Skanda Purana — Mahesvara Khanda, Shloka 100
वाचि क्षुरो नावनीतं हृदयं हि द्विजन्मनाम् । प्रकुप्यंति प्रसीदंति क्षणेनापि प्रसादिताः
vāci kṣuro nāvanītaṃ hṛdayaṃ hi dvijanmanām | prakupyaṃti prasīdaṃti kṣaṇenāpi prasāditāḥ
వాక్యంలో ద్విజులు క్షురంలా పదునుగా ఉండగలరు; కానీ వారి హృదయం వెన్నలాగా మృదువుగా కూడా ఉంటుంది। వారు క్షణంలో కోపిస్తారు, క్షణంలో శాంతిస్తారు; ప్రసన్నులైతే క్షణమాత్రంలోనే కృప చూపుతారు।
Unspecified (context suggests a penitent speaker within the narrative of Kaumārikā-khaṇḍa)
Scene: Symbolic tableau: a razor and a lump of butter juxtaposed near a composed brāhmaṇa/ascetic figure, illustrating sharp speech and soft heart; the contrite offender receives a calming gesture.
FAQs
Sharp words may arise, but dharmic nobility is shown in a heart that returns quickly to grace when approached with humility.
No specific tīrtha is named in this verse; it functions as a general dharma teaching within the Kaumārikā-khaṇḍa narrative.
No explicit ritual is prescribed; the implied practice is respectful appeasement and humility toward the virtuous.