Skanda Purana — Mahesvara Khanda, Shloka 4
सूर्यभक्तिपरा ये च नित्यं तद्गतमानसाः । ये स्मरंति सदा सूर्यं न ते दुःखस्य भाजिनः
sūryabhaktiparā ye ca nityaṃ tadgatamānasāḥ | ye smaraṃti sadā sūryaṃ na te duḥkhasya bhājinaḥ
సూర్యదేవుని భక్తులై, మనస్సు నిత్యం ఆయనలో లీనమై, ఎల్లప్పుడూ సూర్యుని స్మరించువారు—వారు దుఃఖానికి పాత్రులు కారు।
Sūta (Lomaharṣaṇa) to the sages (deduced)
Scene: A devotee at dawn stands facing the rising sun, hands in añjali, mind absorbed; rays form a protective halo, while shadows of sorrow recede behind.
FAQs
Steady devotion and constant remembrance of Sūrya is taught as a means to overcome duḥkha (sorrow).
No site is mentioned; the verse highlights an inner practice—mind fixed on Sūrya.
Continuous smaraṇa (remembrance) and sustained bhakti (devotion), rather than a detailed external ritual.