स्वशरीरमालभेत् अनेन मंत्रेण । ओंखखोल्काय नमः । सप्तवारानुच्चार्य स्थातव्यम् । तेन शुद्धिरुपसंजायते देहस्यार्चार्हता भवति । पश्चादासनस्थं देवं सवितारं मंडलमध्ये द्वादशात्मकं सुरादिभिः संपूज्यमानं ध्यात्वा पूर्वोक्तमर्घपात्रं शिरसि कृत्वा भूमौ जानुनी निपात्य सूर्याभिमुखस्तद्गतमनाभूत्वार्घमंत्रमुदाहरेत् । तदुच्यते सूर्यवक्त्राद्विनिर्गतमिति
svaśarīramālabhet anena maṃtreṇa | oṃkhakholkāya namaḥ | saptavārānuccārya sthātavyam | tena śuddhirupasaṃjāyate dehasyārcārhatā bhavati | paścādāsanasthaṃ devaṃ savitāraṃ maṃḍalamadhye dvādaśātmakaṃ surādibhiḥ saṃpūjyamānaṃ dhyātvā pūrvoktamarghapātraṃ śirasi kṛtvā bhūmau jānunī nipātya sūryābhimukhastadgatamanābhūtvārghamaṃtramudāharet | taducyate sūryavaktrādvinirgatamiti
ఈ మంత్రంతో తన శరీరాన్ని స్పర్శించి/లేపనం చేయాలి—“ఓం ఖఖోల్కాయ నమః।” దాన్ని ఏడు సార్లు జపించి స్థిరంగా ఉండాలి; అలా దేహశుద్ధి కలిగి, పూజార్హత కలుగుతుంది. తరువాత మండలమధ్యంలో ఆసనస్థుడైన ద్వాదశాత్మక దేవుడు సవితృను దేవతలు పూజిస్తున్నట్లు ధ్యానించి; ముందుగా సిద్ధం చేసిన అర్ఘ్యపాత్రాన్ని శిరస్సుపై ఉంచి, నేలపై రెండు మోకాళ్లు మోపి, సూర్యాభిముఖంగా, మనస్సును ఆయనలో లీనంచేసి అర్ఘ్యమంత్రాన్ని ఉచ్చరించాలి—అది సూర్యుని ముఖం నుండి వెలువడిందని చెప్పబడుతుంది.
Nārada
Scene: A devotee at sunrise, body anointed while softly repeating a mantra; a mandala on the ground with Savitṛ visualized enthroned within it, twelvefold radiance; the devotee lifts the copper ārghya vessel to the crown of the head, kneels, and offers facing the Sun.
Inner and outer purity, dhyāna, and mantra together make the offering a direct act of communion with Sūrya.
No specific site is named; the passage teaches a standardized worship sequence (vidhi) for Sūrya.
Recite a purification mantra seven times, meditate on twelvefold Savitṛ, kneel facing the Sun, hold the arghya vessel reverently, and recite the arghya-mantra.