Skanda Purana — Mahesvara Khanda, Shloka 33
दृष्ट्वा च कांतिं त्वरितोऽथ चंद्रो नीराजितो देवगणैस्तदानीम् । वादित्रगोषैस्तुमुलैरनेकैर्मृदंगशंखैः पटहैरनेकैः
dṛṣṭvā ca kāṃtiṃ tvarito'tha caṃdro nīrājito devagaṇaistadānīm | vāditragoṣaistumulairanekairmṛdaṃgaśaṃkhaiḥ paṭahairanekaiḥ
ఆయన కాంతిని చూచి చంద్రుడు త్వరగా ముందుకు సాగెను; ఆ క్షణమే దేవగణములు నీరాజనముచేసి ఆరతి అర్పించిరి, మృదంగ, శంఖ, అనేక పటహముల ఘోషలు ఘనంగా మ్రోగెను।
Sūta (Lomaharṣaṇa)
Listener: Implied dvija audience from surrounding verses
Scene: Candra’s radiance draws the gods; they perform nīrājana (circling lamps) while a tumult of instruments—mṛdaṅga, śaṅkha, paṭaha—fills the air; Candra moves swiftly, haloed, amid celebratory motion.
FAQs
Divine radiance is met with devotion and sacred sound; honoring the auspicious (maṅgala) is itself a purifying dharma.
Indirectly tied to Kedāra-khaṇḍa’s sacred geography; the verse depicts a celestial celebration rather than a named terrestrial tīrtha.
A model of nīrājana (ceremonial honoring/āratī) accompanied by conch and drums is implied as a devotional form.