Skanda Purana — Mahesvara Khanda, Shloka 61
यज्ञो हि सत्यं लोके त्वं स त्वं देववरेश्वर । अनाहूतोऽसि तेनाद्य पित्रा मे दृष्टचारिणा । तत्सर्वं ज्ञातुमिच्छामि तस्य भावं दुरात्मनः
yajño hi satyaṃ loke tvaṃ sa tvaṃ devavareśvara | anāhūto'si tenādya pitrā me dṛṣṭacāriṇā | tatsarvaṃ jñātumicchāmi tasya bhāvaṃ durātmanaḥ
లోకంలో యజ్ఞం సత్యస్వరూపమైన పవిత్ర కర్మగా చెప్పబడుతుంది; ఓ దేవవరేశ్వరా, ఆ సత్యం నీవే. అయినా ఈ రోజు నా వక్రాచారుడైన తండ్రి నిన్ను ఆహ్వానించలేదు. ఆ దురాత్ముని ఉద్దేశం ఏమిటో అన్నీ తెలుసుకోవాలని ఉంది.
Satī
Scene: Satī proclaims: ‘Yajña is truth—and you are that Truth’; she points toward Śiva with reverence and indignation. A faint vision of Dakṣa’s yajña appears as a distant, prideful spectacle.
FAQs
Sacred rites become hollow when pride overrides reverence; dharma in yajña requires honoring the highest truth, not social ego.
The Kedārakhaṇḍa context frames the narrative, but the verse itself centers on the Dakṣa-yajña episode rather than a named tīrtha.
Implicitly, that yajña must be conducted with proper honor to divinity; no explicit vrata/dāna/snānā instruction appears.