శంభువు అప్పుడు చిరునవ్వుతో పలికినట్లుగా సమాధానమిచ్చాడు.

Verse 11

ईश्वरोहं सुकेशांते पावनं प्राप्तवानिमम् । ईश्वरस्य वचः श्रुत्वा ऋषिभार्या उवाच तम्

శంభువు పలికాడు— “హే సుకేశాంతే! నేనే ఈశ్వరుడను; ఈ పవిత్ర స్థలానికి వచ్చితిని.” ఈశ్వరుని వాక్యాలు విని ఋషి భార్య అతనితో పలికింది.

Verse 12

ईश्वरोऽसि महाभाग कैलासपतिरेव च । एकाकिनः कथं देव भिक्षार्थमटनं तव

“నీవు నిజంగా ఈశ్వరుడవు, హే మహాభాగ! నీవే కైలాసపతి. హే దేవా! భిక్షార్థం నీవు ఒంటరిగా ఎలా సంచరిస్తున్నావు?”

Verse 13

एवमुक्तस्तया शंभुः पुनस्तामब्रवीद्वचः । दाक्षायण्या विरहितो विचरामि दिगंबरः

ఆమె అలా అనగా శంభువు మళ్లీ పలికాడు— “దాక్షాయణి నుండి వియోగమై, నేను దిగంబర తపస్విగా సంచరిస్తున్నాను.”

Verse 14

भिक्षाटनार्थं सुश्रोणि संकल्परहितः सदा । तया सत्या विना किंचित्स्त्रीमात्रं मम भामिनि । न रोचते विशालाक्षि सत्यं प्रतिवदामि ते

హే సుశ్రోణి! భిక్షాటనార్థం నేను సదా సంకల్పరహితుడనై ఉంటాను. హే భామిని! ఆ సతీ లేకుండా నాకు ఏ సాధారణ స్త్రీయూ రుచించదు. హే విశాలాక్షి! నీకు నేను సత్యమే చెబుతున్నాను.

Verse 15

तस्योक्तं वचनं श्रुत्वा उवाच कमलेक्षणा । स्त्रियो हि सुखसंस्पर्शाः पुरुषस्य न संशयः

అతని మాటలు విని కమలాక్షి పలికింది—“స్త్రీలు పురుషునికి సుఖద స్పర్శ కలిగించేవారు; ఇందులో సందేహం లేదు.”

Verse 16

तास्स्त्रियो वर्जिताः शंभो त्वादृशेन विपश्चिता

“కాబట్టి, హే శంభూ! నీ వంటి వివేకి పురుషుడు స్త్రీలను దూరంగా వర్జించాలి.”

Verse 17

इति च प्रमदाः सर्वा मिलिता यत्र शंकरः । भिक्षापात्रं च तच्छंभोः पूरितं च महागुणैः

ఇలా చెప్పి శంకరుడు ఉన్న చోటకు సమస్త సతీమణులు కూడారు; శంభువు భిక్షాపాత్రం ఉత్తమ నైవేద్యాలతో, మహాగుణాలతో నిండిపోయింది.

Verse 18

अन्नैश्चतुर्विधैः षड्भी रसैश्च परिपूरितम् । यदा संभुर्गंतुकामः कैलासं पर्वतं प्रति । तदा सर्वा विप्रपत्न्यो ह्यन्गच्छन्मुदान्विताः

ఆ పాత్ర నాలుగు విధాల అన్నాలతో, ఆరు రుచులతో పరిపూర్ణమైంది. శంభువు కైలాస పర్వతం వైపు వెళ్లదలచినప్పుడు, సమస్త బ్రాహ్మణపత్నులు ఆనందంతో నిండీ ఆయనను అనుసరించి వెళ్లారు.

Verse 19

गृहकार्यं परित्यज्य चेरुस्तद्गतमानसाः । गतासु तासु सर्वासु पत्नीषु ऋषिसत्तमाः

గృహకార్యాలను విడిచి, ఆయనపైనే మనస్సు నిలిపి వారు ముందుకు సాగారు. ఆ స్త్రీలందరూ వెళ్లిపోయిన తరువాత, శ్రేష్ఠ ఋషులు (వారి లేమిని) గమనించారు.

Verse 20

यावदाश्रममभ्येत्य तावच्छून्यं व्यलोकयन् । परस्परमथोचुस्ते पत्न्यः सर्वाः कुतो गताः

వారు ఆశ్రమానికి తిరిగి వచ్చేసరికి అది ఖాళీగా కనిపించింది. అప్పుడు వారు పరస్పరం అన్నారు—“మన భార్యలందరూ ఎక్కడికి వెళ్లారు?”

Verse 21

न विदामोऽथ वै सर्वाः केन नष्टेन चाहृताः । एवं विमृश्यमानास्ते विचिन्वंतस्ततस्ततः

వారు అన్నారు—“మాకు ఏమాత్రం తెలియదు; ఎవరు వారిని అపహరించి అదృశ్యమయ్యేలా చేశారు?” ఇలా ఆలోచిస్తూ వారు ఇక్కడ అక్కడ వెతకసాగారు.

Verse 22

समपश्यंस्ततः सर्वे शिवस्यानुगताश्च ताः । शिवं दृष्ट्वा तु संप्राप्ता ऋषयस्ते रुषान्विताः

అప్పుడు వారు అందరూ ఆ స్త్రీలు శివుని అనుసరిస్తూ వెళ్తున్నట్లు చూశారు. శివుని చూశాక ఆ ఋషులు కోపంతో నిండుకొని ఆయన దగ్గరకు వచ్చారు.

Verse 23

शिवस्याथाग्रतो भूत्वा ऊचुः सर्वे त्वरान्विताः । किं कृतं हि त्वया शंभो विरक्तेन महात्मना । परदारापहर्त्तासि त्वमृषीणां न संशयः

శివుని ఎదుట నిలబడి వారు అందరూ తొందరగా అన్నారు—“ఓ శంభో! వైరాగ్యమున్న మహాత్ముడవై ఉండి ఇది ఏమి చేసితివి? నీవు ఋషుల పరస్త్రీలను అపహరించువాడవు—సందేహమే లేదు!”

Verse 24

एवं क्षिप्तः शिवो मौनी गच्छमानोऽपि पर्वतम् । तदा स ऋषिभिः प्राप्तो महादेवोऽव्ययस्तथा । यस्मात्कलत्रहर्ता त्वं तस्मात्षंढो भव त्वरम्

ఇలా దూషింపబడినప్పటికీ మౌనధారి శివుడు పర్వతం వైపు సాగిపోయాడు. అప్పుడు అవ్యయుడైన మహాదేవుని ఋషులు ఎదుర్కొని—“నీవు పరస్త్రీహర్తవు గనుక వెంటనే నపుంసకుడవు కావాలి” అని శపించారు.

Verse 25

एवं शप्तः स मुनिभिर्लिंगं तस्यापतद्भुवि । भूमिप्राप्तं च तल्लिंगं ववृधे तरसा महत्

ఋషుల శాపంతో ఆయన లింగం భూమిపై పడిపోయింది. భూమిని తాకగానే ఆ లింగం వేగంగా మహావిశాలంగా పెరిగింది.

Verse 26

आवृत्य सप्त पातालान्क्षणाल्लिंगमदोर्ध्वतः । व्याप्य पृथ्वीं समग्रां च अंतरिक्षं समावृणोत्

క్షణంలోనే ఆ లింగం పైకి లేచి ఏడు పాతాళాలను కప్పివేసింది; సమస్త భూమిని వ్యాపించి అంతరిక్షాన్నికూడా ఆవరించింది.

Verse 27

स्वर्गाः समावृताः सर्वे स्वर्गातीतमथाभवत् । न मही न च दिक्चक्रं न तोयं न च पावकः

అన్ని స్వర్గలోకాలు కప్పబడిపోయాయి; అది స్వర్గానికీ అతీతమైంది. భూమి లేదు, దిక్చక్రం లేదు; నీరు లేదు, అగ్ని లేదు.

Verse 28

न च वायुर्न वाकाशं नाहंकारो न वा महत् । न चाव्यक्तं न कालश्च न महाप्रकृतिस्तथा

వాయువు లేదు, ఆకాశం లేదు; అహంకారం లేదు, మహత్తత్త్వం లేదు. అవ్యక్తం లేదు, కాలం లేదు; అలాగే మహాప్రకృతి కూడా లేదు.

Verse 29

नासीद्द्ववैतविभागं च सर्वं लीनं च तत्क्षणात् । यस्माल्लीनं जगत्सर्वं तस्मिंल्लिगे महात्मनः

ద్వైత విభాగం ఏమాత్రం మిగలలేదు; ఆ క్షణమే సమస్తమూ లీనమైంది. సమస్త జగత్తు అందులోనే లీనమైనందున—ఆ మహాత్ముని లింగంలో।

Verse 30

लयनाल्लिंगमित्येवं प्रवदंति मनीषिणः । तथाभूतं वर्द्धमानं दृष्ट्वा तेऽपि सुरर्षयः

‘లయస్థానం కావున దీనిని లింగం అంటారు’ అని మునీశ్వరులు ప్రకటిస్తారు. అలా ఉన్నదాన్ని నిరంతరం వృద్ధి చెందుతూ చూచి, దేవర్షులుకూడా—

Verse 31

ब्रह्मेंद्रविष्णुवाय्यग्निलोकपालाः सपन्नगाः । विस्मयाविष्टमनसः परस्परमथाब्रुवन्

బ్రహ్మ, ఇంద్ర, విష్ణు, వాయు, అగ్ని, లోకపాలకులు—నాగులతో కూడి—విస్మయంతో నిండిన మనస్సుతో, ఆపై పరస్పరం మాట్లాడారు।

Verse 32

किमायामं च विस्तारं क्व चांतः क्व च पीठिका । इति चिंतान्विता विष्णुमूचुः सर्वे सुरास्तदा

“దీని పొడవు, వెడల్పు ఎంత? దీని అంతం ఎక్కడ, దీని పీఠం ఎక్కడ?”—అని చింతతో నిండినవారై, అప్పుడు సమస్త దేవతలు విష్ణువుతో అన్నారు।

Verse 33

देवा ऊचुः । अस्य मूलं त्वया विष्णो पद्मोद्भव च मस्तकम् । युवाभ्यां च विलोक्यं स्यात्स्थाने स्यात्परिपालकौ

దేవులు పలికారు: “ఓ విష్ణూ, నీవు దీని మూలాన్ని అన్వేషించు; ఓ పద్మజుడా (బ్రహ్మా), నీవు దీని శిఖరాన్ని చూడు. మీ ఇద్దరూ పరిశీలించాలి; మీ మీ స్థానాలలో రక్షకులుగా నిలువండి.”

Verse 34

श्रुत्वा तु तौ महाभागौ वैकुंठकमलोद्भवौ । विष्णुर्गतो हि पातालं ब्रह्मा सर्वर्गं जगाम ह

ఇది విని ఆ ఇద్దరు మహాభాగులు—వైకుంఠనాథుడు విష్ణువు మరియు కమలజుడు బ్రహ్మ—ప్రయాణమయ్యారు. విష్ణువు పాతాళానికి వెళ్లెను; బ్రహ్మ స్వర్గానికి వెళ్లెను.

Verse 35

स्वर्गं गतस्तदा ब्रह्मा अवलोकनतत्परः । नापस्यत्तत्र लिंगस्य मस्तकं च विचक्षमः

అప్పుడు బ్రహ్మ స్వర్గానికి వెళ్లి అన్వేషణలో నిమగ్నుడయ్యెను. అయినా వివేకవంతుడైన అతనికి అక్కడ ఆ లింగ శిఖరం కనబడలేదు.

Verse 36

तथा गतेन मार्गेण प्रत्यावृत्त्याब्जसंभवः । मेरुपृष्ठमनुप्राप्तः सुरभ्या लक्षितस्ततः

తాను వెళ్లిన అదే మార్గమున తిరిగి వచ్చి కమలజుడు బ్రహ్మ మేరు పర్వతపు పృష్ఠభాగానికి చేరెను; అక్కడ సురభి అతనిని గమనించింది.

Verse 37

स्थिता या केतकीच्छायामुवाच मधुरं वचः । तस्या वचनमाकर्ण्य सर्वलोकपितामहः । उवाच प्रहसन्वाक्यं छलोक्त्या सुरभिं प्रति

కేతకీ నీడలో నిలిచి ఆమె మధుర వచనములు పలికెను. ఆమె మాటలు విని సర్వలోకపితామహుడు బ్రహ్మ నవ్వి, మోసపూరిత వాక్యములతో సురభిని ఉద్దేశించి పలికెను.

Verse 38

लिंगं महाद्भुतं दृष्टं येनव्याप्तं जगत्त्रयम् । दर्शनार्थं च तस्यांतं देवैः संप्रेषितोस्मयहम्

త్రిలోకమును వ్యాపింపజేసిన ఆ మహాద్భుత లింగమును నేను చూచితిని. దాని అంతాన్ని దర్శించుటకై దేవతలు నన్ను పంపిరి.

Verse 39

न दृष्टं मस्तकं तस्य व्यापकस्य महात्मनः । किं वक्ष्येऽहं च देवाग्रे चिंता मे चाति वर्तते

ఆ సర్వవ్యాపి మహాత్ముని శిరస్సును నేను చూడలేదు. దేవుల సమక్షంలో నేను ఏమి చెప్పగలను? మహా చింత నన్ను ఆవరించింది.

Verse 40

लिंगस्य मस्तकं दृष्टं देवानां च मृषा वदेः । ते सर्वे यदि वक्ष्यंति इंद्राद्या देवतागणाः

నేను దేవులకు ‘లింగ శిరస్సును చూశాను’ అని అబద్ధం చెబుతాను—ఇంద్రాది దేవగణమంతా కూడా అలాగే చెప్పి నన్ను సమర్థిస్తే.

Verse 41

ते संति साक्षिमो देवा अस्मिन्नर्थे वदत्वरम् । अर्थेऽस्मिन्भव साक्षी त्वं केतक्या सह सुव्रते

ఈ విషయానికి ఆ దేవులే సాక్షులు—త్వరగా చెప్పి సమర్థించండి. ఓ సువ్రతే! ఈ కార్యంలో నీవు కూడా కేతకీతో కలిసి సాక్షిగా ఉండు.

Verse 42

तद्वचः शिरसा गृह्य ब्रह्मणः परमेष्ठिनः । केतकीसहिता तत्र सुरभी तदमानयत्

పరమేష్ఠి బ్రహ్మ వచనాన్ని శిరస్సు వంచి స్వీకరించి, సురభి అక్కడ కేతకీని కూడా వెంట తీసుకొని (ఆజ్ఞ ప్రకారం) తీసుకొచ్చింది.

Verse 43

एवं समागतो ब्रह्म देवाग्रे समुवाच ह

ఈ విధంగా అక్కడికి చేరిన బ్రహ్మ దేవుల సమక్షంలో ఇలా పలికాడు.

Verse 44

ब्रह्मोवाच । लिंगस्य मस्तकं देवा दृष्टवानहमद्भुतम् । समीचीनं चार्तितं च केतकीदल संयुतम्

బ్రహ్ముడు పలికెను—ఓ దేవులారా, నేను లింగమునకు చెందిన అద్భుతమైన మస్తకమును చూచితిని; అది సుసంఘటితమై, శోభాయుతమై, కేతకీ దళములతో అలంకృతమై యుండెను.

Verse 45

विशालं विमलं श्लक्ष्णं प्रसन्नतरमद्भुतम् । रम्यं च रमणीयं च दर्शनीयं महाप्रभम्

అది విశాలమై, విమలమై, మృదువై, అత్యంత ప్రసన్నతేజస్సుతో—అద్భుతముగా ఉండెను; రమ్యమై, రమణీయమై, దర్శనయోగ్యమై, మహాప్రభతో ప్రకాశించెను.

Verse 46

एतादृशं मया दृष्टं न दृष्टं तद्विनाक्वचित् । ब्रह्मणो हि वचः श्रुत्वा सुरा विस्मयमाययुः

ఇలాంటి దృశ్యమును నేను చూచితిని; దీనితో సమానమైనది నేను ఎక్కడా ఎప్పుడూ చూడలేదు. బ్రహ్ముని వాక్యము విని దేవగణము విస్మయమునకు లోనయ్యెను.

Verse 47

एवं विस्मयपूर्णास्ते इंद्राद्या देवतागणाः । तिष्ठंति तावत्सर्वेशो विष्णुरध्यात्मदीपकः

ఇట్లు విస్మయపూరితులైన ఇంద్రాది దేవగణము అక్కడ నిలిచియుండెను. ఆ సమయంలో సర్వేశ్వరుడు, అధ్యాత్మదీపకుడు విష్ణువును కూడా అక్కడే నిలిచియుండెను.

Verse 48

पातालादागतः सद्यः सर्वेषामवदत्त्वरम् । तस्याप्यंतो न दृष्टो मे ह्यवलोकनतत्परः

పాతాళమునుండి వెంటనే తిరిగి వచ్చి అతడు అందరికీ త్వరగా చెప్పెను—“నేను అన్వేషణలోను దర్శనంలోను తత్పరుడనై యున్నా, దాని అంతమును చూడలేకపోయితిని.”

Verse 49

विस्मयो मे महाञ्जातः पातालात्परतश्चरन् । अतलं सुतलं चापि नितलं च रसातलम्

పాతాళాన్ని దాటి మరింత లోతుగా సంచరిస్తుండగా నాకు మహా విస్మయం కలిగింది—అతల, సుతల, నితల, రసాతలాలను దాటుతూ।

Verse 50

तथा गतस्तलं चैव पातालं च तथातलम् । तलातलानि तान्येनं शून्यवद्यद्विभाव्यते

అలాగే ఆయన స్థల, పాతాళ, అతల ప్రాంతాల గుండా వెళ్లెను; ఆ తలాతల లోకములన్నీ ఆయనతో పోల్చితే శూన్యమువలె తుచ్ఛముగా కనిపించెను।

Verse 51

शून्यादपि च शून्यं च तत्सर्वं सुनिरीक्षितम् । न मूलं च न मध्यं च न चांतो ह्यस्य विद्यते

అతడు అన్నిటినీ సునిశితంగా పరిశీలించాడు—శూన్యానికన్నా శూన్యమైనదానిని; అయినా దానికి మూలమూ లేదు, మధ్యమూ లేదు, అంతమూ కనబడలేదు।

Verse 52

लिंगरूपी महादेवो येनेदं धार्यते जगत् । यस्य प्रसादादुत्पन्ना यूयं च ऋषयस्तथा

లింగరూపుడైన మహాదేవుడే ఈ సమస్త జగత్తును ధరిస్తున్నాడు; ఆయన ప్రసాదముచేతనే మీరు కూడా—ఓ ఋషులారా—ఉద్భవించారు।

Verse 53

श्रुत्वा सुराश्च ऋषयस्तस्य वाक्यमपूजयन् । तदा विष्णुरुवाचेदं ब्रह्माणं प्रहसन्निव

ఆ మాటలు విని దేవతలూ ఋషులూ వాటిని పూజ్యంగా గౌరవించారు. అప్పుడు విష్ణువు బ్రహ్మతో, మృదువైన అర్థభరిత హాస్యంతో, ఇలా పలికెను।

Verse 54

दृष्टं हि चेत्त्वया ब्रह्मन्मस्तकं परमार्थतः । साक्षिणः के त्वया तत्र अस्मिन्नर्थे प्रकल्पिताः

ఓ బ్రహ్మా! నీవు నిజంగా పరమార్థతః ఆ శిఖరాన్ని దర్శించితివే అయితే, ఈ విషయమున అక్కడ నీవు ఎవరిని సాక్షులుగా నియమించితివి?

Verse 55

आकर्ण्य वचनं विष्णोर्ब्रह्मा लोकपितामहः । उवाच त्वरितेनैव केतकी सुरभीति च

విష్ణువు వచనమును విని లోకపితామహుడైన బ్రహ్మా వెంటనే పలికెను—“కేతకీ, సురభీ.”

Verse 56

ते देवा मम साक्षित्वे जानीहि परमार्थतः । ब्रह्मणो हि वचः श्रुत्वा सर्वे देवास्त्वरान्विताः

“పరమార్థతః తెలుసుకొనుడి—ఆ దేవతలే నా పక్షమున సాక్షులు.” బ్రహ్మ వచనము విని సమస్త దేవతలు తక్షణమే త్వరిస్తూ కదిలిరి.

Verse 57

आह्वानं चक्रिरे तस्याः सुरभ्याश्च तया सह । आगते तत्क्षमादेव कार्यार्थं ब्रह्मणस्तदा

అప్పుడు వారు కేతకీని ఆహ్వానించిరి; ఆమెతో పాటు సురభీని కూడా పిలిచిరి. వారు రాగానే బ్రహ్ముని కార్యసిద్ధి నిమిత్తం ఆ వ్యవహారం తక్షణమే ప్రారంభమైంది.

Verse 58

इंद्राद्यैश्च तदा देवैरुक्ता च सुरभी ततः । उवाच केतकीसार्द्धं दृष्टो वै ब्रह्मणा सुराः

అప్పుడు ఇంద్రాది దేవతలు అడుగగా సురభీ కేతకీతో కలిసి పలికెను—“ఓ దేవులారా! బ్రహ్ముడు నిజంగా శిఖరాన్ని దర్శించెను.”

Verse 59

लिंगस्य मस्तको देवाः केतकीदलपूजितः । तदा नभोगता वाणी सर्वेषां श्रृण्वतामभूत्

ఓ దేవతలారా, లింగమున శిఖరము కేతకీదళములతో పూజింపబడెను. అప్పుడు అందరు వినుచుండగా ఆకాశమున సంచరించు వాణి ఉద్భవించెను.

Verse 60

सुरभ्या चैव यत्प्रोक्तं केतक्या च तथा सुराः । तन्मृषोक्तं च जानीध्वं न दृष्टो ह्यस्य मस्तकः

ఓ దేవతలారా, సురభి మరియు కేతకీ చెప్పిన మాటలు అసత్యమని తెలుసుకొనుడి; ఎందుకంటే ఈ లింగమున శిఖరము దర్శింపబడలేదు.

Verse 61

तदा सर्वेऽथ विबुधाः सेंद्रा वै विष्णुना सह । शेपुश्च सुरभीं रोषान्मृषावादनतत्पराम्

అప్పుడు ఇంద్రునితో కూడి విష్ణువుతో సహా సమస్త దేవతలు కోపించి, అబద్ధమాటలలో నిమగ్నమైన సురభిని శపించిరి.

Verse 62

मुखेनोक्तं त्वयाद्यैवमनृतं च तथा शुभे । अपवित्रं मुखं तेऽस्तु सर्वधर्मबहिष्कृतम्

ఓ శుభే, నీవు నోటితో ఈ విధంగా అసత్యమును పలికితివి; అందుచేత నీ ముఖము అపవిత్రమై, సమస్త ధర్మముల నుండి బహిష్కృతమగునుగాక.

Verse 63

सुगंधकेतकी चापि अयोग्या त्वं शिवार्चने । भविष्यसि न संदेहो अनृता चैव भामिनि

ఓ భామిని, సుగంధ కేతకీ, నీవు కూడా అసత్యమును పలికితివి; అందుచేత నిస్సందేహంగా శివార్చనకు అయోగ్యమగుదువు.

Verse 64

तदा नभो गता वाणी ब्रह्मणं च शशाप वै । मृषोक्तं च त्वया मंद किमर्थं बालिशेन हि

అప్పుడు ఆకాశవాణి బ్రహ్మను శపించింది—“ఓ మందబుద్ధీ! బాలిషత్వంతో నీవెందుకు అసత్యం పలికితివి?”

Verse 65

भृगुणा ऋषिभिः साकं तथैव च पुरोधसा । तस्माद्युयं न पूज्याश्च भवेयुः क्लेशभागिनः

“భృగువు, ఋషులు, అలాగే నీ పురోహితుడుతో కూడ—అందువల్ల మీరు పూజ్యులు కారు; క్లేశభాగులై పోతారు।”

Verse 66

ऋषयोऽपि च धर्मिष्ठास्तत्त्ववाक्यबहिष्कृताः । विवादनिरता मूढा अतत्त्वज्ञाः समत्सराः

“ధర్మిష్ఠులని పేరున్న ఋషులూ తత్త్వవాక్యాల నుండి బహిష్కృతులయ్యారు; వారు వాదనలో మునిగినవారు, మోహితులు, తత్త్వం తెలియని వారు, ఈర్ష్యతో నిండినవారు।”

Verse 67

याचकाश्चावदान्याश्च नित्यं स्वज्ञानघातकाः । आत्मसंभाविताः स्तब्धाः परस्परविनिंदकाः

“వారు యాచకులుగానూ, దానశీలులుగానూ అయ్యారు—కానీ నిత్యం తమ జ్ఞానాన్ని హరించుకునేవారు; ఆత్మాభిమానులు, గర్వంతో కఠినులు, పరస్పరం నిందించుకునేవారు।”

Verse 68

एवं शप्ताश्च मुनयो ब्रह्माद्या देवतास्तथा । शिवेन शप्तास्ते सर्वे लिंगं शरणमाययुः

ఇలా శపింపబడిన మునులు, బ్రహ్మాది దేవతలు—శివశాపంతో బాధితులై వారందరూ లింగాన్ని శరణు కోరారు।