नारद उवाच । एवमुक्तो भास्करेण तं तदा प्राब्रवं वचः । भारते विहृतः खण्डे महीनगरकादपि । दर्शनार्थं तव विभो समायातोऽस्मि भास्कर
nārada uvāca | evamukto bhāskareṇa taṃ tadā prābravaṃ vacaḥ | bhārate vihṛtaḥ khaṇḍe mahīnagarakādapi | darśanārthaṃ tava vibho samāyāto'smi bhāskara
నారదుడు పలికెను—భాస్కరుడు ఇలా పలికినప్పుడు నేను అప్పుడు సమాధానమిచ్చితిని: ‘నేను భారతవర్షములో, మహీనగరకమని పిలువబడే ఖండములో కూడ సంచరించితిని; ఓ ప్రభూ భాస్కరా, నీ దర్శనార్థమే ఇక్కడికి వచ్చితిని.’
Nārada
Tirtha: Mahīnagaraka (as referenced)
Type: kshetra
Listener: Bhāskara (Ravi)
Scene: Nārada, hands folded, speaks to the radiant Bhāskara: he recounts roaming across Bhārata-varṣa and arriving specifically for the Sun’s darśana.
Pilgrimage and travel attain sanctity when oriented toward darśana—direct encounter with the divine.
The verse mentions Bhārata-varṣa and a region called Mahīnagaraka, but does not explicitly praise a named tirtha in this line.
None explicitly; the devotional act emphasized is darśana-seeking.