Skanda Purana — Mahesvara Khanda, Shloka 57
यस्याः प्रणश्यते पुष्पं गर्भो वा पतते यदि । म्रियंते बालका यस्याः काकवंध्या च या भवेत् । धारयेत इमां विद्यामेभिर्दोषैर्न लिप्यते
yasyāḥ praṇaśyate puṣpaṃ garbho vā patate yadi | mriyaṃte bālakā yasyāḥ kākavaṃdhyā ca yā bhavet | dhārayeta imāṃ vidyāmebhirdoṣairna lipyate
యస్యా స్త్రీకి రజస్రావం ఆగిపోతుందో, లేదా గర్భం పడిపోతుందో; యస్యా పిల్లలు మరణిస్తారో, లేదా కాకవంధ్య (గర్భం నిలిచినా జీవసంతానం కలగని) అవుతుందో—ఆమె ఈ పవిత్ర విద్యను ధరిస్తే ఈ దోషాలు, బాధలు ఆమెను అంటవు।
Lomaharṣaṇa Sūta (deduced from Māheśvarakhaṇḍa narrative convention)
Scene: A distressed woman seeking protection for conception and safe childbirth, receiving a sacred vidyā as a protective amulet/yantra from a guru or goddess presence; the atmosphere is compassionate and remedial.
FAQs
It teaches faith in a sanctioned sacred vidyā as a dhārmic means of protection—removing doṣa and alleviating suffering through disciplined retention (dhāraṇa) and devotion.
This verse, as quoted, emphasizes the power of a vidyā rather than naming a particular tīrtha; any site-context would depend on adjacent verses in Kaumārikākhaṇḍa Adhyāya 62.
Dhāraṇa of the vidyā—i.e., retaining/bearing it (commonly understood as keeping it on one’s person or maintaining its observance through japa/amulet per the surrounding passage).